PG 122, col. 1119
Μη πνεῦμα (14) μολύνης, μηδὲ βαθύνης τὸ ἐπίπεδον.
Ἐστι καὶ εἰδώλῳ (1ὸ) μερῖς εἰς τόπον ἀμφιφάοντα.
Μηδὲ τὸ τῆς ῦλης σκύβαλον κρημνῷ καταλείψῃς.
Mὴ ἐξάξῃς (16), λνα μή ἐξιοῦσα ἔχῃ τι.
Ἐκτείνας (17) πύρινον νοῦν
Ἐργον ἐπʼ εὐσεβίης, ῥευστὸν καὶ σῶμα σαώσεις.
Ἐκ δʼ ἄρα κόλπων γαίης θρώσκουσ, οὕποτʼ ἀληθὲς
Σῆμα βροτῷ ἀνδρὶ χθόνιοι κύνες δεικνύντες.
Ἡ φύσις πείει εἶναι τοὺς δαίμονας ἀγνοὺς,
Καὶ τὰ κακῆς ὕλης βλαστήματα χρηστὰ καὶ ἐσθλά.
Aἱ ποιναἱ (18) μερόπων ἀγκτειραι.
hsbet multas consnmmstiones sinuum mundi,quæ-
rito paradisum.
Ne spiritut conspurces, neve illum planum et
æquabilem in profundum deprimoas.
Eet et simulacro animæ pars in loco undique
fulgenti et perspicuo.
Neque moateriæ crassaroentum, in præcipitio de-
feras.
Ne educas animam, ne exiens corpore habeat
aliquid periculi.
8i extenderis igneam mentem ad opus cultus di- simæ.
(14) Μή πνεῦμα. Item lib. Xνmm, de animorum
immortslitate cap. : a Ne fGædes spiritum, nequsin
profundum exsageas quod est pianumo. Spiritum.
planum appellat ipsum vehiculuro, non quis cor-
pus non mt atque prolundum, sed quia propter
tenuissimam etsplendidam puritatem sit quasi non
corpus. Præcipit ergo ne propter niroium corporis
elemoentalis affectum, cogas ipsum etiam post banc
vitam sordidum utque grave superlore caliginis
elementalis adjunctione.
(15) Ἐστι καῖ εἰδώλῳ, etc. Idem ibidem: e Eat
idolo quoque locus in regione perspicua. Quia
scilicet cumo vebiculo simul et animaa rntionali re-
curret in cœlutο. Sequentem versum conjunxit
ricinus cum superiore illo cujus initium est Ὁττι
ψυχή, cap. 4 lib. Xm. Synesius quoque hunc cuma
præcedente allegat libro de lnsomniis ρag. 11 edit.
Τurneb., sed ordine inversο: δἑα δή (ait) πόσῳ τῷ
μέσῳ τὸ πνεῦμα τοῦτο ἐμπολιτεύεται εψάσης μὲν
κάτω ψυχῆς, ἔλεγεν ὁ λόγος, δτε ἐβαρύνθη τε καὶ
ἔδυ, μέχρις ἐγύρση τῷ μελαναυγεῖ καὶ ἀμφικνεφεῖ
χώφῳ ἀνιούσῃ δὲ καὶ συνλπεται μμέχρις αν εἰς πλεῖ-
στον τὸ ἀντικείμενον ῆκῃ, ἄκουε γάρ καῖ περῖ τούτου
τῶν λογίων λεγόντων·
Οὐ τῷ τῆς ὕλης κρημνῷ σκόβαλον καταλείψει.
Ἀλλὰ καὶ εἰδώλῳ μερῖς εἶς τόπον ἀμφιφάοντα.
Οὕτος δὲ ἀντίθεσιν ἔχει πρὸς τὸν ἀμφικνεφῆ. Καί
τοι τί πλέον τις ἂν ἐν τούτοις ὀξυωπήσειεν; Οὐ γὰρ
μμόνην εἶς τὰς σφαίρας ἀνάγειν ἔοικε τήν ἐκεῖθεν
ἤκουσαν φύσιν, ἀλλὰ εἶτι καὶ τῆς πυρὸς καὶ τῆς
ἀέρος ἀκρότητος εἰς τήν εἴδωλικήν φύσιν ἔσπασε
κατιοῦσα πρῖν τὸ γήὶνον ἀμφιάσασθαι κέλυφος, καῖ
τοῦτο, φησῖ, τ
λης γὰρ σκύβαλον οὐκ ἅν εἴη τὸν qεσπέσιον
σῶμα. Et quæ sequuntur. Quæ sic Latine reddidit
Pichonius: a Observaigiturin quantointervallo spi-
ritus hic phantasticus versatur. Declinante quidem
deorsum animo, dicebat oratio, quod opprimitur
atque subit quousque incidatin tenebrosuma et un-
dique csliginosum locum. Sed ascendentema etism
comaitstur, quod sequendi facultas sit. Et sequi po-
test, donec in maximae oppositum et omni ex parte
fulgentem locum venerit. Audi etiam hac de re va-
ticis dicentia: Non in eminenti ac sublimi loco
maateriæ purgamaentum relinqueb: sd et siraulncro
pars est inloco undique tulgente. Is sutem contτo-
Ἐστι καὶ εἰδώλῳ (1ὸ) μερῖς εἰς τόπον ἀμφιφάοντα.
