PG 127, col. 1146
me dilexeris.
92. Studium orationis habere non potest qui
non cunctis renuntiavit matorialibns.
95. Praeter vitam et spiritum, omnia foras emitte
in oratione, si vis solus cum solo esse animo.
96.Spiritus Deum diligentis testis est oratio
soliloqua; sanae rationis, sermo tempestivus; et
liberi sensus , gustus uniformis. ln his igitur tri-
bus tota vis animat constare dicitur.
95. Perpoliri oportet ac molliri, sicut puerorum,
naturam orantis, ut hujus sicut et illorum natura
dociliter accipiat proveniens ex oratione incremen-
tnm. Quare non negligens est qui huic conjungi
cupit.
96ξ Νοη omnes eumdem tinem in oratione obti-
nent; Sed hic unum, et ille alterum. Alius prcca-
tur ut, si fieri possit, sua mens in oratione per-
petua perseveret; alius, ut suum vincat animum;
alius, ut non turbetur distractionibus. Omnes an-
tem rogant se vel in bono perseverare, vel a malo
divertere.
97. Si ex oratione nemo non fit humilis (humi-
liter enim conteritur qui orat), non igitur cum hu-
militate orat, qui de rebus exterioribus gloriatur.
98. bi viduam illam, qua: litem suam ad immi-
tem detulerat judicem, respexerit qui orat, non
(ί despondebit animum propter moras bonarum
promissionum.
99. Non permanebit oratio tibi, cogitationibus
internis externisque sermonibus immoranti ; eadem
vero tibi redire cernctur, plura prapter cam in-
terrnittcnti.
100. Nisi verba orationis in ipsa animae viscera
penetrarint, lacrynia: per vultum manare non
poiiirinltgricolae respondent segetes, quamvis non
inspectis antea qua: terra: committit seminibus ; ast
monacho enixius verba orationis secum pertra-
ctanti, lacrymarum rivi profluunt.
102. Clavis regni caelorum oratio est. Hanc qui
tenet pro eo ac decet, quae sunt in ea amicis
ipsius bona reposita cernit; sola autem praesentia
circumspicit, qui in ea libertatem fiduciamque non
est consecutus.
105. Non potest animus inter orandum Deo
fidenter dicere : ι Dirupisti vincula mea, tibi
sacrificabo hostiam laudis “, ι nisi-a pusillanimitate,
socordia, voracitate, et ingluvie, quibus delinqui-
tur, desiderio meliorum St'Se asseruerit.
lO-i. Extra prinnnn velum stat qui in oratione
distrahitur; intra vero, qui eam sibi soli loquendo
absolvit. Solus autem in ipsa Sancta sanctorum
introspicit, qui naturalibus cogitationibus pace
92. Studium orationis habere non potest qui
non cunctis renuntiavit matorialibns.
95. Praeter vitam et spiritum, omnia foras emitte
in oratione, si vis solus cum solo esse animo.
96.Spiritus Deum diligentis testis est oratio
soliloqua; sanae rationis, sermo tempestivus; et
liberi sensus , gustus uniformis. ln his igitur tri-
bus tota vis animat constare dicitur.
95. Perpoliri oportet ac molliri, sicut puerorum,
naturam orantis, ut hujus sicut et illorum natura
dociliter accipiat proveniens ex oratione incremen-
tnm. Quare non negligens est qui huic conjungi
cupit.
96ξ Νοη omnes eumdem tinem in oratione obti-
nent; Sed hic unum, et ille alterum. Alius prcca-
tur ut, si fieri possit, sua mens in oratione per-
petua perseveret; alius, ut suum vincat animum;
alius, ut non turbetur distractionibus. Omnes an-
tem rogant se vel in bono perseverare, vel a malo
divertere.
97. Si ex oratione nemo non fit humilis (humi-
liter enim conteritur qui orat), non igitur cum hu-
militate orat, qui de rebus exterioribus gloriatur.
98. bi viduam illam, qua: litem suam ad immi-
tem detulerat judicem, respexerit qui orat, non
(ί despondebit animum propter moras bonarum
promissionum.
99. Non permanebit oratio tibi, cogitationibus
internis externisque sermonibus immoranti ; eadem
vero tibi redire cernctur, plura prapter cam in-
terrnittcnti.
100. Nisi verba orationis in ipsa animae viscera
penetrarint, lacrynia: per vultum manare non
poiiirinltgricolae respondent segetes, quamvis non
inspectis antea qua: terra: committit seminibus ; ast
monacho enixius verba orationis secum pertra-
ctanti, lacrymarum rivi profluunt.
102. Clavis regni caelorum oratio est. Hanc qui
tenet pro eo ac decet, quae sunt in ea amicis
ipsius bona reposita cernit; sola autem praesentia
circumspicit, qui in ea libertatem fiduciamque non
est consecutus.
105. Non potest animus inter orandum Deo
fidenter dicere : ι Dirupisti vincula mea, tibi
sacrificabo hostiam laudis “, ι nisi-a pusillanimitate,
socordia, voracitate, et ingluvie, quibus delinqui-
tur, desiderio meliorum St'Se asseruerit.
lO-i. Extra prinnnn velum stat qui in oratione
distrahitur; intra vero, qui eam sibi soli loquendo
absolvit. Solus autem in ipsa Sancta sanctorum
introspicit, qui naturalibus cogitationibus pace