PG 120, col. 32
’κληρώσω τἂι τῆς ψυχῆς μου ἐπιθυμῆματκ, καὶ τοὺς
ἐχθραίνοντάς μοι ὑποτάξαι), ὡς Θέλω ἐγώ ⁸ εἷς δὲ τὰ
8.! ’1 η- \ ’ἴλῃ _ 1 \ ι
ao ετη μετονοω, και προσοιλευαι με ὁ Θεος ως
τὴν πόρνην καὶ τὸν λῃστήν. Τότε ὁ ἀςςᾶς Νεῖλος
ὗπὸ τοῦ ἁγίου Πνεύμκτος ἐμπνευσοεὶς ἀποκρίνεται
mittil, καὶ φησίν ⁸ Πρόσεχε σεαυτῷ, ταπεινὲ ἄνθρωπε·
ἂ γάρ ἐλπῖζεις δέκα ἔτη βιῶσαι, διαὶ τὰ θελήματα
τῆς ψυχῆς σο) πληρῶσαι* δέκαγῆμέραι τυγχάνουσι
ιμόναι. Μὴ τοίνυν πλανῶ, ἐν ὀνείροις καὶ μαντείαις
σεαυτὸν ἀπατῶν, Ταῦ-εκ μετὰ πχῤῥησίας πρὸς αὒ-
τὸν εἰρηκὼς, καὶ ὑποστρέψας ἐν τῇ μονῇ, τῷ μὲν
ἡγουμένῴ ἀπήγγειλε τὴν τκχῖστην ἀπώλειαν τοῦ
δεινοῦ, ιΟῗδέ. σοϐαρὸς ἐκεῖνος ἀνὴρ ῥίγει καὶ πυρετῴ
Joannis Clei notae.
mea: animae salute. Quibus dictis, discessit atto-
nitus atque hominis vir utem admirans, At sanctus
Nilus, cum petiisset a monasterii cellario unus
pecudis pellem, hanc manibus conficiens, ac be-
nedictionibus variam exornans suis humeris im-
posuit, secum cogitans eum qui dixit, c Circuie-
runt in_:nelotis et pellibus caprinis. ι Propositum
autem hoc unum'illi erat, vitam apostolicam et
zelum propheticumiu animi promptitudiuem su-
scipere, atque ad illos assidue aspiciens, ex illis
formabat interiorem atque exteriorem hominem:
caput inopertum habebat; juxta Apostoli praece-
ptum, una vero tunica omne tempus induebatur,
evangelicum dictum sequens, pedesque nudos
admirationehujusmodi pedes approbati, Quamvis
ab hujusmodi laboribus‘atque afflictionibus extre-
mae senectutis infirmitas atque imbecillitas illum
amovit, tamen ab animi virtutibus ne ipsa quidem
mors absterruit. quominus in illisprimas prin-
cipatum haberet, neque illius memoriam futuri aevi
delevit oblivio, siquidem juxta Apostolum manent
haec tria, spes, fides et charitas. ’ ί ¹’
ι At interea ad ea quin cmpimtts redeamus.
Erat regulus quidam, quem comitem vocant in
regionibus illis, durus ‘ac nimium inhumanus,
nullam suae salutis rationem habens : utens autem
tyrannide atque arrogantia, servituti subjecit in-
nocentemanimum cujusdam, qui ad illud monaste-
rium, ubi beatus Nilus versabatur. pertinebat.
