PG 114, col. 489
καζον, καὶ τὸν εἷς Θεὸν τρέπειν ὀφθαλμοὺς είθισμὲει
νον πρὸς ἀνθρώπους ὀρέγειν χεῖρας ἀγεννῶς ἤπει-
γον, χεΐρα τὴν ἀνοιγομένην ἀπολιπόντα, καί πᾶν
ζῶον εὐδοκίας ἀποπληροεόεαν, οἱονεί στένωσιν αὐτῆς
ἢνμικρολογίαν τό γε νῦν ἔχον κατεγνωκότα. Οἱ μὲν
οὗν ἠθύμουν, ὁ δὲ παραινῶν ἡρέμα · τίς, ἔλεγε, τῶν
⁴πώποτε θαῤῥήσας Θεῷ μέχρι παντὸς κατελείφθη;
Ἦ τις ὅπομείνας αὒτὸν εἰς τέλος οὗ παρακέκληται;
ξὈς μεθύει πασαν ψυχίιν διψῶσαν, Ἱερεμίας ὁ 0e70,-
λεγέτω μεθ’ ἡμῶν ταῦτα, καὶ πᾶσαν ψυχὴν πει·-
νῶσαν ἐμπίμπλησιν, ὃς ἐτοιμὰζει κόραξι βορῤᾷν, καὶ
τοῖς νεοσσοῖς τῶν κοράκων, ἵνα καὶ Ἰὼϐ ἅμα καὶ
⁴τὸν θεῖον Δαυίδ εἰσάγω συμφθεγγομένους, Γνώμει
ᾆσον τὸ μεταξὺ ἀνθρωπίνης σπουδῆς, καῖ προνοίας
ἐστὶ θεϊκῆς μέχρι καὶ τῶν ἐσχάτων ἡκούσης, καῖ
εἷσόμεθα ὅπως καὶ ὧν ἑκόντες διὰ Χριστὸν ἀπέστη-
μεν, τούτων αὖθις κατά Χριστοῦ πρόνοιαν δαψιλῶς
ἀπολαύσομεν,
ιβ’. Ταῦτα εἷπε, καὶ μετ’ ὀλίγον ἀνεφαίνετό τις
ζῶον ἄγων πεφορτισμένον, Ἀπῄει δὲ εὖ πρὸς τὴν
τοῦ Μεγάλου μονὴν, ἀλλά σκοπὸς αὖτῷ ταύτην μὲν
παρελθεῖν, ἀλλαχοῦ δέ που καταθεῖναι τὸν φόρτον,
Ὠς δὲ πλησίον ἤδη τῆς μονῆς ἦν, καὶ ἄκοντα τὸν
ἄνδρα τὸ ὑποζύγιον ἵστη, καὶ noxia: τῇ μάστιγι ἑν-
τείνοντι τὰς πληγὰς, ἐκεῖνο πέτραις ὁμοίως ἀκίνη-
τον ἦν. Εὖ τοίνυν ὓπολαϐὼν ὁ ἅνθρωπος μὴ ἀθεεὶ
τοῦτο γίνεσθαι στέψας παραχρῆμα τὴν τάξιν ὡς
ὁδηγῷ μᾶλλον αὐτὸς ἔχρήτο τῶ ζώῳ, καί τὸν χαι
luat ὑπανεὶς ἐδίδου φέρεσθαι ἧπερ αὒτῷ ἡ ὁρμή.
