PG 115, col. 238
τὰ τραύματα αὐτοῦ, ἅμα δε καὶ συνεσθίοντας αὐτῷ,
πολλῶν ἀγαθῶν προκειμένων αύτοίς. Ταύτα δέ
πάντα ταὶ οἱ δέσμιοι ἀπὸ τῆς Περίνθου ἐρχομτιοι
μετ’ αὐτοῦ ἰδόντες καὶ ὦδε πλειστάκις ἀνήνεγκαν
μοι, ὥστε καὶ ἐμὲ αύτοψὶ πεισθῆναι μὴ πιστεύοντα
αὐτοῖς. Εἰ ποτε δὲ ἀνοίξας τὴν κατῆναν εἰσελθεῖν
ἠϐουλήθην, αἰφνιδίως θεωρῶν ταῦτα, ἐπερωτῆσαι
αύτούς βουληθεὶς, πόθεν ἄρα εἰσῆλθον ἢ τίνες εἰσὶν
ἐκεῖνοι οὖς ἔϐλεπον μετ’ αὑτοῦ, εἰσελθὼν δὲ πολλέ-
κις πρὸς αὐτὸν, ούδένα ἐξ αὐτῶν εὕρισκον οὐδὲ τῶν
προκειμένων αύτοῖς ἀγαθῶν, ἀλλὰ τοῦτον μόνον ὲ,
τῷ ξύλῳ τεταμένον εὐχόμενόν τε καὶ δοξάζοντα τὸν
Θεὸν αὑτοῦ, ὅτε δὲ καὶ ὕπνῳ κατακείμενον.
IH'. Ὀ δικαστὴς εἶπεν· Σύ χρήματα παρὰ τῶν
συνέθνων αὐτοῦ λαϐὼν, παίζειν θέλεις τὸ 3:10:67:-
ριον. Καὶ θυμωθεὶς ἐκέλευσεν, καταυχενίοις αὐτῷ
μολίϐδεσι χρήσασθαι. Ὠς δὲ ἐϐασανίζετο etinsi-
φύλαξ, ἐϐόα καὶ ἔλεγεν· Δέομαί σου, εἰ ἄλλως εἷπον,
ἀπόκτεινόν με. Ὁ δικαστὴς εἶπενσ Ούκ οὖν γόητί
αὐτόν ἀποφέρεις; Ὀ δεσμοφύλαξ εἶπεν· Ἐγὼ 5
εἶδον, εἷπον· εἰ δε ἔστιν γόης, οὐκ οἶδα. Ὀ δὲ μακά-
ριος Ἀκοίκιος ἑστὼς καὶ ἀκούων ταῦτα ἐγέλασε ἐπὶ
τῇ ἀφροσύνῃ αὐτῶν, καὶ τοῦτο κλασθεὶς τοὺς ams-
νας, ὡς τὸν δικαστὴν πάλιν ὀργισθέντα· Καταπαὶξαῑ
ἡμῶν ἦλθες, λέγων, θαρῥῶν ταῖς γοητείαις σου,
Ἀπεκρίθη Ἀκάκιοςο Ἐγὼ μὲν οὗ καταπαίζω ὡς
ἐπιχαίρων τῇ ἀπωλείᾳ ὑμῶν’ ἀλλὰ καὶ σφόδρα λυ-
ποῦμαι περὶ τῆς ἀῑδίου ὑμῶν κρίσεως. Παίζετε δὲ
ὑμεῖς τὴν ἑαυτῶν ζωνή, καταλιπόντες τὸν ἀληθινὸν
Θεὸν, τὸν ποιήσαντα τὸν ούρανόν, καὶ τὴν γῆν, καὶ
τὴν θάλασσαν, καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτοῖς, καὶ λίθοις
προσκυνοῦντες. '0 δικαστὴς εἶπεν· Μὴ νομίσῃς με
νικῆσαι τῇ εὐτονίᾳ σόυ· ούκ ἰῶ σε ζῆσαι, ἐὰν μὴ
θύσῃς καὶ πληρώσῃς τὸ προσταχθέν σοι ύπό τῶν
ἀηττήτων αὐτοκρατόρων βασιλέων. Ἀκςίκιος λέγει’
Εἰ ἐφοϐούμην σου τὰς ἀπειλὰς, ἀπὸ πρώτης οἶν πει⁸
σθεὶς σοι ἐποίουνὸ λέγεις· ἐπειδὴ δὲ ὁ λογισμός-βίον
καλλίων σου ἔστι καὶ ού φοϐοῦμαί σου τὰς ἀπειλαςτ
ποίει ὅ θελει ς.
