PG 122, col. 1321
ἀνθρώποις πνίγω δι’ ἀγχόνηςο ποτὶ δὲ ἀπὸ τῆς
φύσεως εἰς ἀγκῶνας (ad marg. σκωλήκια) φωλεύω·
τὰ δὲ πλεῖστά μοι οίκητήρια εἶσὶ κρημνοὶ, σπήλαια,
φάραγγες· πολλάκις δὶ καὶ συγγίνομαι τοῖς ἀνθρώο
ποις ὡς γυνή δοκοῦσα εἶναι’ πρὸ πάντων δὲ τοῖς
μελιχρόοις’ οῦτοι γὰρ σῦναστροί μοί εἶ’σιο καὶ γὶρ
τὸ ἄστρον μου οὗτοι λάθρα καὶ φανερῶς προσκυνοῦ-
σι· καὶ οὐκ οἴδασιν ὅτι αὐτοὺς βλάπτουσι, καί
πλεῖόν με κακουργεῖν ἐρεθίζουσι· θέλουσι γὰρ διὰ
τῆς μνήμης χρυσίον πορίζειν’ ἐγὼ δὲ παρίχυ ὁλί-
γον τοῖς καλῶς με προσκυνοῦσιν. Ἐπηρώτησα δὲ
αὐτὴν κάγὼ Σολομῶν, πόθεν γεννᾷ. -.Ἡ δέ-μρι ἔφη. Β
Ἀπὸ φωνῆς ἀκαίρου, τοῦ καλουμὲνου ἤχου ἀνθρώπου
μολίϐδου (sic P) ἀφέντος ἐν ὕλῃ ἐγεννήθην. Ἒῳην δὲ
ἐγὼ αὐτῇ· Ποίῳ ἄστρῳ διέρχῃ; Ἦ δὲ μοι εἷπε·
Πανσελήνῳ ἄστρῳ, διότι καὶ ἡ σελήνη τὰ πλείονα
ὁδεύει· Ἐγὼ δὶ λέγω πρὸς αὐτήνο Καὶ ποῖός ἐστιν
ὁ ἄγγελος ὁ καταργῶν cn; Ἠ δὲ εῗπὲ μοι, Ὁ ἐν σοὶ
βασιλεύων. Κάγὼ εἷς χλοῦην(εἰο) λογισὶμενος lxi-
λευσα στρατιώτην κροῦσαι αὐτήν· Ἣ δὲ ἀνακρά-
ξασα εἶπεν, Ἐγώ σοι, βασιλεῦ, ὑπὸ τῆς δεδομένης
σοι σοφίας τοῦ θεοῦ, καὶ ὑπὸ τοῦ ἀγγέλουἽσηίλ.
Ἐγὼ δὲ ἐκέλευσα αὐτὴν νήθειν τήν κάναϐιν εἷς τὰς
σχοίνους ἰν τῷ ἔργῳ τοῦ κτίσματος τοῦ Θεοῦ, καὶ
οὕτως σφραγίσας καὶ δήσας αὐτὴν, ἱκατηργῆθη
ὥστε ’ίστασθαι νυκτὸς καὶ ἡμέρας νήθειν τὴν xit":-
ναϐιν. Καὶ ἐκέλευσα ἀχθῆναί μοι ἕτερον δαιμόνιον,
εὐθέως μοιπροσὲλόεν ί)ι δαίμων Ἀσμοδαῖοςἰίιῖ
δεδεμένος, καὶ ἠρώτησα αὐτὸν, Σὺ τίς si; Ὁ δὶ
μετᾶ θυμοῦ καὶ ὀργῖς ἐμϐλέψας με ἔφη· Σὸ δὶ τίς
ei; Καὶ εἶπον αὐτῷ· Οὕτως τετιμωρημένος ἀπο-
κρίνῃ μοι· ὁ δὶ μετ’ ὀργῆς λέγει μοι· Ἀλλὰ πῶς
σοι ἀποκριθῶ, σὺ γὰρ ἀνθρώπου υἱὸς εἴ· ἐγὼ δὶ
ἆγγέλου σπορᾶ διὰ θυγατρὸς ἀνθρώπου ἰγεννήθηψ
ὥστε οὐδὲν ὑπερήφανον ῥῆμα οὐρανίου γὲνους πρὸς
γηγενεῖς’ διὸ καὶ τὸ ἄστρον μου ἐν οὖρανῷ φωτεῦει·
καί αὐτὸ ἅνθρωποι λέγουσιν ἄμαξαν, οἱ δὲ τὸν δρα-
κοντοπαῖδα (εἰσ) πλησιάζομαι σὺν τῷ ἅστρῷ αὐτοῦ,
καὶ πολλά μοι μή ἐρώτα, ὅτι καὶ σοῦ τὸ βασίλειον
πρὸς χρόνους μικροὺς διαρῥὴγνυται, καὶ πρόσκαι·
ρός ἐστιν ἠ δόξα σου· καὶ ὀλίγα ἡμᾶς τυραννήσεις,
καὶ πάλιν νομὴν ἕξομεν είς τήν ἀνθρωπότητα· ὣστε
σέὗεσθαι ἡμᾶς ὡς θεοὺς ὄντας, μή γινωσκόντων
τῶν ἀνθρώπων τὰ ὀνόματα τῶν καθ’ ἡμᾶς τεταγμένων
ἆγγέλ ων.
