PG 127, col. 1149
ε’. Ἀλλο 6 νοῦς τοῦ πράγματος, καὶ ἄλλο ό λόγος
αὑτοῦ. καὶ ἓτερον τὸ ὑπὸ τὴν αἴσθησιν ἀναγόμενον ·
καὶ τὸ μέν ἐστιν οὐσία, τὸ δὲ, συμϐεϐηκός · τὸ δὲ, ή
τοῦ ὑποκειμένου διαφορά.
ς’. Πολλὰς ὁδοὺς ἀνατέμνων 6 νοῦς, ἀκόρεστος
δείκνυται· πρὸς μίαν δὲ συναγόμενος τῆς εὐχῆς,
πρὸ τῆς ὲντελείας, στενοχωρούμενος φαίνεται, λιπα-
ρῶν τὸν μέτοχον ἀπολυθῆναι πρὸς τά ἀφ’ ὧν ἐξ·
ιλήλυθεν. .
ζ’. Ἀνωθεν ἠγμένος 6 νοῦς, οὐκ ἀναδραμεῖται
αὖθις ἐκεῖσε, εί μὴ τελείαν τὴν κάτω ποιήσεται
καταφρόνησιν, διὰ τῆς περὶ τὰ θεῖα σχολῆς.
η’. Ei μὴ τὴν ψυχήν σου δύνῃ μετά μόνων ποιῆσαι
τῶν περὶ αὐτὴν λογισμῶν, κᾶν τὸ σῶμα σου μονάζειν
ἀνάγκασον, τήν περὶ αὐτὸ ἀθλιότητα διαπαντὸς ὲν-
νοούμενος. Οῦτω γὰρ τῷ χρόνῳ, ἐλέει Θεοῦ, καὶπρὸς
τὸ πρῶτον ἀναδραμεῖν δυνήσῃ, τῆς εὐγενείας
ἀξίωμα.
θ’. ’0 μὲν πρακτικὸς , ὑποτάσσειν τὸν νοῦν εὐκό·
λως δύναται τῇ εὐχῇ ’ 6 δὲ θεωρητικὸς, τὴν εὐχὴν
τῷ νοΐ ’ 6 μὲν ἀπὸ τῶν φαινομένων συστέλλων σχη-
μάτων τὴν αίσθησιν, 6 δὲ τὴν ψυχὴν πρὸς τοὺς ἐγ-
κεκρυμμένους τοῖς σχήμασι λόγους μεταϐιϐάζων.
Καὶ 6 μὲν σωμάτων πείθει λόγους τὸν νοῦν ἀγνοεῖν,
6 δὲ ἀσωμάτων κατανοεῖν. Ἀσώματα δέ είσι λό-
γοι σωμάτων, ίδιότητές τε, καὶ οὐσίαι αὐτῶν.
ι’. Ὅταν τὸν νοῦν σου τῆς τῶν σωμάτων, καὶ⁸
χρημάτων, καὶ βρωμάτων ἡδυπαθείας ὲλευθερώσῃς.
τότε καὶ ὅπερ ἂν ποιῇς, δῶρον καθαρὸν τῷ Θεῷ λοο
γισθήσεται, ἀντιδοθήσεται δέ σοι, τὸ διανοιγῆναι
τοὺς τῆς καρδίας σου ὀφθαλμοὺς, καὶ τρανῶς ἐμμεη
λετᾷν τοὺς ἐγγεγραμμένους ὲν αὑτῷ λόγους Θεοῦ·
οἵτινες ὑπὲρ μέλι καὶ κηρίον, τῷ νοητῷ σου λογι-
σοήσονται λάρυγγι, τῇ ἀπ’ αὐτῶν ὲκδιδομένῃ ἡδύ-
τητμ
ια’. Οὐ δυνήσῃ σωμάτων καὶ χρημάτων καὶ τῆς
τῶν οὐκ ἀναγκαίων βρωμάτων ἐπιθυμίας ὑπέρτερον
ποιῆσαιτδν νοῦν, εί μὴ ὲν τῇ καθαρᾷ τῶν δικαίων
χώρᾳ είσάξῃς αὐτόν ο καθ’ ἦν ἦ τε τοῦ θανάτου, καὶ
ἡ τοῦ Θεοῦ μνήμη ὲπαναϐλύσασα , ἀπὸ γηῖνης
καρδίας ἀπαλείφει πᾶν ἐπιθυμίας ἀνάστημα.
