PG 122, col. 494
falsum est in oratione, aperuit, summisque impe-
ratoribus fuit et vivendi praeceptor, et dicendi. Ad
labores impiger, diu noctuque autaliquid conscri-
bendo, aut legendo, tempus insumebat : nec vires
consenuerant, nec defecerat animus. Et cum mu-
nus optimum fructuosissimumque quod possit
alierri principibus, illud esse exsitimaret,si docean-
tur atque erudiantur, summa ope nitebatur,ut Mi-
chaelem Ducam instrueret bonisque moribus in-
formaret. Quo quis potest in vita humana, vol
desiderare melius, vel optare praestantius? Coer-
cenda est principum libido, refrenandusque furor,
neque alia via id consequipossumusquam doctrina
et eruditione. Hominis decus est ingenium, ingenii
lumen eloquentia, eloquentiae candor philosophia,
philosophias rectrix ac magistra pietas, qua: nisi
praeceptorum monitis fulciatur, in ignorantiae te-
nebras prolapsa, ruinam facit.
XXVII. Non potuit tamen effugere calumniam
Zonaras lib. ιιι. Annal. : Καὶ ἤν τῶν ἀνθρώπων σ·3ν-
τριμμα, καὶ ταλαιπωρία, [19] καὶ 6 τούτων ἐπιστρε-
φόμενος οὐδαμοῦ. Ὁ γὰρ βασιλεὺς παιδαριῴδεσιν
ἐσχόλαζε πράξεσι τοῦ ὑπάτου τῶν φιλοσόφων καὶ
ὑπερτίμου Μιχαὴλ τοῦ ινελλοῦ, λόγοις τῷ δοκεῖν
αὐτὸν ἐμϐιϐάζοντος, καὶ διδάσκοντος, νῦν μὲν τήν
γραμματικὴν τέχνην, καὶ μέτρα, καὶ διαλέκτους, νῦν
δ’ ἵνα κατᾶ ῥήτορας διαλέγοιτο, νῦν δ’ ἱστορίαις αὐτὸν
προσεοίζοντος. ”Αλλοτε δὲ φιλοσόφων θεωρημάτων
ἀκροᾶσθαι παρασκευάζοντος. Ὀ δὲ πρὸς οὐδὲν ἐπ-
εφύκει. Τούτοις οὖν 6 Ῥωμαίων αὐτοκράτωρ προσ·
τετηκὼς, ὑφ’ ἕτερον καὶ τοῦτον ἕνα τὸν τῶν και-
νῶν κυϐέρνησιν ἐποιήσατο, καὶ νόμος ἧν τὸ τῷ Λο-
γοθέτῃ δοκοῧν. llomines atterebantur, et arumnis
premebantur: et nemo erat, cui illa curm essent.Nam
imperator puerilibus rebus occupatus, a principe
philosophorum, et honoratissimo Michaete Psello ad
litterarum studia deduci videbatur; ac modo in arte
grammatica versibus, in linguarum diflcrentiis eru-
diebatur, modo declamationibus rethoricis, modo hi-
storiis assuefiebat, modo ad audienda philosophica
praecepta parabatur, quamvis ad haec omnia ineptus.
llujusmodi igitur studiis Romanorum imperator
commisit, ut legis auctoritatem haberet, quod Logo-
theta visum esset. Et inferius : Μήτινος δὲ προνοου-
μένου τῶν κοινῇ συμφερόντων, 6 γάρ βασιλεὺς περὶ
λόγους ἠσχόλητο, καὶ ἱάμϐους συντιθέναι πρὸς τοῦ
Ψελλοῦ ἐδιδάπετο, σιτοδεία τοὺς ἐν πόλει ἐπίεζεν.