ΙΘ’. Τότε θυμωθεὶς ὁ δικαστὴς λέγει’ Θύειςηλοι-
πὸν ἦ ἔτι ἐπιμένεις τῇ μωρίᾳ aeu; Ἀκάκιος εἶπεν·
»Επιμένεις σὺ ἀνθρώπους μηδὲν πράξαντας κακόνῗ
ἀδικήσαντας, ἀδίκως οὕτως ἀναλίσκων ; Ἀκούσας ⁸⁵
ταῦτα ὁ δικαστὴς, κελεύει μηλείνας ῥάϐδους ἐνεχθρῆ-
ναι καὶ κατά τού νώτου καὶ τῆς κοιλίκς τύπτεσθαι
αὐτόν, Ἀλλαγέντων δὲ δέκα ἀνθρώπων τυπτόντων
αὐτὸν, ό μάρτυς ἐν ταῖς βασάνοις ἐϐόα λέγων’ ΧΡι·
στὲ, βοήθει μοι τῷ ταπεινῷ δούλῳ σου. Καὶ With”
θεὶς ὁ δικαστὴς κελεύει κατά τῆς κοιλίας τύπτεσθαι
αύτόν. Ἀλγήσας δὲ ὁ μακάριος ἀνεϐόησε φωνῇ t":
γάλῃ, καὶ-εἶπεν· Κύριε Ἰησοῦ Χριστε, βοήθει Tt?
δούλῳ σου Ἀκακίῳ. Τούτου ῥηθέντος ὑπ’ αὐῖ⁰ῗ⁷
εὐθέως φωνή ἐκ τοῦ ούρανοῦ ἐγένετο λέγουσα αντῳο
πολλῶν ἀγαθῶν προκειμένων αύτοίς. Ταύτα δέ
πάντα ταὶ οἱ δέσμιοι ἀπὸ τῆς Περίνθου ἐρχομτιοι
μετ’ αὐτοῦ ἰδόντες καὶ ὦδε πλειστάκις ἀνήνεγκαν
μοι, ὥστε καὶ ἐμὲ αύτοψὶ πεισθῆναι μὴ πιστεύοντα
αὐτοῖς. Εἰ ποτε δὲ ἀνοίξας τὴν κατῆναν εἰσελθεῖν
ἠϐουλήθην, αἰφνιδίως θεωρῶν ταῦτα, ἐπερωτῆσαι
αύτούς βουληθεὶς, πόθεν ἄρα εἰσῆλθον ἢ τίνες εἰσὶν
ἐκεῖνοι οὖς ἔϐλεπον μετ’ αὑτοῦ, εἰσελθὼν δὲ πολλέ-
κις πρὸς αὐτὸν, ούδένα ἐξ αὐτῶν εὕρισκον οὐδὲ τῶν
προκειμένων αύτοῖς ἀγαθῶν, ἀλλὰ τοῦτον μόνον ὲ,
τῷ ξύλῳ τεταμένον εὐχόμενόν τε καὶ δοξάζοντα τὸν
Θεὸν αὑτοῦ, ὅτε δὲ καὶ ὕπνῳ κατακείμενον.