Μηδὲ τὸ τῆς ῦλης σκύβαλον κρημνῷ καταλείψῃς.
Mὴ ἐξάξῃς (16), λνα μή ἐξιοῦσα ἔχῃ τι.
Ἐκτείνας (17) πύρινον νοῦν
Ἐργον ἐπʼ εὐσεβίης, ῥευστὸν καὶ σῶμα σαώσεις.
Ἐκ δʼ ἄρα κόλπων γαίης θρώσκουσ, οὕποτʼ ἀληθὲς
Σῆμα βροτῷ ἀνδρὶ χθόνιοι κύνες δεικνύντες.
Ἡ φύσις πείει εἶναι τοὺς δαίμονας ἀγνοὺς,
Καὶ τὰ κακῆς ὕλης βλαστήματα χρηστὰ καὶ ἐσθλά.
Aἱ ποιναἱ (18) μερόπων ἀγκτειραι.
hsbet multas consnmmstiones sinuum mundi,quæ-
rito paradisum.
Ne spiritut conspurces, neve illum planum et
æquabilem in profundum deprimoas.
Eet et simulacro animæ pars in loco undique
fulgenti et perspicuo.
Neque moateriæ crassaroentum, in præcipitio de-
feras.
Ne educas animam, ne exiens corpore habeat
aliquid periculi.
8i extenderis igneam mentem ad opus cultus di- simæ.
(14) Μή πνεῦμα. Item lib. Xνmm, de animorum
immortslitate cap. : a Ne fGædes spiritum, nequsin
profundum exsageas quod est pianumo. Spiritum.
planum appellat ipsum vehiculuro, non quis cor-
pus non mt atque prolundum, sed quia propter
tenuissimam etsplendidam puritatem sit quasi non
corpus. Præcipit ergo ne propter niroium corporis
elemoentalis affectum, cogas ipsum etiam post banc
vitam sordidum utque grave superlore caliginis
elementalis adjunctione.
(15) Ἐστι καῖ εἰδώλῳ, etc. Idem ibidem: e Eat
idolo quoque locus in regione perspicua. Quia
scilicet cumo vebiculo simul et animaa rntionali re-
curret in cœlutο. Sequentem versum conjunxit
ricinus cum superiore illo cujus initium est Ὁττι
ψυχή, cap. 4 lib. Xm. Synesius quoque hunc cuma
præcedente allegat libro de lnsomniis ρag. 11 edit.
Τurneb., sed ordine inversο: δἑα δή (ait) πόσῳ τῷ
μέσῳ τὸ πνεῦμα τοῦτο ἐμπολιτεύεται εψάσης μὲν
κάτω ψυχῆς, ἔλεγεν ὁ λόγος, δτε ἐβαρύνθη τε καὶ
ἔδυ, μέχρις ἐγύρση τῷ μελαναυγεῖ καὶ ἀμφικνεφεῖ
χώφῳ ἀνιούσῃ δὲ καὶ συνλπεται μμέχρις αν εἰς πλεῖ-
στον τὸ ἀντικείμενον ῆκῃ, ἄκουε γάρ καῖ περῖ τούτου
τῶν λογίων λεγόντων·
Οὐ τῷ τῆς ὕλης κρημνῷ σκόβαλον καταλείψει.
Ἀλλὰ καὶ εἰδώλῳ μερῖς εἶς τόπον ἀμφιφάοντα.
Οὕτος δὲ ἀντίθεσιν ἔχει πρὸς τὸν ἀμφικνεφῆ. Καί
τοι τί πλέον τις ἂν ἐν τούτοις ὀξυωπήσειεν; Οὐ γὰρ
μμόνην εἶς τὰς σφαίρας ἀνάγειν ἔοικε τήν ἐκεῖθεν
ἤκουσαν φύσιν, ἀλλὰ εἶτι καὶ τῆς πυρὸς καὶ τῆς
ἀέρος ἀκρότητος εἰς τήν εἴδωλικήν φύσιν ἔσπασε
κατιοῦσα πρῖν τὸ γήὶνον ἀμφιάσασθαι κέλυφος, καῖ
τοῦτο, φησῖ, τ
λης γὰρ σκύβαλον οὐκ ἅν εἴη τὸν qεσπέσιον
σῶμα. Et quæ sequuntur. Quæ sic Latine reddidit
Pichonius: a Observaigiturin quantointervallo spi-
ritus hic phantasticus versatur. Declinante quidem
deorsum animo, dicebat oratio, quod opprimitur
atque subit quousque incidatin tenebrosuma et un-
dique csliginosum locum. Sed ascendentema etism
comaitstur, quod sequendi facultas sit. Et sequi po-
test, donec in maximae oppositum et omni ex parte
fulgentem locum venerit. Audi etiam hac de re va-
ticis dicentia: Non in eminenti ac sublimi loco
maateriæ purgamaentum relinqueb: sd et siraulncro
pars est inloco undique tulgente. Is sutem contτo-