Nenime autem bonum publicum curante, nam impe-
rator studiis vacans, iambos scribere a Psello doce-
l‘atur, urbanos annona penuria premere ca’pit. Ita
nil tam sanctum (η) est, quod calumniatentare non
audeat, et quod laude dignum est, cx improviso,
B25822; ut illis intentus imperii curam allis re-
ratoribus fuit et vivendi praeceptor, et dicendi. Ad
labores impiger, diu noctuque autaliquid conscri-
bendo, aut legendo, tempus insumebat : nec vires
consenuerant, nec defecerat animus. Et cum mu-
nus optimum fructuosissimumque quod possit
alierri principibus, illud esse exsitimaret,si docean-
tur atque erudiantur, summa ope nitebatur,ut Mi-
chaelem Ducam instrueret bonisque moribus in-
formaret. Quo quis potest in vita humana, vol
desiderare melius, vel optare praestantius? Coer-
cenda est principum libido, refrenandusque furor,
neque alia via id consequipossumusquam doctrina
et eruditione. Hominis decus est ingenium, ingenii
lumen eloquentia, eloquentiae candor philosophia,
philosophias rectrix ac magistra pietas, qua: nisi
praeceptorum monitis fulciatur, in ignorantiae te-
nebras prolapsa, ruinam facit.
XXVII. Non potuit tamen effugere calumniam
Zonaras lib. ιιι. Annal. : Καὶ ἤν τῶν ἀνθρώπων σ·3ν-
τριμμα, καὶ ταλαιπωρία, [19] καὶ 6 τούτων ἐπιστρε-
φόμενος οὐδαμοῦ. Ὁ γὰρ βασιλεὺς παιδαριῴδεσιν
ἐσχόλαζε πράξεσι τοῦ ὑπάτου τῶν φιλοσόφων καὶ
ὑπερτίμου Μιχαὴλ τοῦ ινελλοῦ, λόγοις τῷ δοκεῖν
αὐτὸν ἐμϐιϐάζοντος, καὶ διδάσκοντος, νῦν μὲν τήν
γραμματικὴν τέχνην, καὶ μέτρα, καὶ διαλέκτους, νῦν
δ’ ἵνα κατᾶ ῥήτορας διαλέγοιτο, νῦν δ’ ἱστορίαις αὐτὸν
προσεοίζοντος. ”Αλλοτε δὲ φιλοσόφων θεωρημάτων
ἀκροᾶσθαι παρασκευάζοντος. Ὀ δὲ πρὸς οὐδὲν ἐπ-
εφύκει. Τούτοις οὖν 6 Ῥωμαίων αὐτοκράτωρ προσ·
τετηκὼς, ὑφ’ ἕτερον καὶ τοῦτον ἕνα τὸν τῶν και-
νῶν κυϐέρνησιν ἐποιήσατο, καὶ νόμος ἧν τὸ τῷ Λο-
γοθέτῃ δοκοῧν. llomines atterebantur, et arumnis
premebantur: et nemo erat, cui illa curm essent.Nam
imperator puerilibus rebus occupatus, a principe
philosophorum, et honoratissimo Michaete Psello ad
litterarum studia deduci videbatur; ac modo in arte
grammatica versibus, in linguarum diflcrentiis eru-
diebatur, modo declamationibus rethoricis, modo hi-
storiis assuefiebat, modo ad audienda philosophica
praecepta parabatur, quamvis ad haec omnia ineptus.
llujusmodi igitur studiis Romanorum imperator
commisit, ut legis auctoritatem haberet, quod Logo-
theta visum esset. Et inferius : Μήτινος δὲ προνοου-
μένου τῶν κοινῇ συμφερόντων, 6 γάρ βασιλεὺς περὶ
λόγους ἠσχόλητο, καὶ ἱάμϐους συντιθέναι πρὸς τοῦ
Ψελλοῦ ἐδιδάπετο, σιτοδεία τοὺς ἐν πόλει ἐπίεζεν.
Nenime autem bonum publicum curante, nam impe-
rator studiis vacans, iambos scribere a Psello doce-
l‘atur, urbanos annona penuria premere ca’pit. Ita
nil tam sanctum (η) est, quod calumniatentare non
audeat, et quod laude dignum est, cx improviso,
B25822; ut illis intentus imperii curam allis re-