PG 127, col. 1129
ΣΠΟΥΔᾹΣΘΕΝ ΚΑΙ ΠΟΝΗΘΕΝ flA-IA ΕΛᾹΧΙΣΤῼ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡῼ ΚΜ ΕΚΔΙΚῼ
Πηγὴν νάουσαν ἠθικῶν δρόσον λόγων ἐν ταῦθ’ ἐφεύροις εἰ μετέλθῃς γνησίως.
ANTHOLOGIU—lll GN OMICUM
SEDULO ELABORATUM ET ORDINATUM OPERA ELl/E EXIGUI PRESBYTERI ET DEFENSORlS.
Fontem scaturientem muralium rore verborum hic invenies, si sincere quaesieris.
α’. Ἔξεστι παντὶ Χριστιανῷ τῷ ὀρθῶς πιστεύοντι
εί 3 τὸν Θεὸν, μὴ ἀμεριμνεῖν, ἀλλὰ πάντοτε προσδοκᾷν,
καὶ ἐκδέχεσθαι πειρασμὸν, ἵν’, ὅταν ἔλθῃ· μὴ ξενίζηο
ται μηδὲ ταράσσηται ,ἀλλ’ εὐχαρίστως ὑπομένῃ τὸν
κόπον τῆς Θλίψεως, xal. ἐννοῇ τί ψάλλων σὺν τῷ
Προφήτῃ λέγειν ι Δοκίμασόν με, Κύριε, καὶ πείρα-
σόν με’ ι καὶ ούκ εἴρηκεν ὅτι Ἦ παιδεία σου κατ-
έστρεψεν, ἀλλ’, ι Ἀνώρθωσέ με είς τέλος. ι
β’. Ἀρχὴ μὲν τῶν καλῶν, φόϐος Θεοῦ. Τέλος δὲ,
6 πόθος αὑτοῦ.
γ’. Ἀρχὴ παντὸς ἀγαθοῦ , λόγος ἐμπρακτος, καὶ “
πρᾶξις ἐλλόγιμος. Διὸ οὔτε πρᾶξις, λόγου χωρὶς.
ἀγαθή· οὔτε λόγος , πράξεως ἄνευ, ό προερχόμενος.
δ’. Πρᾶξις ἐστι, σώματος μὲν, νηστεία καλ⁸ ἀγρυ-
πνίαο στόματος δὲ , ψαλμῳδία καὶ προσευχὴ. καὶ
σιωπὴ λόγου τιμιωτέραν καὶ χειρῶν πρᾶξις, τὺ ὑπ’
ἐκείνων ἀγογγύστως γινόμενον ο ποδῶν δὲ, τὸ δι’ αύ-
τῶν ἐκ πρώτης προτροπῆς άνυόμενον.
ε’. Προηγετται πασῶν τούτων ἔλεος καὶ ἀλήθεια.
Ὧν κύημα ἡ ταπείνωσις, καὶ ἡ ὲκ ταύτης κατὰ τοὺς
Πατέρας προσγινομένη διάκρισις’ ἧς ἄνευ, οὐδ’ ἑτέρα
τὸ ἑαυτῆς ἰδεῖν πέρας δυνήσεται. Ἦ μὲν γὰρ πρᾶξις
τὸν τού λόγου ζυγόν άτιμάζουσα , ὦδε κάκεῖσε περὶ
τὰ ἀνωφελῆ οἷά τις δάμαλις περιπλανωμὲνη εὑρίσκε-
ται· 6 δὲ λόγος τῆς πρακτικῆς τοὺς ἐντίμους χιτῶνας
ἀποποιούμενος , οὐκ εὐσχήμων κᾶν τοιοῦτος εἷναί
πως τὸ δοκεῖν σχηματίζεται.
ς’. Ἦ ἀνδρεία ψυχὴ, ὡς γυνὴ παρ’ ὅλον αὐτῆς τὸν
βίον, ὡς δύω λύχνους τδ πρακτικόν τε καὶ Θεωρητι-
κδν καιομένη, κατέχουσα, πράττει τὰ ὀφειλόμενα. Τὰ
ἐναντία δέ πάλιν, ἡ παρειμένη ταῖς ἡδοναῖς.
