PG 114, col. 578
regione prospiciebat, seipsum in terram dejecit,
et Deum ito precabatur: Domine Jesu Christe, ne
derelinquas me. Cumque ad multam noctem pa-
rentum suorum januam adiisset,rursus in terram
prostratus ac lugens, Deum ita precatus est: Do-
mine Jesu Christe, eu parentum meorum domus,
quam mihi ostendisti : sed ne a gratia tua deci-
dam, da mihi, quaeso, ut superato diabolo, hoc
in loco bene moriens, non amplius tentationem
aliquam patiar. Mansit itaqueillic tota nocte illa.
XI. Ut vero dies illuxit,atrii fores patefactae sunt,
ut solebant, eo quod ejus parentes paulo post
egressuri essent. Exiit autem familiae przefectus,
quicum ipsum lacera veste indutum vidissetzQuis,
inquit, tu es, et undenam; et quare cum talis sis,
huc accedere ausus es? Discede isthinc, quoniam
domini mei egressuri sunt. Tunc Joannes: Quaeso,
domine,ut misericordia me prosequariszsum enim
homo pauper.Sine igitur me in hoc angulo manere
(nihil enim mali facio) atque hujus rei mercedem a
Deo ipso exspecta, si me pauperem ad hujus atrii
fores manere permittas.Permisit ille,et abiit.Exie-
runt autem ejus parentes in atrium. Quos cum
Joannes vidisset, totus lacrymis repletus est, ac
secum dixit: En,diabole. et parentes meos,Deo ita
volente, aspexi, et sagittas tuas ardentes contem-
no,Christi ope adjutus. Ac rursus dixit : Domine
Jesu Christe, ne derelinquas me. Et manebat in
illo angulo. Coepit autem ejus pater e mensa sua
cibum illi mittere,dicens:Hujus pauperis patientia
multa est: quippe qui in tantis pluviis, et multa
glacie tam patienter ac fortiter in hoc atrio com-
moratur. Potest Deus ipse per hominem hunc no-
bis salutem alferre. Omnino enitn propterea huc
missus fuithomo istc, ut et nos per illum salutem
assequamur. Exiens autem domo quatiam die ma-
ter illius, cum eum ita abjectum vidisset, indi-
gnans substitit, quod tauquam horrendum aliquid
videre sibi visa esset,et ad pueros suos conversa :
Auferte, inquit, isthiuc hominem istum, quod non
possum, illo sic jacente, transire. Statim igitur
servi hominem illum vi pertraxerunt. Cum vero
aliquantulum a foribus illis longe abesset,manebat
illic, neque aliqua discedebat. Egredienti autem
aliquando familia) prtefecto: Rogo te,inquit Joan-
nes, ut quemadmodum initio misericordia me
prosecutus es, ita et nunc parvum aliquod tugu-
rium mihi construas, ut a glacie defendi possim,
neque a vestra domina unquam videar. lizec cum
ille audivisset,nihil moratus, parvum quoddam tu-
gurium ei composuit,in quo manebat,Deum orans.
Ei autem pater quotidie cibum mittebat. Verum
quae a patre mittebantur, pauperibus ipse dis-
tribuebat, et eis nou edens, neque bibens, ita et
omnes pauperes ad eum currerent, et ab illo nu-
et Deum ito precabatur: Domine Jesu Christe, ne
derelinquas me. Cumque ad multam noctem pa-
rentum suorum januam adiisset,rursus in terram
prostratus ac lugens, Deum ita precatus est: Do-
mine Jesu Christe, eu parentum meorum domus,
quam mihi ostendisti : sed ne a gratia tua deci-
dam, da mihi, quaeso, ut superato diabolo, hoc
in loco bene moriens, non amplius tentationem
aliquam patiar. Mansit itaqueillic tota nocte illa.
XI. Ut vero dies illuxit,atrii fores patefactae sunt,
ut solebant, eo quod ejus parentes paulo post
egressuri essent. Exiit autem familiae przefectus,
quicum ipsum lacera veste indutum vidissetzQuis,
inquit, tu es, et undenam; et quare cum talis sis,
huc accedere ausus es? Discede isthinc, quoniam
domini mei egressuri sunt. Tunc Joannes: Quaeso,
domine,ut misericordia me prosequariszsum enim
homo pauper.Sine igitur me in hoc angulo manere
(nihil enim mali facio) atque hujus rei mercedem a
Deo ipso exspecta, si me pauperem ad hujus atrii
fores manere permittas.Permisit ille,et abiit.Exie-
runt autem ejus parentes in atrium. Quos cum
Joannes vidisset, totus lacrymis repletus est, ac
secum dixit: En,diabole. et parentes meos,Deo ita
volente, aspexi, et sagittas tuas ardentes contem-
no,Christi ope adjutus. Ac rursus dixit : Domine
Jesu Christe, ne derelinquas me. Et manebat in
illo angulo. Coepit autem ejus pater e mensa sua
cibum illi mittere,dicens:Hujus pauperis patientia
multa est: quippe qui in tantis pluviis, et multa
glacie tam patienter ac fortiter in hoc atrio com-
moratur. Potest Deus ipse per hominem hunc no-
bis salutem alferre. Omnino enitn propterea huc
missus fuithomo istc, ut et nos per illum salutem
assequamur. Exiens autem domo quatiam die ma-
ter illius, cum eum ita abjectum vidisset, indi-
gnans substitit, quod tauquam horrendum aliquid
videre sibi visa esset,et ad pueros suos conversa :
Auferte, inquit, isthiuc hominem istum, quod non
possum, illo sic jacente, transire. Statim igitur
servi hominem illum vi pertraxerunt. Cum vero
aliquantulum a foribus illis longe abesset,manebat
illic, neque aliqua discedebat. Egredienti autem
aliquando familia) prtefecto: Rogo te,inquit Joan-
nes, ut quemadmodum initio misericordia me
prosecutus es, ita et nunc parvum aliquod tugu-
rium mihi construas, ut a glacie defendi possim,
neque a vestra domina unquam videar. lizec cum
ille audivisset,nihil moratus, parvum quoddam tu-
gurium ei composuit,in quo manebat,Deum orans.
Ei autem pater quotidie cibum mittebat. Verum
quae a patre mittebantur, pauperibus ipse dis-
tribuebat, et eis nou edens, neque bibens, ita et
omnes pauperes ad eum currerent, et ab illo nu-