PG 122, col. 1316
γυναικῶν, ὑπεδείκνυε τὰς ἐν γαστρὶ ἐχούσας, καὶ
πόρνας, καὶ μοιχοὺς, καὶ τοὺς κερατάδας, καὶ ἐλεή-
μονας καὶ κνιποὺς, πάντα μετὰ ἀληθείας ἐπεδεί-
δθεν ἔλεγον πνεῦμα Πυθῶνος ἔχειν. Ὀ δ’
κνυεν ⁸
αὐτὸς βασιλεὺς πάμπολλα κτίσματα ἐποίησεν ἐκ·
κλητιῶν τε καὶ πόλεων, καὶ τὴν γέφυραν τοῦ Σαγ-
γάρου ' ἅπερ Προκόπιος ἱστορικὸς ἐν η’ λόγῳ ειν-
εγράψατο. Εἰς δὲ τὰ τέλη αὐτοῦ ὁ βασιλεὺς Ἰουστι-
νιανὸς τὸ περὶ φθαρτοῦ καὶ ἀφθάρτου κινήσας δόγμα,
ἀλλότριος τῆς εὐσεϐείας Θεοῦ ἐτελεῦτησε, προϐαλλό-
μενος Ἰουστῖνον τὸν ἀνεψιὸν αὐτοῦ εἷς βασιλέα κουρο-
παλάτην τότε ὄντα.
tiafirjxn Σολομῶντος υἱοῦ Ααυῖδ, ’ὸς ἐϐασίλευσεν
ἰν Ἰερουσαλὴμ, καὶ ἐκράτησεν καὶ ὑπέταξα πάντων
ἀερίων, ἐπιγείων καὶ καταχθονίων πνευμάτων ’ δι’
ὧν καὶ πάντα τὰ ἔργα τοῦ ναοῦ τὰ ὑπερϐάλλοντα
πεποίηκεν ⁸ καὶ τίνες αἱ ἐξουσίαι αὐτῶν κατὰ ἀνθρώ-
πων · καὶ παρά ποίων ἀγγέλων οὗτοι οἱ δαίμονες
καταργοῦνται.
Τοῦ σοφοῦ Σολομῶντος.
Εὐλογητὸς εἴ, Κύριε ὁ Θεὸς, ὁ δοὺς τῷ Σολομῶντι
τοιαύτην ἐξουσίαν ⁶ σοὶ δόξα καί κράτος εἰς τοὺς
αἰῶνας. Ἀ μήν.
Καὶ ἰδοὺ οἷ’κονομουμένου τοῦ ναοῦ πόλεως ’[ερο-
σολύμων, καὶ ἐργαζομένων τῶν τεχνιτῶν ἐν αὐτοῖς,
ἔρχεται ὁ Ὀρνίας τὸ δαιμόνιον κατὰ τὰς ἡλίου δε-
σμὰς (δυσμάς ?) καὶ ἐλάμϐανε τὸ ἥμισυ τοῦ μισθοῦ
τοῦ πρωτομαίστορος παιδαρίου οὕτως καὶ τὰ ἥμισυ
ι γι ς ς ν θην , -ν δνμαῄηνγκο η νκ
σιτία · ἔτι καὶ τὸο ἀντίχειρα τῆς δεξιᾶς αὑτοῦ χιιρὸς
ἐθήλαζεν ἀφ’ ἑκάστης ἡμέρας ⁸ καὶ ἐλιπτόνετο τὸ
παιδάριον, ὅπερ ἦν ἀγαπώμενον παρὰ τοῦ βασιλέως
πάνυ. Ὀ δὲ βασιλεὺς Σολομῶν, καλέσας μιᾷ τῶν
ἡμερῶν τὸν παῖδα, ἐπερώτησιν αὐτὸν λέγων · Οὐχὶ
παρὰ πάντας τοὺς τεχνίτας τοὺς ἐργαζομένους ἐν τῷ
ναῷ τοῦ θεοῦ, σε ἀγαπῶ, διδούς σοι ἐν διπλῷ τοὺς
μισθοὺς, καὶ τὰ σιτία διπλάσιον; πῶς ἐφ’ Exin-ti:
sed libere {icta vel inventa. Parisiis cum versarer,
hujus alteriusve nominis daemoniaci originem quaa-
sivi in Persicis, apud hujus dialecti gnaros, sed
frustra. Salomo erat nomen collectivum sapientiai
et in daemonia ditionis, magicum contra genios
malos. adjecta, narratiuncula_ apocryphau de Sha-
lomone, idololatriie dedito, qui posterioribusvita
annis in vesaniam inciderit,supplicii causa. Habet
boc fundamentum in ν. Τ., sed—auctum est tradi-
tione recondita. Fessa.
