PG 114, col. 1109
φανερῶς δύσχρηστος, 03 παρὰ την οἰκείαν τύσιν,
ἀλλά παρὰ τὸ τῶν ἔλεγχομένων κακόηθες ⁸ συνήρατο
δὲ. καί τις αἰτία τοῖς μάτην αῦτῷ δι’ ἔχθρας γίνεσθαι
βουλομένοις .
κε’. Εῦτρόπιος γὰρ ὁ τοῦ βασιλικοῦ τότε κοιτῶνος
προεστηκὼς, ἐπ’ ἐξουσίας χρήσασθαι τῷ θυμῷ κατά
τινων προσκεκρουκότων μὲν αὐτῷ, τῇ Ἐκκλησία δὲ
προσπεφευγότων βουλομενος, νόμον τὸ ἐαθτοῦ πά·-
θιλς ποιεῖ, καὶ πείθει βασιλέα νομοθετῆσαι μὴ ἐξεῖναί
τισι τῶν αἰτίαν ἑχόντων προσφεύγειν τῇ Ἐκκλησία,
ἢ προσφεύγοντας ἐξεῖναι κατὰ πᾶσαν ἄδειαν αὖτοὺς
ἐξωθεῖν. Ταῦτα ἐκεῖνος σπουδάζων ἠγνόει, καθ’ ἑαυ-
τοῦ τὴν μάχαιραν ἀκονῶν, καὶ ἑαυτῷ νομοθετῶν τὸ
ἀαύγγνωστον, πηγήν τε ἀποφράττων καὶ λιμένα
κλείων, ὧν μᾶλλον τῶν ἄλλων αὐτὸς δεήσεται. Ἦ
γὰρ θεία δίκη, καίτοι μέλλειν ὡς τὰ πολλὰ πεφυκυῖα
καὶ βραδέως ἐπιέναι τοῖς ἁμαρτάνουσιν, ἀλλὰ τούτῳ
γε καλῶς ποιοῦσα κατὰ πόδας ἐπέστη. Καὶ γὰρ
ἐκεῖνος μετ’ οὗ πολὺ τὸ μέσον, προσκρούσας τῷ
βασιλεῖ μόνην ’έγνω τὴν ἐκκλησίαν βοήθειαν, καὶ
προσφυγὼν ἐκεῖσε καὶ ταύτης ὡς ἱεράς ἀγκύρας
ἐπιλαϐόμενος, παρ’ αὐτῆς ὁ ἄφρων ἐζήτει τὴν σω-
τηρίεν, ἢν ἐτέρους δμοίως ἔχοντας ἐκώλυε σώζειν,
Τίς ἄρα νοῦν ἔχων καὶ καιρὸν χρηστότητος καὶ δι-
Nimim: εἰδὼς, ἐλέους αὺτὸν ἄξιον ’ἐκρίνεν ἅν;
οῦκοῦν οῦδὲ ὁ μέγας τοῦ Θεοῦ ἅνθρωπος, καὶ εἰδὼς
νέμειν τε ἔλεον ἐφ’ οἷς δεῖ, καὶ οἶκτον ἐπέχειν ὅτε
δεῖ, καὶ ἀναϐάλλεσθαι την συμπάθειαν. ’ῌδει γὰρ
εἰς τοῦτο φέρειν καὶ τὸ τοῦ θείου, φημὶ, Ἠσαίου,
τὸ εἰς σταθμοὺς καὶ μέτρα κεῖσθαι παρὰ Θεῷ τοι
ἔλεον. A6106 τοιγαροῦν πρὸς τῷ θυσιαστηρίῳ κειμέ-
νου, καὶ μόνον οῦκ ἐκθανεῖν ὕπὸ τοῦ φόϐου μέλλον-
τος, οὗτος ζηλώσας ὑπὲρ τῆς Ἐκκλησίας, ἣν ἑώρα
πάντως ὑπὸ τῶν ἑκείνου νόμων ἐξυϐρισμένην, τοί
ιιαιροῦ πρὸς τοῦτο καλοῦντος, ἀναϐὰς ἐπ’ ὁκριϐἆν-
