PG 118, col. 320
καὶ χάρις τοῦ Ἰσραὴλ καὶ τοῖς ἔθνεσιν, εἰ μή λυθῇ
ἡάρχαία ἁμαρτία τοῦ Ἀδὰμ, ἡ εἷς πάντας γενο-
μένη. Δι’ ἄλλου δὲ ταύτην μή δύνασθαι ἐξαλειφθῇ·
ναί φησιν, ἀλλ’ ἥ διὰ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ, δι’ οῦ καὶ
ἒξ ἀρχῆς κατάρα γέγονεν. Ού γὰρ δυνατὸν ἦν, ἄλλον
λῦσαι τό παράπτωμα. Εἶτα γράφει ὅτι ἄλλως τοῦτο
ού μὴ γένηται, εἰ μὴ σῶμα φορέσῃ ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ,
καὶ γένητὼ ἅνθρωπος, *ίνα τοῦτο προσενέγκας ὑπὲρ
πάντων, τοὺς πάντας ἐλευθερώσῃ ἀπὸ τοῦ θανάτου.
Καὶ ὥσπερ δι’ ἑνὸς ἀνθρώπου ἡ ἁμαρτία είς τὸν κὸ-
σμον εἰσῆλθεν, οὕτως καὶ δι’ ἑνὸς ἀνθρώπου ἡ χάρις
γένηται. Καὶ λοιπὸν ὡς καλὸς οἰκονόμος, τοὺς μὲν
Οὔ παραϐάται γί-
Ιουδαίους παραμυθεῖται, ὅτι ‹‹
νεσθε τοῦ νόμου, ἰὰν εἲς τὸν Χριστὸν πιστεύσητε. ν
Τοῖς δὲ ἀπὸ τῶν ἐθνῶν παρεγγυᾷ, μὴ ἐπαίρεσθαι
κατὰ τοῦ Ἰσραὴλ, ἀλλὰ γινώσκειν ὅτι ὡς κλάδος
ἐπὶ τὴν ῥίξαν, οὕτως ἐπ’ ἐκείνους ὶνεκεντρίσθησαν.
Μετὰ δὲ ταῦτα παραινετικοὺς λόγους εἰς τὰ ἢθη δι-
δάξας, τελειοῖ τήν ἐπιστολήν.
ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ
ΕΙΙΙΣΤΟΛΙῙΣ.
α’. Εὗαγγελικὴ διδασκαλία περί γε τῶν ἔξω χάριτος
Χριστοῦ, καὶ τῶν ἐν χάριτι, καὶ περὶ ἐλπίδος καὶ
πολιτείας πνευματικῆς.
β’. Περὶ κρίσεως τῆς κατᾶ ἐθνῶν, τῶν ού φυλασσόντων
τὰ φυσικά.
f'. Περὶ κρίσεως τῆς κατὰ τοῦ Ἰσραὴλ, τοῦ μὴ φυλάσ-
σοντος τὰ νόμιμα.
δ’. Περὶ ὑπεροχῆς Ἰσραὴλ, τοῦ τυγχάνοντος τῆς
ἐπαγγελίας
ε’. Περὶ χάριτος, δι’ ἧς ἄνθρωποι μόνον διο
καιοῦνται , ού κατᾶ γένος διακεκριμένως,
ἀλλὰ κατὰ θεοῦ δόσιν ἰσοτίμως κατᾶ τὸν ’Δϐραᾶμ
τύπον.
ς’. Περὶ τῆς ἀποκειμένης ἐλπίδος.
ζ’. Περῖ εἰσαγωγῆς τοῦ πρὸς σωτηρίαν ἡμῶν ἀνθρώπου
Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀντὶ τοῦ πεσόντος ἐξ ἀρχῆς
γηγενοῦς ’Λδαὶμη
η’, Περὶ τῆς ὀφειλομένης ἐπὶ τῇ πίστει πράξεως
ἀγαθῆς.
θ’, Ἐπανάληψις περὶτῆς ἐν χάριτι ζωῆς.
ι’. Περὶ τῆς ὑπὸ νόμου κατακρίσεως διὰ τὴν
ἁμαρτίαν .
ια’. Περὶ τῶν ἐν ἀνθρωπίνῃ φύσει. παθῶν, ἀδύ-
νατον ποιούντων τήν πρὸς νόμον συμφυ-
νίαν.
ιβ’. Ηερὶ ἀποδόσεως τῶν φυσικῶν παθημάτων, διὰ τῆς
πρὸς τὸ πνεῦμα συμφωνίας.
ιγ’. Ἐπανάληψις περὶ τῆς ἀποκειμένης τοῖς ἁγίοις
δόξης.
δό r .
ιδ’. Πέρίςτῆς ὀφειλομένης ἀγόἱπης Χριστοῦ.