Ἐγὼ δὲ Σολομῶν, ταῦτα ἀκούσας, ἰπιμελέστερον
δεσμώσας αὐτὸν ἰκὲλευσα μαστίζεσθαι βοιδνεῦροις ,
καὶ ἀπολογεῖσθαι τίς καλεῖται καὶ τίς ἠ ἐργασία
αὐτοῦ. Ὀ δὲ ἔφη μοι, Ἐγὼ Ἀσμοδαῖος καλοῦμαι
παρὰ βροτοῖς· καὶ ἡ ἐργασία μου ἐστὶ τὸ τοὺς
νεονύμφουςοέπιϐουλεύειν μή συμμιγῆναι, καὶ παν-
τελῶς ἀποχωρίζω διὰ πολλῶν συμφορῶν, καὶ γυναι-
κῶν παρθένων κάλλος ἀφανίζω, καὶ καρδίας ἀλλοιῶ.
Ἔφην δ’ ἐγὼ αὐτῷ· Μόνη σου ἡ ἐργασία ἔστιν
αῦτη ; ὁ δὲ λὲγει μοι· ΙΙεριφὲρω ἀνθρώπους εἷς λύσ-
ΡΔτιιοι.. Ga. CXXII.
φύσεως εἰς ἀγκῶνας (ad marg. σκωλήκια) φωλεύω·
τὰ δὲ πλεῖστά μοι οίκητήρια εἶσὶ κρημνοὶ, σπήλαια,
φάραγγες· πολλάκις δὶ καὶ συγγίνομαι τοῖς ἀνθρώο
ποις ὡς γυνή δοκοῦσα εἶναι’ πρὸ πάντων δὲ τοῖς
μελιχρόοις’ οῦτοι γὰρ σῦναστροί μοί εἶ’σιο καὶ γὶρ
τὸ ἄστρον μου οὗτοι λάθρα καὶ φανερῶς προσκυνοῦ-
σι· καὶ οὐκ οἴδασιν ὅτι αὐτοὺς βλάπτουσι, καί
πλεῖόν με κακουργεῖν ἐρεθίζουσι· θέλουσι γὰρ διὰ
τῆς μνήμης χρυσίον πορίζειν’ ἐγὼ δὲ παρίχυ ὁλί-
γον τοῖς καλῶς με προσκυνοῦσιν. Ἐπηρώτησα δὲ
αὐτὴν κάγὼ Σολομῶν, πόθεν γεννᾷ. -.Ἡ δέ-μρι ἔφη. Β
Ἀπὸ φωνῆς ἀκαίρου, τοῦ καλουμὲνου ἤχου ἀνθρώπου
μολίϐδου (sic P) ἀφέντος ἐν ὕλῃ ἐγεννήθην. Ἒῳην δὲ
ἐγὼ αὐτῇ· Ποίῳ ἄστρῳ διέρχῃ; Ἦ δὲ μοι εἷπε·
Πανσελήνῳ ἄστρῳ, διότι καὶ ἡ σελήνη τὰ πλείονα
ὁδεύει· Ἐγὼ δὶ λέγω πρὸς αὐτήνο Καὶ ποῖός ἐστιν
ὁ ἄγγελος ὁ καταργῶν cn; Ἠ δὲ εῗπὲ μοι, Ὁ ἐν σοὶ
βασιλεύων. Κάγὼ εἷς χλοῦην(εἰο) λογισὶμενος lxi-
λευσα στρατιώτην κροῦσαι αὐτήν· Ἣ δὲ ἀνακρά-
ξασα εἶπεν, Ἐγώ σοι, βασιλεῦ, ὑπὸ τῆς δεδομένης
σοι σοφίας τοῦ θεοῦ, καὶ ὑπὸ τοῦ ἀγγέλουἽσηίλ.