τος, ὥστε πᾶσι γενέσθαι καταφανὴς, ἤλεγχέ τε αῦτὸι
ἑπικαίρως, καὶ λαμϐάνειν ἀπόπειραν τοῦ καλῶς
ἔχοντός ἐκέλευε νόμω. Τί τοῦτο ποιῶν ὁ σοφώτατος ς
ἅμα μὲν τὴν τοῦ Θεοῦ δικαιοσύνην καί τοὺς τῆς
Προνοίας νόμους ἐπαίρων, ἅμα δὲ καὶτοῖς σφόδρα
τολμηροῐς ὑποτεμνόμενος τὴν αὒοάδειαν, εἷς καιρὸ·
τε κάκεῖνον ὑπομιμνήσκων, ὅσον ἐστὶ τοῖς ἀνθρώ-
ποις χρήσιμον τὸ φιλάνθρωπον. Ταῦτα τοῖς οῦ κι-
λοῐς λογισταῖς, οῦδὲ τὸ ἐκείνου πνεῦμα γινώσκουσι*
ἔξω τοῦ καιροῦ πίπτειν ἐδόκει, καὶ φορτικὸς ἐνομί-
ζετο, καὶ εἷς ἀσπλαγχνίαν ὁ πάντων φιλανθρωπό-
τατος διεϐάλλετο ⁸ τὸ δὲ ἦν ὅλως φιλανθρωπία, κα
ζίλος ὑπὲρ αὖτῆς καιριώτατος, ’ίνα εἰδῶσιν ο
σκληροὶ παντάπασι καὶ ὠμόθυμοι, ἅνθρωποι ὄντες
καὶ ἀνθρωπίνης ἡττώμενοι ἀσθενείας, καὶ ἐπεὶ τὲ
2³ Isa. xxvm, t7.
will te, EAqti-‘zpium ad ecclesiam paulo post Paschalis dies, anno 399, confugisse memorat Batonius
Oill. ν Αηηαι.
ἀλλά παρὰ τὸ τῶν ἔλεγχομένων κακόηθες ⁸ συνήρατο
δὲ. καί τις αἰτία τοῖς μάτην αῦτῷ δι’ ἔχθρας γίνεσθαι
βουλομένοις .
κε’. Εῦτρόπιος γὰρ ὁ τοῦ βασιλικοῦ τότε κοιτῶνος
προεστηκὼς, ἐπ’ ἐξουσίας χρήσασθαι τῷ θυμῷ κατά
τινων προσκεκρουκότων μὲν αὐτῷ, τῇ Ἐκκλησία δὲ
προσπεφευγότων βουλομενος, νόμον τὸ ἐαθτοῦ πά·-
θιλς ποιεῖ, καὶ πείθει βασιλέα νομοθετῆσαι μὴ ἐξεῖναί
τισι τῶν αἰτίαν ἑχόντων προσφεύγειν τῇ Ἐκκλησία,
ἢ προσφεύγοντας ἐξεῖναι κατὰ πᾶσαν ἄδειαν αὖτοὺς
ἐξωθεῖν. Ταῦτα ἐκεῖνος σπουδάζων ἠγνόει, καθ’ ἑαυ-
τοῦ τὴν μάχαιραν ἀκονῶν, καὶ ἑαυτῷ νομοθετῶν τὸ
ἀαύγγνωστον, πηγήν τε ἀποφράττων καὶ λιμένα
κλείων, ὧν μᾶλλον τῶν ἄλλων αὐτὸς δεήσεται. Ἦ
γὰρ θεία δίκη, καίτοι μέλλειν ὡς τὰ πολλὰ πεφυκυῖα
καὶ βραδέως ἐπιέναι τοῖς ἁμαρτάνουσιν, ἀλλὰ τούτῳ
γε καλῶς ποιοῦσα κατὰ πόδας ἐπέστη. Καὶ γὰρ
