PG 115, col. 1177
δόμενος σωτηρίας, ὅτι τὸν γῆ ἄνωθεν καὶ πρὸ πολι
λῶν γενεῶν οὶ προφῆται προκατήγγειλαν καὶ πολλᾶ
τῆς παρουσίας αύαού τὰ μαρτύρια, ἔκ τε τῶν παρ’
ὑμῖν χρησμῶν καὶ ἐξ αὐτῶν τῶν Σιϐιλλείων γραμ-
μάτων. Καὶ τῆς ἐνανθρωπήσεως αὐτοῦ ἡ αἰτία,
ἐπὶ σωτηρίᾳ καίάνακλήσει τῆς τῶν ἀνθρώπων
ἐκπτώσεως γέγονεν· ἐλθὼν γὰρ ἐπὶ τῆς γῆς πᾶσαν
νόσον ἀπήλασε καὶ πᾶσαν μαλακίαν, καὶ παραδόξως
ἑνὶ ῥήματι νεκροὺς ἤγεὶ ρεν ὀδωδότας, τὸ δὲ πάντων
θαυμασιώτερον, ὑπὲρ τῆς τοῦ κόσμου σωτηρίας
παθὼν τὸ διά σταυροῦ πάθος, ἀνέστη τριήμερος ἐκ
τῶν νεκρῶν, ὑπὸ μάρτυσι πεντακοσίοις, καὶ οτρα-
τιωτῶν φρουρούντων αὐτοῦ τὸν τάφον,⁶ίνα μὴ σχῇ Β
χώρανὸ τήν ἀνάστασιν αὐτοῦ συκοφαντῆσαι βουλόο
μενος, καὶ ἀναστάς ἐγ νεκρῶν ὤφθη τοῖς μαθηταῖς
αὐτοῦ, ἐφ’ ’ὀλαις τεσσαράκοντα ἡμεραις μετ’ ξαῦτῶν
συναναστρεφόμενος, καὶ ὁρώντων αὐτῶν καὶ βλε-
πόντων εἷς οὐρανοὺς ἀνελήφθη, τὴν τοῦ ἁγίου
Πνεύματος δωρεάν καὶ δύναμιν τούτοις ἐξαποστεί-
λας, ὥστε καί γλώσσαις ἀλλογενῶν ἂποφθέγγεσϐαι
καὶ μή χρείαν *ἐχειν τοῦ ἐρμηνεύοντος· ἐλάλει γάρ
ἐν αὐτοῖς τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, καὶ τά πόρῥω βλέ-
πειν ἐδίδου, καὶ προφητεύειν τά μέλλοντα· ο⁹ίτινες
ἐξελθόντες ἐκηρύξαν αὐτοῦ πανταχοῦ, μηδὲν ἐπιφει-
ρόμενοι, ἢ μόνον τήν αὐτοῦ ἀόρατον δύναμιν, οὐκ
ἀσπίδα καὶ δόρυ καὶ ξίφος κατέχοντες, ἀλλὰ γυμνοί
καί ἄοπλοι καὶ πένητες, καὶ πάντα τὸν κόσμον
ἐξώγρησαν, νεκροὺς ἐγείροντες, λεπροὺς καθαρί-
ζοντες. δαιμόνια ἐκϐάλλοντες. Καὶ ταῦτα τίνεςς
ἁλιεῖς καὶ ἀγράμματοι, καὶ τῆς τοῦ κόσμου σοφίας
ἆμὲτοχοι.