ορ .. , «νς ,ε . γ- ν ι
δτω του ανορος πρα,αντος, το ςωον αθροως ἀλλα-
χου μὲν ούδαμού, ἀλλ’ ὥσπερ τινὸς ἀοράτως τὸν χα-
λινὸν ἕλκοντος καὶ εὐθύνοντος, εὖθῦ τῆς μονῆς ὲχώι
τ, . ς , ς , ς , . κ .. κ
ρει. Ενθα δη και εισελθων ὁ ανηρ, και την ενοειαν
ἢ τούτους συνεῖχεν ὡς πλείστη μαθὼν, καὶ τῆς τοῦ
Θεοῦ προνοίας τὸ ἀπόᾷρητον ἐκπλαγεὶς, ὅπως ἐκείνοις
μὲν πρόφασιν στέωανων τῆς ἐνδείας τὸ λυπηρὸν,
αὐτῷ δὲ τοῦ λυπηροῦ τὴν λύσιν ἐμηχανήσατο, καὶ
δτι πρὸς τοῦτο ξανερῶς ἡ τοῦ ζώου ἀπείθεια, κα-
λούσης αὐτὸν τῆς προνοίας τρέψαι ψυχὰς, Θεῷ μὲν
λειτουργούσας, ἀσθενείᾳ δὲ καμνούσας τοῦ λειτουρ-
γοῦ σώματος. Ταῦτα δὴ ἐκεῖνος καταμαθὼν διπλῆ
παρέσχε τὸν ἀριθμὸν, καθ’ ὃν ὁ πρῶτος ὃιανομεὺς
ἰδίδου τὸν ἔλεον. re λοιπὸν οὖν οἱ μαθηταὶ τοῦ διο-
χλεῖν abem παυσάμενοι καί μικροψυχεῖν, τοῦ μιμεῖ-
σθαι μᾶλλον ἔσπευδον καὶ ζηλοῦν τῆς πρὸς Θεὸν
βεϐαίας ἐλπίδος καὶ πίστεως. Ἀλλά ταῦτα μὲν εἰς
τοσοῦτον,
CAPUT Vl.
Exstruitur monasterium.
κγ’. Ἐπεὶ δὶ καθ’ ἑκάστην αὐτῷ οἱ φοιτηταὶ
προσετίθεντο, (ἐκάλουν γὰρ αἱ τῶν ἐκείνου χαρίτων
9 Job xxxvm, 4 ; Psal. CXLVI, 9.
8 Jer. XXXI, 23.
PATROL. Gn. CXIV.
νον πρὸς ἀνθρώπους ὀρέγειν χεῖρας ἀγεννῶς ἤπει-
γον, χεΐρα τὴν ἀνοιγομένην ἀπολιπόντα, καί πᾶν
ζῶον εὐδοκίας ἀποπληροεόεαν, οἱονεί στένωσιν αὐτῆς
ἢνμικρολογίαν τό γε νῦν ἔχον κατεγνωκότα. Οἱ μὲν
οὗν ἠθύμουν, ὁ δὲ παραινῶν ἡρέμα · τίς, ἔλεγε, τῶν
⁴πώποτε θαῤῥήσας Θεῷ μέχρι παντὸς κατελείφθη;
Ἦ τις ὅπομείνας αὒτὸν εἰς τέλος οὗ παρακέκληται;
ξὈς μεθύει πασαν ψυχίιν διψῶσαν, Ἱερεμίας ὁ 0e70,-
λεγέτω μεθ’ ἡμῶν ταῦτα, καὶ πᾶσαν ψυχὴν πει·-
νῶσαν ἐμπίμπλησιν, ὃς ἐτοιμὰζει κόραξι βορῤᾷν, καὶ
τοῖς νεοσσοῖς τῶν κοράκων, ἵνα καὶ Ἰὼϐ ἅμα καὶ
⁴τὸν θεῖον Δαυίδ εἰσάγω συμφθεγγομένους, Γνώμει
ᾆσον τὸ μεταξὺ ἀνθρωπίνης σπουδῆς, καῖ προνοίας