ί l‘sal. xxv. 2. ² I’sal. xvu, 56.
Panum. GR. CXXVII.
Πηγὴν νάουσαν ἠθικῶν δρόσον λόγων ἐν ταῦθ’ ἐφεύροις εἰ μετέλθῃς γνησίως.
ANTHOLOGIU—lll GN OMICUM
SEDULO ELABORATUM ET ORDINATUM OPERA ELl/E EXIGUI PRESBYTERI ET DEFENSORlS.
Fontem scaturientem muralium rore verborum hic invenies, si sincere quaesieris.
α’. Ἔξεστι παντὶ Χριστιανῷ τῷ ὀρθῶς πιστεύοντι
εί 3 τὸν Θεὸν, μὴ ἀμεριμνεῖν, ἀλλὰ πάντοτε προσδοκᾷν,
καὶ ἐκδέχεσθαι πειρασμὸν, ἵν’, ὅταν ἔλθῃ· μὴ ξενίζηο
ται μηδὲ ταράσσηται ,ἀλλ’ εὐχαρίστως ὑπομένῃ τὸν
κόπον τῆς Θλίψεως, xal. ἐννοῇ τί ψάλλων σὺν τῷ
Προφήτῃ λέγειν ι Δοκίμασόν με, Κύριε, καὶ πείρα-
σόν με’ ι καὶ ούκ εἴρηκεν ὅτι Ἦ παιδεία σου κατ-
έστρεψεν, ἀλλ’, ι Ἀνώρθωσέ με είς τέλος. ι
β’. Ἀρχὴ μὲν τῶν καλῶν, φόϐος Θεοῦ. Τέλος δὲ,
6 πόθος αὑτοῦ.
γ’. Ἀρχὴ παντὸς ἀγαθοῦ , λόγος ἐμπρακτος, καὶ “
πρᾶξις ἐλλόγιμος. Διὸ οὔτε πρᾶξις, λόγου χωρὶς.
ἀγαθή· οὔτε λόγος , πράξεως ἄνευ, ό προερχόμενος.
δ’. Πρᾶξις ἐστι, σώματος μὲν, νηστεία καλ⁸ ἀγρυ-
πνίαο στόματος δὲ , ψαλμῳδία καὶ προσευχὴ. καὶ
σιωπὴ λόγου τιμιωτέραν καὶ χειρῶν πρᾶξις, τὺ ὑπ’
ἐκείνων ἀγογγύστως γινόμενον ο ποδῶν δὲ, τὸ δι’ αύ-
τῶν ἐκ πρώτης προτροπῆς άνυόμενον.
ε’. Προηγετται πασῶν τούτων ἔλεος καὶ ἀλήθεια.
Ὧν κύημα ἡ ταπείνωσις, καὶ ἡ ὲκ ταύτης κατὰ τοὺς
Πατέρας προσγινομένη διάκρισις’ ἧς ἄνευ, οὐδ’ ἑτέρα
τὸ ἑαυτῆς ἰδεῖν πέρας δυνήσεται. Ἦ μὲν γὰρ πρᾶξις
τὸν τού λόγου ζυγόν άτιμάζουσα , ὦδε κάκεῖσε περὶ
τὰ ἀνωφελῆ οἷά τις δάμαλις περιπλανωμὲνη εὑρίσκε-
ται· 6 δὲ λόγος τῆς πρακτικῆς τοὺς ἐντίμους χιτῶνας
ἀποποιούμενος , οὐκ εὐσχήμων κᾶν τοιοῦτος εἷναί
πως τὸ δοκεῖν σχηματίζεται.
ς’. Ἦ ἀνδρεία ψυχὴ, ὡς γυνὴ παρ’ ὅλον αὐτῆς τὸν
βίον, ὡς δύω λύχνους τδ πρακτικόν τε καὶ Θεωρητι-
κδν καιομένη, κατέχουσα, πράττει τὰ ὀφειλόμενα. Τὰ
ἐναντία δέ πάλιν, ἡ παρειμένη ταῖς ἡδοναῖς.
ί l‘sal. xxv. 2. ² I’sal. xvu, 56.
Panum. GR. CXXVII.