Quodam igitur die cum ille tyrannus irruisset in
neque enim ub animas utilitatem: cum esset
discessurus, praefectus nihil ausus est ea de re
dicere, veritus arrogantiam atque illius impuden-
tiam: advocavit B. Nilum, in quo admirabilis
loquendi libertas inerat. atque illum adhortatur,
ut terribilem illum principem aggressus, animae,
quam injuste occupaverat, liberationem impetra-
ret Qui velut a Deo jussus, atque indubitata fide
armatus, adiit temerarium illum, et opere et
verbis, spiritualibus admonitionibus utens, quem-
admodum a praefecto audierat, admonens eum de
proposita re, cujus gratia venerat. Hoc autem
nimium contradicente, atque, pet‘tionem renuente,
quod neque si angelus e caelo descenderet, neque
beatus Nilus mortis stimu-
considerans mortis recordationem
ἐχθραίνοντάς μοι ὑποτάξαι), ὡς Θέλω ἐγώ ⁸ εἷς δὲ τὰ
8.! ’1 η- \ ’ἴλῃ _ 1 \ ι
ao ετη μετονοω, και προσοιλευαι με ὁ Θεος ως
τὴν πόρνην καὶ τὸν λῃστήν. Τότε ὁ ἀςςᾶς Νεῖλος
ὗπὸ τοῦ ἁγίου Πνεύμκτος ἐμπνευσοεὶς ἀποκρίνεται
mittil, καὶ φησίν ⁸ Πρόσεχε σεαυτῷ, ταπεινὲ ἄνθρωπε·
ἂ γάρ ἐλπῖζεις δέκα ἔτη βιῶσαι, διαὶ τὰ θελήματα
τῆς ψυχῆς σο) πληρῶσαι* δέκαγῆμέραι τυγχάνουσι
ιμόναι. Μὴ τοίνυν πλανῶ, ἐν ὀνείροις καὶ μαντείαις
σεαυτὸν ἀπατῶν, Ταῦ-εκ μετὰ πχῤῥησίας πρὸς αὒ-
τὸν εἰρηκὼς, καὶ ὑποστρέψας ἐν τῇ μονῇ, τῷ μὲν
ἡγουμένῴ ἀπήγγειλε τὴν τκχῖστην ἀπώλειαν τοῦ
δεινοῦ, ιΟῗδέ. σοϐαρὸς ἐκεῖνος ἀνὴρ ῥίγει καὶ πυρετῴ
Joannis Clei notae.
mea: animae salute. Quibus dictis, discessit atto-
nitus atque hominis vir utem admirans, At sanctus
Nilus, cum petiisset a monasterii cellario unus
pecudis pellem, hanc manibus conficiens, ac be-
nedictionibus variam exornans suis humeris im-
posuit, secum cogitans eum qui dixit, c Circuie-
runt in_:nelotis et pellibus caprinis. ι Propositum
autem hoc unum'illi erat, vitam apostolicam et
zelum propheticumiu animi promptitudiuem su-
scipere, atque ad illos assidue aspiciens, ex illis
formabat interiorem atque exteriorem hominem:
caput inopertum habebat; juxta Apostoli praece-
ptum, una vero tunica omne tempus induebatur,
evangelicum dictum sequens, pedesque nudos
admirationehujusmodi pedes approbati, Quamvis
ab hujusmodi laboribus‘atque afflictionibus extre-
mae senectutis infirmitas atque imbecillitas illum
amovit, tamen ab animi virtutibus ne ipsa quidem
mors absterruit. quominus in illisprimas prin-
cipatum haberet, neque illius memoriam futuri aevi
delevit oblivio, siquidem juxta Apostolum manent
haec tria, spes, fides et charitas. ’ ί ¹’
ι At interea ad ea quin cmpimtts redeamus.
Erat regulus quidam, quem comitem vocant in
regionibus illis, durus ‘ac nimium inhumanus,
nullam suae salutis rationem habens : utens autem
tyrannide atque arrogantia, servituti subjecit in-
nocentemanimum cujusdam, qui ad illud monaste-
rium, ubi beatus Nilus versabatur. pertinebat.
Quodam igitur die cum ille tyrannus irruisset in
neque enim ub animas utilitatem: cum esset
discessurus, praefectus nihil ausus est ea de re
dicere, veritus arrogantiam atque illius impuden-
tiam: advocavit B. Nilum, in quo admirabilis
loquendi libertas inerat. atque illum adhortatur,
ut terribilem illum principem aggressus, animae,
quam injuste occupaverat, liberationem impetra-
ret Qui velut a Deo jussus, atque indubitata fide
armatus, adiit temerarium illum, et opere et
verbis, spiritualibus admonitionibus utens, quem-
admodum a praefecto audierat, admonens eum de
proposita re, cujus gratia venerat. Hoc autem
nimium contradicente, atque, pet‘tionem renuente,
quod neque si angelus e caelo descenderet, neque
beatus Nilus mortis stimu-
considerans mortis recordationem