πόρνας, καὶ μοιχοὺς, καὶ τοὺς κερατάδας, καὶ ἐλεή-
μονας καὶ κνιποὺς, πάντα μετὰ ἀληθείας ἐπεδεί-
δθεν ἔλεγον πνεῦμα Πυθῶνος ἔχειν. Ὀ δ’
κνυεν ⁸
αὐτὸς βασιλεὺς πάμπολλα κτίσματα ἐποίησεν ἐκ·
κλητιῶν τε καὶ πόλεων, καὶ τὴν γέφυραν τοῦ Σαγ-
γάρου ' ἅπερ Προκόπιος ἱστορικὸς ἐν η’ λόγῳ ειν-
εγράψατο. Εἰς δὲ τὰ τέλη αὐτοῦ ὁ βασιλεὺς Ἰουστι-
νιανὸς τὸ περὶ φθαρτοῦ καὶ ἀφθάρτου κινήσας δόγμα,
ἀλλότριος τῆς εὐσεϐείας Θεοῦ ἐτελεῦτησε, προϐαλλό-
μενος Ἰουστῖνον τὸν ἀνεψιὸν αὐτοῦ εἷς βασιλέα κουρο-
παλάτην τότε ὄντα.
tiafirjxn Σολομῶντος υἱοῦ Ααυῖδ, ’ὸς ἐϐασίλευσεν
ἰν Ἰερουσαλὴμ, καὶ ἐκράτησεν καὶ ὑπέταξα πάντων
ἀερίων, ἐπιγείων καὶ καταχθονίων πνευμάτων ’ δι’
ὧν καὶ πάντα τὰ ἔργα τοῦ ναοῦ τὰ ὑπερϐάλλοντα
πεποίηκεν ⁸ καὶ τίνες αἱ ἐξουσίαι αὐτῶν κατὰ ἀνθρώ-
πων · καὶ παρά ποίων ἀγγέλων οὗτοι οἱ δαίμονες
καταργοῦνται.
Τοῦ σοφοῦ Σολομῶντος.
Εὐλογητὸς εἴ, Κύριε ὁ Θεὸς, ὁ δοὺς τῷ Σολομῶντι
τοιαύτην ἐξουσίαν ⁶ σοὶ δόξα καί κράτος εἰς τοὺς
αἰῶνας. Ἀ μήν.
Καὶ ἰδοὺ οἷ’κονομουμένου τοῦ ναοῦ πόλεως ’[ερο-
σολύμων, καὶ ἐργαζομένων τῶν τεχνιτῶν ἐν αὐτοῖς,
ἔρχεται ὁ Ὀρνίας τὸ δαιμόνιον κατὰ τὰς ἡλίου δε-
σμὰς (δυσμάς ?) καὶ ἐλάμϐανε τὸ ἥμισυ τοῦ μισθοῦ
τοῦ πρωτομαίστορος παιδαρίου οὕτως καὶ τὰ ἥμισυ
ι γι ς ς ν θην , -ν δνμαῄηνγκο η νκ
σιτία · ἔτι καὶ τὸο ἀντίχειρα τῆς δεξιᾶς αὑτοῦ χιιρὸς
ἐθήλαζεν ἀφ’ ἑκάστης ἡμέρας ⁸ καὶ ἐλιπτόνετο τὸ
παιδάριον, ὅπερ ἦν ἀγαπώμενον παρὰ τοῦ βασιλέως
πάνυ. Ὀ δὲ βασιλεὺς Σολομῶν, καλέσας μιᾷ τῶν
ἡμερῶν τὸν παῖδα, ἐπερώτησιν αὐτὸν λέγων · Οὐχὶ
παρὰ πάντας τοὺς τεχνίτας τοὺς ἐργαζομένους ἐν τῷ
ναῷ τοῦ θεοῦ, σε ἀγαπῶ, διδούς σοι ἐν διπλῷ τοὺς
μισθοὺς, καὶ τὰ σιτία διπλάσιον; πῶς ἐφ’ Exin-ti:
sed libere {icta vel inventa. Parisiis cum versarer,
hujus alteriusve nominis daemoniaci originem quaa-
sivi in Persicis, apud hujus dialecti gnaros, sed
frustra. Salomo erat nomen collectivum sapientiai
et in daemonia ditionis, magicum contra genios
malos. adjecta, narratiuncula_ apocryphau de Sha-
lomone, idololatriie dedito, qui posterioribusvita
annis in vesaniam inciderit,supplicii causa. Habet
boc fundamentum in ν. Τ., sed—auctum est tradi-
tione recondita. Fessa.