Ις’. Οὕς δὲ αὐτὸς παρεισήγαγες, ἒπικερτομῶν
τὴν τοῦ Χριστοῦ γέννησιν, ἄνδρας σοφοὺς τε καὶ
θεολόγους, ὡς νῦν εἷ’ρηκας, εἶκαὶ δοίημεν ξᾶληθῶς
γενέσθαι τοῦτο τὸ παραληρημα, τί γεννηθέντες δὶς
καὶ τρὶς καὶ τετράκις τὸν κόσμον ὠφέλησαν,
ἥ μέρος τι τῶν τοῦ κόσμου μικρὸν ἢ ἐλάχιστονξ τίς
ἐκ τῶΛ ϐίϐλων Ἑρμοῦ τε καὶ Πυθαγόρου. νεκροὺς
ἐζανέστησεν, ἦ λεπροὺς ἐκαθάρισεν, ἢ δάίμονας
ἀπήλασεν, οὖς ὑμεῖς esp-arranius; Ἀλλ’ Ἐρμῆς μὲν
ὁ Τρισμέγιστος ὕφ’ ὕμῶν προραγορευόμενος,
Αἰγύπτιος γέγονεν ἄνθρωπος, καὶ τοὶς Αἰγυπτίων
νόμοις τραφεὶς, γυναῖκά τε γήμας, παῖδας ἔτεκεν,
ῶν τὸν πρεσϐύτερον, Τάτ ὀνομάζουσι πρὸς ὅν αὐτὸς
διαλέγεται, καὶτοὺς ἑαυτοῦ λόγους ἆφοσιοῖ, πρός
τε τὸν ἐξ Ἐπιδαύρου Ἀσκληπιὸν τὸν προκατάρξαντα
καθ’ ὑμᾶς τῆς ἱατρικῆς ἐπιστήμης, ᾧ vari τὴν ἔαυ-
τοῦ Θεολογίαν διασαφεῖ οὕτως ἔχουσαν· Θεὸν νοῆσαι
μὲν χαλεπὸν, φρᾶσαι δὲ ἀδύνατον, ἔστι γὰρ τρισ-
υπόστατος, ἀνερμήνευτος οὐσία καὶ φύσις, οὐκ ἔχουσα
παρὰ βροτοῖς ἐξομοίωσιν. Οὕς δὲ θεοὺς ὀνομάζουσιν
ἅνθρῶποι, πολὺ τὸ μυθῶδες καὶ σφαλερὸν ἑαυτοῖς
ἐπεσπάσαντο. οὗ μὴν ἀλλὰ καὶ περί τῆς τοῦ Χριστοῦ
ἐλεύσεως καὶ αὐτὸς ἀμυδράν τινα προφητείαν δι-
αγορεύει, οὐκ ἐξ ἑαυτοῦ, ἀλλ’ ἐκ τῆςἙϐραίων θεο-
λογίας ταύτην ἀπαρυσάμενος. Ἀλλὰ τί μοι τῶν
λῶν γενεῶν οὶ προφῆται προκατήγγειλαν καὶ πολλᾶ
τῆς παρουσίας αύαού τὰ μαρτύρια, ἔκ τε τῶν παρ’
ὑμῖν χρησμῶν καὶ ἐξ αὐτῶν τῶν Σιϐιλλείων γραμ-
μάτων. Καὶ τῆς ἐνανθρωπήσεως αὐτοῦ ἡ αἰτία,
ἐπὶ σωτηρίᾳ καίάνακλήσει τῆς τῶν ἀνθρώπων
ἐκπτώσεως γέγονεν· ἐλθὼν γὰρ ἐπὶ τῆς γῆς πᾶσαν
νόσον ἀπήλασε καὶ πᾶσαν μαλακίαν, καὶ παραδόξως
ἑνὶ ῥήματι νεκροὺς ἤγεὶ ρεν ὀδωδότας, τὸ δὲ πάντων
θαυμασιώτερον, ὑπὲρ τῆς τοῦ κόσμου σωτηρίας
παθὼν τὸ διά σταυροῦ πάθος, ἀνέστη τριήμερος ἐκ
τῶν νεκρῶν, ὑπὸ μάρτυσι πεντακοσίοις, καὶ οτρα-
τιωτῶν φρουρούντων αὐτοῦ τὸν τάφον,⁶ίνα μὴ σχῇ Β
χώρανὸ τήν ἀνάστασιν αὐτοῦ συκοφαντῆσαι βουλόο
μενος, καὶ ἀναστάς ἐγ νεκρῶν ὤφθη τοῖς μαθηταῖς
αὐτοῦ, ἐφ’ ’ὀλαις τεσσαράκοντα ἡμεραις μετ’ ξαῦτῶν
συναναστρεφόμενος, καὶ ὁρώντων αὐτῶν καὶ βλε-
πόντων εἷς οὐρανοὺς ἀνελήφθη, τὴν τοῦ ἁγίου
Πνεύματος δωρεάν καὶ δύναμιν τούτοις ἐξαποστεί-
λας, ὥστε καί γλώσσαις ἀλλογενῶν ἂποφθέγγεσϐαι
καὶ μή χρείαν *ἐχειν τοῦ ἐρμηνεύοντος· ἐλάλει γάρ
ἐν αὐτοῖς τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, καὶ τά πόρῥω βλέ-
πειν ἐδίδου, καὶ προφητεύειν τά μέλλοντα· ο⁹ίτινες
ἐξελθόντες ἐκηρύξαν αὐτοῦ πανταχοῦ, μηδὲν ἐπιφει-
ρόμενοι, ἢ μόνον τήν αὐτοῦ ἀόρατον δύναμιν, οὐκ
ἀσπίδα καὶ δόρυ καὶ ξίφος κατέχοντες, ἀλλὰ γυμνοί
καί ἄοπλοι καὶ πένητες, καὶ πάντα τὸν κόσμον
ἐξώγρησαν, νεκροὺς ἐγείροντες, λεπροὺς καθαρί-
ζοντες. δαιμόνια ἐκϐάλλοντες. Καὶ ταῦτα τίνεςς
ἁλιεῖς καὶ ἀγράμματοι, καὶ τῆς τοῦ κόσμου σοφίας
ἆμὲτοχοι.