Ἐγὼ δὲ ἐκέλευσα αὐτὴν νήθειν τήν κάναϐιν εἷς τὰς
σχοίνους ἰν τῷ ἔργῳ τοῦ κτίσματος τοῦ Θεοῦ, καὶ
οὕτως σφραγίσας καὶ δήσας αὐτὴν, ἱκατηργῆθη
ὥστε ’ίστασθαι νυκτὸς καὶ ἡμέρας νήθειν τὴν xit":-
ναϐιν. Καὶ ἐκέλευσα ἀχθῆναί μοι ἕτερον δαιμόνιον,
εὐθέως μοιπροσὲλόεν ί)ι δαίμων Ἀσμοδαῖοςἰίιῖ
δεδεμένος, καὶ ἠρώτησα αὐτὸν, Σὺ τίς si; Ὁ δὶ
μετᾶ θυμοῦ καὶ ὀργῖς ἐμϐλέψας με ἔφη· Σὸ δὶ τίς
ei; Καὶ εἶπον αὐτῷ· Οὕτως τετιμωρημένος ἀπο-
κρίνῃ μοι· ὁ δὶ μετ’ ὀργῆς λέγει μοι· Ἀλλὰ πῶς
σοι ἀποκριθῶ, σὺ γὰρ ἀνθρώπου υἱὸς εἴ· ἐγὼ δὶ
ἆγγέλου σπορᾶ διὰ θυγατρὸς ἀνθρώπου ἰγεννήθηψ
ὥστε οὐδὲν ὑπερήφανον ῥῆμα οὐρανίου γὲνους πρὸς
γηγενεῖς’ διὸ καὶ τὸ ἄστρον μου ἐν οὖρανῷ φωτεῦει·
καί αὐτὸ ἅνθρωποι λέγουσιν ἄμαξαν, οἱ δὲ τὸν δρα-
κοντοπαῖδα (εἰσ) πλησιάζομαι σὺν τῷ ἅστρῷ αὐτοῦ,
καὶ πολλά μοι μή ἐρώτα, ὅτι καὶ σοῦ τὸ βασίλειον
πρὸς χρόνους μικροὺς διαρῥὴγνυται, καὶ πρόσκαι·
ρός ἐστιν ἠ δόξα σου· καὶ ὀλίγα ἡμᾶς τυραννήσεις,
καὶ πάλιν νομὴν ἕξομεν είς τήν ἀνθρωπότητα· ὣστε
σέὗεσθαι ἡμᾶς ὡς θεοὺς ὄντας, μή γινωσκόντων
τῶν ἀνθρώπων τὰ ὀνόματα τῶν καθ’ ἡμᾶς τεταγμένων
ἆγγέλ ων.
Ἐγὼ δὲ Σολομῶν, ταῦτα ἀκούσας, ἰπιμελέστερον
δεσμώσας αὐτὸν ἰκὲλευσα μαστίζεσθαι βοιδνεῦροις ,
καὶ ἀπολογεῖσθαι τίς καλεῖται καὶ τίς ἠ ἐργασία
αὐτοῦ. Ὀ δὲ ἔφη μοι, Ἐγὼ Ἀσμοδαῖος καλοῦμαι
παρὰ βροτοῖς· καὶ ἡ ἐργασία μου ἐστὶ τὸ τοὺς
νεονύμφουςοέπιϐουλεύειν μή συμμιγῆναι, καὶ παν-
τελῶς ἀποχωρίζω διὰ πολλῶν συμφορῶν, καὶ γυναι-
κῶν παρθένων κάλλος ἀφανίζω, καὶ καρδίας ἀλλοιῶ.
Ἔφην δ’ ἐγὼ αὐτῷ· Μόνη σου ἡ ἐργασία ἔστιν
αῦτη ; ὁ δὲ λὲγει μοι· ΙΙεριφὲρω ἀνθρώπους εἷς λύσ-
ΡΔτιιοι.. Ga. CXXII.