PG 114, col. 490
manifestum fieri cogebant propter pusillum suum
et abjectum animum : et eum, qui ad Deum oculos
convertere consueverat, urgebant; ut turpiter ma-
nus porrigeret hominibus, relicta manu qum est
aperta,et implet omne animal benedictione, ut qui
eam esse augustam vel parcam ac sordidam judi-
cassetin prtesentia.Atque,illi quidem erant tristes.
is Vt‘l‘O eos sensim admonens: Quis, aiebat, ex iis qut
in Deo confisi sunt,omnino est derelictus?Atquis,
qui ipsum ad tinem usque sustinuit, non accepit
consolationem? Qui inebriat omnem sitientem ani-
mam. Haec nobiscum dicat divinus Jeremias : Et
omnem esurientem imptetanimamBQuiprmparat
corvis cibum, et pulliscorvorum; ut J'ob quoque et
divinum David introducam simul loquentesd. Co-
gnoscamus quantum interest inter humanum stu-
dium etdivinam providentiam,quaa pertingitusque
ad extrema : et sciemus, quemadmodum iis etiam.
qum propter Christum lubenter reliquimus, di-
vina rursus providentia abunde et copiose fruimur.
29. Haec dixit, et paulo post apparuit quidam,
ducens animal onustum. Ibat autem non ad magni
Theodosii monasterium;sed scopus quidem erat ei
id transire, onus autem in aliquo alto loco depo-
nere. Postquam vero fuitjam prope monasterium,
vel invitum virum sistit jumeutum : cumque ei
flagello multas plagas incuteret; illud erat im-
mobile, non secus ac si esset saxum. Cum homo
ergo recte existimasset id non fieri sine Dei nu-
mine, mox converso ordine, animali utebatur tan-
quam duce; et laxato t'reno ei permittebat ire,
quo eum ferret impetus. Cum homo sic fecisset,
animal confestim nusquam quidem alio, sed pe-
rinde ac si aliquis frenum, cum a nemine videri
posset,traberetet dirigeret,recta vadit ad monaste-
rium. Quo cum vir esset ingressus,et inopiam,quae
eos urgebat maxima,didicisset, et Dei providentia
arcanum esset admiratus, quemadmodum scilicet
effecisset, ut inopiae molestia eis esset occasio co-
ronarum, et ut ipse eam solveret molestiam, et
quod ea de causa non parebat animal, eum divina
vocante providentia ad alendas animas, quae Deo
quidem ministrabant, ministrantis autem corporis
l)l'aborabant imbecillitate. Haec cum ille didicisset,
duplum praebuit ejus eleemosyuaa, quam primus
divisor dederat. De caetero ergo ejus discipuli ces-
santes ea exhibere molestiam , et esse pusillo et
abjecto animo, studebant potius eum imitari, bea-
tumque eum ducebant propter firmam spem et
fidem in Deum. Sed haec quidem hucusque.
23. Quoniam autem ei quotidie accedebant dia-
cipuli (tantes enim illius gratiarum vocabant bonas
l6
et abjectum animum : et eum, qui ad Deum oculos
convertere consueverat, urgebant; ut turpiter ma-
nus porrigeret hominibus, relicta manu qum est
aperta,et implet omne animal benedictione, ut qui
eam esse augustam vel parcam ac sordidam judi-
cassetin prtesentia.Atque,illi quidem erant tristes.
is Vt‘l‘O eos sensim admonens: Quis, aiebat, ex iis qut
in Deo confisi sunt,omnino est derelictus?Atquis,
qui ipsum ad tinem usque sustinuit, non accepit
consolationem? Qui inebriat omnem sitientem ani-
mam. Haec nobiscum dicat divinus Jeremias : Et
omnem esurientem imptetanimamBQuiprmparat
corvis cibum, et pulliscorvorum; ut J'ob quoque et
divinum David introducam simul loquentesd. Co-
gnoscamus quantum interest inter humanum stu-
dium etdivinam providentiam,quaa pertingitusque
ad extrema : et sciemus, quemadmodum iis etiam.
qum propter Christum lubenter reliquimus, di-
vina rursus providentia abunde et copiose fruimur.
29. Haec dixit, et paulo post apparuit quidam,
ducens animal onustum. Ibat autem non ad magni
Theodosii monasterium;sed scopus quidem erat ei
id transire, onus autem in aliquo alto loco depo-
nere. Postquam vero fuitjam prope monasterium,
vel invitum virum sistit jumeutum : cumque ei
flagello multas plagas incuteret; illud erat im-
mobile, non secus ac si esset saxum. Cum homo
ergo recte existimasset id non fieri sine Dei nu-
mine, mox converso ordine, animali utebatur tan-
quam duce; et laxato t'reno ei permittebat ire,
quo eum ferret impetus. Cum homo sic fecisset,
animal confestim nusquam quidem alio, sed pe-
rinde ac si aliquis frenum, cum a nemine videri
posset,traberetet dirigeret,recta vadit ad monaste-
rium. Quo cum vir esset ingressus,et inopiam,quae
eos urgebat maxima,didicisset, et Dei providentia
arcanum esset admiratus, quemadmodum scilicet
effecisset, ut inopiae molestia eis esset occasio co-
ronarum, et ut ipse eam solveret molestiam, et
quod ea de causa non parebat animal, eum divina
vocante providentia ad alendas animas, quae Deo
quidem ministrabant, ministrantis autem corporis
l)l'aborabant imbecillitate. Haec cum ille didicisset,
duplum praebuit ejus eleemosyuaa, quam primus
divisor dederat. De caetero ergo ejus discipuli ces-
santes ea exhibere molestiam , et esse pusillo et
abjecto animo, studebant potius eum imitari, bea-
tumque eum ducebant propter firmam spem et
fidem in Deum. Sed haec quidem hucusque.
23. Quoniam autem ei quotidie accedebant dia-
cipuli (tantes enim illius gratiarum vocabant bonas
l6