ιβ’. Οὐδὲν, οὔτε ἑννοίας θανάτου φοϐερώτερον,
οῦτε Θεοῦ μνήμης θαυμασιώτερον · ἡ μὲν γάρ ἐστι
λύπης σωτηριώδους παρεκτικὴ, ἡ δὲ εὐφροσύνης
. χαριστική. ι Ἐμνήσθην γὰρ, φησὶν, όΠριιφήτης, τοῦ
Θεοῦ, καὶ⁵ ηὐφράνθην ³ ι καὶ 6 Σοφός · ‹ Μιμνήσκου τά
ἔσχατά σου, καὶ οὐχ ἁμαρτήσῃ. ι Ἀδύνατον δὲ τοῦ
δευτέρου τινὰ έν κατασχέσει γενέσθαι, μὴ πεῖραν τῆς
τοῦ προτέρου λαϐόντα στρυφνότητος.
ιγ’. Ἕως ἂν τὴν τοῦ Θεοῦ δόξαν ἀνακεκαλυμο
μένῳ προσώπῳ ίδῃ 6 νοῦς, οὐ δύναται ή ψυχὴ λέγειν
ὲν αίσθήσει αὐτῆς , ι Ἐγὼ δὲ ἀγαλλιάσομαι ἐπὶ τῷ
Κυρίῳ, τερφθήσομαι ἐπὶ τῷ σωτηρίῳ αὐτοῦ. ι Κά-
λνμμα γὰρ κεῖται τὺ τῆς φιλαυτίας ἐπὶ τήν καρδίαν
“ l’sal turi, 4. ⁸³ Eccli. vn, 40. ¹⁸ ll Cor. Il
αὑτοῦ. καὶ ἓτερον τὸ ὑπὸ τὴν αἴσθησιν ἀναγόμενον ·
καὶ τὸ μέν ἐστιν οὐσία, τὸ δὲ, συμϐεϐηκός · τὸ δὲ, ή
τοῦ ὑποκειμένου διαφορά.
ς’. Πολλὰς ὁδοὺς ἀνατέμνων 6 νοῦς, ἀκόρεστος
δείκνυται· πρὸς μίαν δὲ συναγόμενος τῆς εὐχῆς,
πρὸ τῆς ὲντελείας, στενοχωρούμενος φαίνεται, λιπα-
ρῶν τὸν μέτοχον ἀπολυθῆναι πρὸς τά ἀφ’ ὧν ἐξ·
ιλήλυθεν. .
ζ’. Ἀνωθεν ἠγμένος 6 νοῦς, οὐκ ἀναδραμεῖται
αὖθις ἐκεῖσε, εί μὴ τελείαν τὴν κάτω ποιήσεται
καταφρόνησιν, διὰ τῆς περὶ τὰ θεῖα σχολῆς.
η’. Ei μὴ τὴν ψυχήν σου δύνῃ μετά μόνων ποιῆσαι
τῶν περὶ αὐτὴν λογισμῶν, κᾶν τὸ σῶμα σου μονάζειν
ἀνάγκασον, τήν περὶ αὐτὸ ἀθλιότητα διαπαντὸς ὲν-
νοούμενος. Οῦτω γὰρ τῷ χρόνῳ, ἐλέει Θεοῦ, καὶπρὸς
τὸ πρῶτον ἀναδραμεῖν δυνήσῃ, τῆς εὐγενείας
ἀξίωμα.