ἐκεῖνος μετ’ οὗ πολὺ τὸ μέσον, προσκρούσας τῷ
βασιλεῖ μόνην ’έγνω τὴν ἐκκλησίαν βοήθειαν, καὶ
προσφυγὼν ἐκεῖσε καὶ ταύτης ὡς ἱεράς ἀγκύρας
ἐπιλαϐόμενος, παρ’ αὐτῆς ὁ ἄφρων ἐζήτει τὴν σω-
τηρίεν, ἢν ἐτέρους δμοίως ἔχοντας ἐκώλυε σώζειν,
Τίς ἄρα νοῦν ἔχων καὶ καιρὸν χρηστότητος καὶ δι-
Nimim: εἰδὼς, ἐλέους αὺτὸν ἄξιον ’ἐκρίνεν ἅν;
οῦκοῦν οῦδὲ ὁ μέγας τοῦ Θεοῦ ἅνθρωπος, καὶ εἰδὼς
νέμειν τε ἔλεον ἐφ’ οἷς δεῖ, καὶ οἶκτον ἐπέχειν ὅτε
δεῖ, καὶ ἀναϐάλλεσθαι την συμπάθειαν. ’ῌδει γὰρ
εἰς τοῦτο φέρειν καὶ τὸ τοῦ θείου, φημὶ, Ἠσαίου,
τὸ εἰς σταθμοὺς καὶ μέτρα κεῖσθαι παρὰ Θεῷ τοι
ἔλεον. A6106 τοιγαροῦν πρὸς τῷ θυσιαστηρίῳ κειμέ-
νου, καὶ μόνον οῦκ ἐκθανεῖν ὕπὸ τοῦ φόϐου μέλλον-
τος, οὗτος ζηλώσας ὑπὲρ τῆς Ἐκκλησίας, ἣν ἑώρα
πάντως ὑπὸ τῶν ἑκείνου νόμων ἐξυϐρισμένην, τοί
ιιαιροῦ πρὸς τοῦτο καλοῦντος, ἀναϐὰς ἐπ’ ὁκριϐἆν-
τος, ὥστε πᾶσι γενέσθαι καταφανὴς, ἤλεγχέ τε αῦτὸι
ἑπικαίρως, καὶ λαμϐάνειν ἀπόπειραν τοῦ καλῶς
ἔχοντός ἐκέλευε νόμω. Τί τοῦτο ποιῶν ὁ σοφώτατος ς
ἅμα μὲν τὴν τοῦ Θεοῦ δικαιοσύνην καί τοὺς τῆς
Προνοίας νόμους ἐπαίρων, ἅμα δὲ καὶτοῖς σφόδρα
τολμηροῐς ὑποτεμνόμενος τὴν αὒοάδειαν, εἷς καιρὸ·
τε κάκεῖνον ὑπομιμνήσκων, ὅσον ἐστὶ τοῖς ἀνθρώ-
ποις χρήσιμον τὸ φιλάνθρωπον. Ταῦτα τοῖς οῦ κι-
λοῐς λογισταῖς, οῦδὲ τὸ ἐκείνου πνεῦμα γινώσκουσι*
ἔξω τοῦ καιροῦ πίπτειν ἐδόκει, καὶ φορτικὸς ἐνομί-
ζετο, καὶ εἷς ἀσπλαγχνίαν ὁ πάντων φιλανθρωπό-
τατος διεϐάλλετο ⁸ τὸ δὲ ἦν ὅλως φιλανθρωπία, κα
ζίλος ὑπὲρ αὖτῆς καιριώτατος, ’ίνα εἰδῶσιν ο
σκληροὶ παντάπασι καὶ ὠμόθυμοι, ἅνθρωποι ὄντες
καὶ ἀνθρωπίνης ἡττώμενοι ἀσθενείας, καὶ ἐπεὶ τὲ
2³ Isa. xxvm, t7.
will te, EAqti-‘zpium ad ecclesiam paulo post Paschalis dies, anno 399, confugisse memorat Batonius
Oill. ν Αηηαι.