IH'. Ὀ δικαστὴς εἶπεν· Σύ χρήματα παρὰ τῶν
συνέθνων αὐτοῦ λαϐὼν, παίζειν θέλεις τὸ 3:10:67:-
ριον. Καὶ θυμωθεὶς ἐκέλευσεν, καταυχενίοις αὐτῷ
μολίϐδεσι χρήσασθαι. Ὠς δὲ ἐϐασανίζετο etinsi-
φύλαξ, ἐϐόα καὶ ἔλεγεν· Δέομαί σου, εἰ ἄλλως εἷπον,
ἀπόκτεινόν με. Ὁ δικαστὴς εἶπενσ Ούκ οὖν γόητί
αὐτόν ἀποφέρεις; Ὀ δεσμοφύλαξ εἶπεν· Ἐγὼ 5
εἶδον, εἷπον· εἰ δε ἔστιν γόης, οὐκ οἶδα. Ὀ δὲ μακά-
ριος Ἀκοίκιος ἑστὼς καὶ ἀκούων ταῦτα ἐγέλασε ἐπὶ
τῇ ἀφροσύνῃ αὐτῶν, καὶ τοῦτο κλασθεὶς τοὺς ams-
νας, ὡς τὸν δικαστὴν πάλιν ὀργισθέντα· Καταπαὶξαῑ
ἡμῶν ἦλθες, λέγων, θαρῥῶν ταῖς γοητείαις σου,
Ἀπεκρίθη Ἀκάκιοςο Ἐγὼ μὲν οὗ καταπαίζω ὡς
ἐπιχαίρων τῇ ἀπωλείᾳ ὑμῶν’ ἀλλὰ καὶ σφόδρα λυ-
ποῦμαι περὶ τῆς ἀῑδίου ὑμῶν κρίσεως. Παίζετε δὲ
ὑμεῖς τὴν ἑαυτῶν ζωνή, καταλιπόντες τὸν ἀληθινὸν
Θεὸν, τὸν ποιήσαντα τὸν ούρανόν, καὶ τὴν γῆν, καὶ
τὴν θάλασσαν, καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτοῖς, καὶ λίθοις
προσκυνοῦντες. '0 δικαστὴς εἶπεν· Μὴ νομίσῃς με
νικῆσαι τῇ εὐτονίᾳ σόυ· ούκ ἰῶ σε ζῆσαι, ἐὰν μὴ
θύσῃς καὶ πληρώσῃς τὸ προσταχθέν σοι ύπό τῶν
ἀηττήτων αὐτοκρατόρων βασιλέων. Ἀκςίκιος λέγει’
Εἰ ἐφοϐούμην σου τὰς ἀπειλὰς, ἀπὸ πρώτης οἶν πει⁸
σθεὶς σοι ἐποίουνὸ λέγεις· ἐπειδὴ δὲ ὁ λογισμός-βίον
καλλίων σου ἔστι καὶ ού φοϐοῦμαί σου τὰς ἀπειλαςτ
ποίει ὅ θελει ς.
ΙΘ’. Τότε θυμωθεὶς ὁ δικαστὴς λέγει’ Θύειςηλοι-
πὸν ἦ ἔτι ἐπιμένεις τῇ μωρίᾳ aeu; Ἀκάκιος εἶπεν·
»Επιμένεις σὺ ἀνθρώπους μηδὲν πράξαντας κακόνῗ
ἀδικήσαντας, ἀδίκως οὕτως ἀναλίσκων ; Ἀκούσας ⁸⁵
ταῦτα ὁ δικαστὴς, κελεύει μηλείνας ῥάϐδους ἐνεχθρῆ-
ναι καὶ κατά τού νώτου καὶ τῆς κοιλίκς τύπτεσθαι
αὐτόν, Ἀλλαγέντων δὲ δέκα ἀνθρώπων τυπτόντων
αὐτὸν, ό μάρτυς ἐν ταῖς βασάνοις ἐϐόα λέγων’ ΧΡι·
στὲ, βοήθει μοι τῷ ταπεινῷ δούλῳ σου. Καὶ With”
θεὶς ὁ δικαστὴς κελεύει κατά τῆς κοιλίας τύπτεσθαι
αύτόν. Ἀλγήσας δὲ ὁ μακάριος ἀνεϐόησε φωνῇ t":
γάλῃ, καὶ-εἶπεν· Κύριε Ἰησοῦ Χριστε, βοήθει Tt?
δούλῳ σου Ἀκακίῳ. Τούτου ῥηθέντος ὑπ’ αὐῖ⁰ῗ⁷
εὐθέως φωνή ἐκ τοῦ ούρανοῦ ἐγένετο λέγουσα αντῳο