ἐστὶ θεϊκῆς μέχρι καὶ τῶν ἐσχάτων ἡκούσης, καῖ
εἷσόμεθα ὅπως καὶ ὧν ἑκόντες διὰ Χριστὸν ἀπέστη-
μεν, τούτων αὖθις κατά Χριστοῦ πρόνοιαν δαψιλῶς
ἀπολαύσομεν,
ιβ’. Ταῦτα εἷπε, καὶ μετ’ ὀλίγον ἀνεφαίνετό τις
ζῶον ἄγων πεφορτισμένον, Ἀπῄει δὲ εὖ πρὸς τὴν
τοῦ Μεγάλου μονὴν, ἀλλά σκοπὸς αὖτῷ ταύτην μὲν
παρελθεῖν, ἀλλαχοῦ δέ που καταθεῖναι τὸν φόρτον,
Ὠς δὲ πλησίον ἤδη τῆς μονῆς ἦν, καὶ ἄκοντα τὸν
ἄνδρα τὸ ὑποζύγιον ἵστη, καὶ noxia: τῇ μάστιγι ἑν-
τείνοντι τὰς πληγὰς, ἐκεῖνο πέτραις ὁμοίως ἀκίνη-
τον ἦν. Εὖ τοίνυν ὓπολαϐὼν ὁ ἅνθρωπος μὴ ἀθεεὶ
τοῦτο γίνεσθαι στέψας παραχρῆμα τὴν τάξιν ὡς
ὁδηγῷ μᾶλλον αὐτὸς ἔχρήτο τῶ ζώῳ, καί τὸν χαι
luat ὑπανεὶς ἐδίδου φέρεσθαι ἧπερ αὒτῷ ἡ ὁρμή.
ορ .. , «νς ,ε . γ- ν ι
δτω του ανορος πρα,αντος, το ςωον αθροως ἀλλα-
χου μὲν ούδαμού, ἀλλ’ ὥσπερ τινὸς ἀοράτως τὸν χα-
λινὸν ἕλκοντος καὶ εὐθύνοντος, εὖθῦ τῆς μονῆς ὲχώι
τ, . ς , ς , ς , . κ .. κ
ρει. Ενθα δη και εισελθων ὁ ανηρ, και την ενοειαν
ἢ τούτους συνεῖχεν ὡς πλείστη μαθὼν, καὶ τῆς τοῦ
Θεοῦ προνοίας τὸ ἀπόᾷρητον ἐκπλαγεὶς, ὅπως ἐκείνοις
μὲν πρόφασιν στέωανων τῆς ἐνδείας τὸ λυπηρὸν,
αὐτῷ δὲ τοῦ λυπηροῦ τὴν λύσιν ἐμηχανήσατο, καὶ
δτι πρὸς τοῦτο ξανερῶς ἡ τοῦ ζώου ἀπείθεια, κα-
λούσης αὐτὸν τῆς προνοίας τρέψαι ψυχὰς, Θεῷ μὲν
λειτουργούσας, ἀσθενείᾳ δὲ καμνούσας τοῦ λειτουρ-
γοῦ σώματος. Ταῦτα δὴ ἐκεῖνος καταμαθὼν διπλῆ
παρέσχε τὸν ἀριθμὸν, καθ’ ὃν ὁ πρῶτος ὃιανομεὺς
ἰδίδου τὸν ἔλεον. re λοιπὸν οὖν οἱ μαθηταὶ τοῦ διο-
χλεῖν abem παυσάμενοι καί μικροψυχεῖν, τοῦ μιμεῖ-
σθαι μᾶλλον ἔσπευδον καὶ ζηλοῦν τῆς πρὸς Θεὸν
βεϐαίας ἐλπίδος καὶ πίστεως. Ἀλλά ταῦτα μὲν εἰς
τοσοῦτον,
CAPUT Vl.
Exstruitur monasterium.
κγ’. Ἐπεὶ δὶ καθ’ ἑκάστην αὐτῷ οἱ φοιτηταὶ
προσετίθεντο, (ἐκάλουν γὰρ αἱ τῶν ἐκείνου χαρίτων
9 Job xxxvm, 4 ; Psal. CXLVI, 9.
8 Jer. XXXI, 23.
PATROL. Gn. CXIV.