θ’. ’0 μὲν πρακτικὸς , ὑποτάσσειν τὸν νοῦν εὐκό·
λως δύναται τῇ εὐχῇ ’ 6 δὲ θεωρητικὸς, τὴν εὐχὴν
τῷ νοΐ ’ 6 μὲν ἀπὸ τῶν φαινομένων συστέλλων σχη-
μάτων τὴν αίσθησιν, 6 δὲ τὴν ψυχὴν πρὸς τοὺς ἐγ-
κεκρυμμένους τοῖς σχήμασι λόγους μεταϐιϐάζων.
Καὶ 6 μὲν σωμάτων πείθει λόγους τὸν νοῦν ἀγνοεῖν,
6 δὲ ἀσωμάτων κατανοεῖν. Ἀσώματα δέ είσι λό-
γοι σωμάτων, ίδιότητές τε, καὶ οὐσίαι αὐτῶν.
ι’. Ὅταν τὸν νοῦν σου τῆς τῶν σωμάτων, καὶ⁸
χρημάτων, καὶ βρωμάτων ἡδυπαθείας ὲλευθερώσῃς.
τότε καὶ ὅπερ ἂν ποιῇς, δῶρον καθαρὸν τῷ Θεῷ λοο
γισθήσεται, ἀντιδοθήσεται δέ σοι, τὸ διανοιγῆναι
τοὺς τῆς καρδίας σου ὀφθαλμοὺς, καὶ τρανῶς ἐμμεη
λετᾷν τοὺς ἐγγεγραμμένους ὲν αὑτῷ λόγους Θεοῦ·
οἵτινες ὑπὲρ μέλι καὶ κηρίον, τῷ νοητῷ σου λογι-
σοήσονται λάρυγγι, τῇ ἀπ’ αὐτῶν ὲκδιδομένῃ ἡδύ-
τητμ
ια’. Οὐ δυνήσῃ σωμάτων καὶ χρημάτων καὶ τῆς
τῶν οὐκ ἀναγκαίων βρωμάτων ἐπιθυμίας ὑπέρτερον
ποιῆσαιτδν νοῦν, εί μὴ ὲν τῇ καθαρᾷ τῶν δικαίων
χώρᾳ είσάξῃς αὐτόν ο καθ’ ἦν ἦ τε τοῦ θανάτου, καὶ
ἡ τοῦ Θεοῦ μνήμη ὲπαναϐλύσασα , ἀπὸ γηῖνης
καρδίας ἀπαλείφει πᾶν ἐπιθυμίας ἀνάστημα.
ιβ’. Οὐδὲν, οὔτε ἑννοίας θανάτου φοϐερώτερον,
οῦτε Θεοῦ μνήμης θαυμασιώτερον · ἡ μὲν γάρ ἐστι
λύπης σωτηριώδους παρεκτικὴ, ἡ δὲ εὐφροσύνης
. χαριστική. ι Ἐμνήσθην γὰρ, φησὶν, όΠριιφήτης, τοῦ
Θεοῦ, καὶ⁵ ηὐφράνθην ³ ι καὶ 6 Σοφός · ‹ Μιμνήσκου τά
ἔσχατά σου, καὶ οὐχ ἁμαρτήσῃ. ι Ἀδύνατον δὲ τοῦ
δευτέρου τινὰ έν κατασχέσει γενέσθαι, μὴ πεῖραν τῆς
τοῦ προτέρου λαϐόντα στρυφνότητος.
ιγ’. Ἕως ἂν τὴν τοῦ Θεοῦ δόξαν ἀνακεκαλυμο
μένῳ προσώπῳ ίδῃ 6 νοῦς, οὐ δύναται ή ψυχὴ λέγειν
ὲν αίσθήσει αὐτῆς , ι Ἐγὼ δὲ ἀγαλλιάσομαι ἐπὶ τῷ
Κυρίῳ, τερφθήσομαι ἐπὶ τῷ σωτηρίῳ αὐτοῦ. ι Κά-
λνμμα γὰρ κεῖται τὺ τῆς φιλαυτίας ἐπὶ τήν καρδίαν
“ l’sal turi, 4. ⁸³ Eccli. vn, 40. ¹⁸ ll Cor. Il