ιε’. Περὶ ἐκπτώσεως Ἰσραήλ τοῦ ἀποϐληθέντος, καὶ
ῗλήσεως τοῦ ἀληθοῦς, τοῦ εἰσαχθέντος μετά
θνῶν. ” ³ ⁷ ”
θνῶν. ’ ³ ’ ”
ἡάρχαία ἁμαρτία τοῦ Ἀδὰμ, ἡ εἷς πάντας γενο-
μένη. Δι’ ἄλλου δὲ ταύτην μή δύνασθαι ἐξαλειφθῇ·
ναί φησιν, ἀλλ’ ἥ διὰ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ, δι’ οῦ καὶ
ἒξ ἀρχῆς κατάρα γέγονεν. Ού γὰρ δυνατὸν ἦν, ἄλλον
λῦσαι τό παράπτωμα. Εἶτα γράφει ὅτι ἄλλως τοῦτο
ού μὴ γένηται, εἰ μὴ σῶμα φορέσῃ ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ,
καὶ γένητὼ ἅνθρωπος, *ίνα τοῦτο προσενέγκας ὑπὲρ
πάντων, τοὺς πάντας ἐλευθερώσῃ ἀπὸ τοῦ θανάτου.
Καὶ ὥσπερ δι’ ἑνὸς ἀνθρώπου ἡ ἁμαρτία είς τὸν κὸ-
σμον εἰσῆλθεν, οὕτως καὶ δι’ ἑνὸς ἀνθρώπου ἡ χάρις
γένηται. Καὶ λοιπὸν ὡς καλὸς οἰκονόμος, τοὺς μὲν
Οὔ παραϐάται γί-
Ιουδαίους παραμυθεῖται, ὅτι ‹‹
νεσθε τοῦ νόμου, ἰὰν εἲς τὸν Χριστὸν πιστεύσητε. ν
Τοῖς δὲ ἀπὸ τῶν ἐθνῶν παρεγγυᾷ, μὴ ἐπαίρεσθαι
κατὰ τοῦ Ἰσραὴλ, ἀλλὰ γινώσκειν ὅτι ὡς κλάδος
ἐπὶ τὴν ῥίξαν, οὕτως ἐπ’ ἐκείνους ὶνεκεντρίσθησαν.
Μετὰ δὲ ταῦτα παραινετικοὺς λόγους εἰς τὰ ἢθη δι-
δάξας, τελειοῖ τήν ἐπιστολήν.
ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ
ΕΙΙΙΣΤΟΛΙῙΣ.
α’. Εὗαγγελικὴ διδασκαλία περί γε τῶν ἔξω χάριτος
Χριστοῦ, καὶ τῶν ἐν χάριτι, καὶ περὶ ἐλπίδος καὶ
πολιτείας πνευματικῆς.
β’. Περὶ κρίσεως τῆς κατᾶ ἐθνῶν, τῶν ού φυλασσόντων
τὰ φυσικά.
f'. Περὶ κρίσεως τῆς κατὰ τοῦ Ἰσραὴλ, τοῦ μὴ φυλάσ-
σοντος τὰ νόμιμα.
δ’. Περὶ ὑπεροχῆς Ἰσραὴλ, τοῦ τυγχάνοντος τῆς
ἐπαγγελίας
ε’. Περὶ χάριτος, δι’ ἧς ἄνθρωποι μόνον διο
καιοῦνται , ού κατᾶ γένος διακεκριμένως,
ἀλλὰ κατὰ θεοῦ δόσιν ἰσοτίμως κατᾶ τὸν ’Δϐραᾶμ
τύπον.
ς’. Περὶ τῆς ἀποκειμένης ἐλπίδος.
ζ’. Περῖ εἰσαγωγῆς τοῦ πρὸς σωτηρίαν ἡμῶν ἀνθρώπου
Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀντὶ τοῦ πεσόντος ἐξ ἀρχῆς
γηγενοῦς ’Λδαὶμη
η’, Περὶ τῆς ὀφειλομένης ἐπὶ τῇ πίστει πράξεως
ἀγαθῆς.
θ’, Ἐπανάληψις περὶτῆς ἐν χάριτι ζωῆς.
ι’. Περὶ τῆς ὑπὸ νόμου κατακρίσεως διὰ τὴν
ἁμαρτίαν .
ια’. Περὶ τῶν ἐν ἀνθρωπίνῃ φύσει. παθῶν, ἀδύ-
νατον ποιούντων τήν πρὸς νόμον συμφυ-
νίαν.
ιβ’. Ηερὶ ἀποδόσεως τῶν φυσικῶν παθημάτων, διὰ τῆς
πρὸς τὸ πνεῦμα συμφωνίας.
ιγ’. Ἐπανάληψις περὶ τῆς ἀποκειμένης τοῖς ἁγίοις
δόξης.
δό r .
ιδ’. Πέρίςτῆς ὀφειλομένης ἀγόἱπης Χριστοῦ.
ιε’. Περὶ ἐκπτώσεως Ἰσραήλ τοῦ ἀποϐληθέντος, καὶ
ῗλήσεως τοῦ ἀληθοῦς, τοῦ εἰσαχθέντος μετά
θνῶν. ” ³ ⁷ ”
θνῶν. ’ ³ ’ ”