Ις’. Οὕς δὲ αὐτὸς παρεισήγαγες, ἒπικερτομῶν
τὴν τοῦ Χριστοῦ γέννησιν, ἄνδρας σοφοὺς τε καὶ
θεολόγους, ὡς νῦν εἷ’ρηκας, εἶκαὶ δοίημεν ξᾶληθῶς
γενέσθαι τοῦτο τὸ παραληρημα, τί γεννηθέντες δὶς
καὶ τρὶς καὶ τετράκις τὸν κόσμον ὠφέλησαν,
ἥ μέρος τι τῶν τοῦ κόσμου μικρὸν ἢ ἐλάχιστονξ τίς
ἐκ τῶΛ ϐίϐλων Ἑρμοῦ τε καὶ Πυθαγόρου. νεκροὺς
ἐζανέστησεν, ἦ λεπροὺς ἐκαθάρισεν, ἢ δάίμονας
ἀπήλασεν, οὖς ὑμεῖς esp-arranius; Ἀλλ’ Ἐρμῆς μὲν
ὁ Τρισμέγιστος ὕφ’ ὕμῶν προραγορευόμενος,
Αἰγύπτιος γέγονεν ἄνθρωπος, καὶ τοὶς Αἰγυπτίων
νόμοις τραφεὶς, γυναῖκά τε γήμας, παῖδας ἔτεκεν,
ῶν τὸν πρεσϐύτερον, Τάτ ὀνομάζουσι πρὸς ὅν αὐτὸς
διαλέγεται, καὶτοὺς ἑαυτοῦ λόγους ἆφοσιοῖ, πρός
τε τὸν ἐξ Ἐπιδαύρου Ἀσκληπιὸν τὸν προκατάρξαντα
καθ’ ὑμᾶς τῆς ἱατρικῆς ἐπιστήμης, ᾧ vari τὴν ἔαυ-
τοῦ Θεολογίαν διασαφεῖ οὕτως ἔχουσαν· Θεὸν νοῆσαι
μὲν χαλεπὸν, φρᾶσαι δὲ ἀδύνατον, ἔστι γὰρ τρισ-
υπόστατος, ἀνερμήνευτος οὐσία καὶ φύσις, οὐκ ἔχουσα
παρὰ βροτοῖς ἐξομοίωσιν. Οὕς δὲ θεοὺς ὀνομάζουσιν
ἅνθρῶποι, πολὺ τὸ μυθῶδες καὶ σφαλερὸν ἑαυτοῖς
ἐπεσπάσαντο. οὗ μὴν ἀλλὰ καὶ περί τῆς τοῦ Χριστοῦ
ἐλεύσεως καὶ αὐτὸς ἀμυδράν τινα προφητείαν δι-
αγορεύει, οὐκ ἐξ ἑαυτοῦ, ἀλλ’ ἐκ τῆςἙϐραίων θεο-
λογίας ταύτην ἀπαρυσάμενος. Ἀλλὰ τί μοι τῶν