PG 127, col. 483
admonebant. Tum ille tranquille conversus, et co-
lumnam ruentem spectans, Sta, inquit: statimque
inanimis lapis, tanquam monachi verbo mmeditus,
cursum suum motumque inhibuit. Atque hoc tale
tantumque et mirabilissimum prodigium ita se
habuit.
9. Sed et aliud haud minoris momenti accidit.
Prope templum muruscrat luto saxisque compactus;
cujus sub umbra beatus idem monachus lectulo suo
collocato brevem corpori quietem concedebat.\’erum
hic murus, sive antiqui hostis diaboli malitia, sive
casu utplerumque fieri solet, dormienti illic proxime
monacho insidiosus futurus erat. Nam quadam nocte
repente humi dejectus apparuit. Sed, ο peramantem
Dei tutelam, et paratissimum erga famulos suos
auxilium! ecce cnim murum in eo loco prostratum
cernere erat, ubi monachi lectulus fuerat; ipse au-
tem monachus in suo grabato dormiebat, totiusque
rei eventura: ignarus, alio in loco incolumis serva-
batur. Deinceps et reliqua narrabimus.
μετὰ τοῦ κραϐάτου ὑπνώττων,καὶ ὅλως τδ πραχθησόμενον ἀγνοῶν ἐν ἐτέρῳ τόπῳ διεφυλάττετο.
Ἔπειτα μὲν οὖν λέξωμεν ).έξομ.] καὶ τὰ λοιπά.
10. Nunc tamen illuc redeundum est, unde dis-
cessimus; et de di\0 Patre nostro resumentes hi-
storiam, quomodo scilicet eum virtus cunctis vene-
rabilem fecerit, ut supra diximus, perspicue dc-
monstrandum. Qui apostolicae sedi tunc temporis
prazcrat, juvenili aztate cum esset, voluptatibus
contra fas vincebatur, et humano prolapsu in cul-
pani incurrerat. Sero demum passionem omittens,
et acta: rei absolutionem quan'ens, Parentcm no-
strum voluit habere mediatorem ac reconciliatorem.
Quamobrem v0cato ad se homini summo cum pu-
dore atque fiducia vitium suum detegens, cun-
gruam medelam expostulavit. ls autem sedis ex-
celsitatem haud veritus est, neque ad fastigium
dignitatis suspexit, neque ad dona honoresve ani-
mum intendit, ut plerique animarum rnedici fa-
ciunt: sed aegre medicabili vulneri idoneam ampu-
tationem adhibens, ait: Haud tibi fungi sacerdotio
licet; sed vacare decet potius, ac Deum placare,
quem peccato exasperasti. Ille autem nulla interpo-
sita mora, sedem illico deserens, privati personam
induit. Sic itaque se gessit pontifex.
(οι) Prodigium hoc cohibitae uno verbo Tulliana:
columna: postularecpigramma videtur, quod ita
nos subitaneum ludeutc: calamo Intraturus:
Dive, brevi _fapsant cohibes quam voce columnam,
Haud Cicero immenso sisteret eloquio.
(ὅ) Erat hujus miraculi pictura, cum aliis stu-
pendzeartis ac venustatis, tuane Dominici Sampie-
rii,i_n insigni sacello, quod indigenae et exteri om-
nes invisum, juxta templum monasterii.
(4) Erat hie’Bcnedictus IX ex nobilissima gente
lumnam ruentem spectans, Sta, inquit: statimque
inanimis lapis, tanquam monachi verbo mmeditus,
cursum suum motumque inhibuit. Atque hoc tale
tantumque et mirabilissimum prodigium ita se
habuit.
9. Sed et aliud haud minoris momenti accidit.
Prope templum muruscrat luto saxisque compactus;
cujus sub umbra beatus idem monachus lectulo suo
collocato brevem corpori quietem concedebat.\’erum
hic murus, sive antiqui hostis diaboli malitia, sive
casu utplerumque fieri solet, dormienti illic proxime
monacho insidiosus futurus erat. Nam quadam nocte
repente humi dejectus apparuit. Sed, ο peramantem
Dei tutelam, et paratissimum erga famulos suos
auxilium! ecce cnim murum in eo loco prostratum
cernere erat, ubi monachi lectulus fuerat; ipse au-
tem monachus in suo grabato dormiebat, totiusque
rei eventura: ignarus, alio in loco incolumis serva-
batur. Deinceps et reliqua narrabimus.
μετὰ τοῦ κραϐάτου ὑπνώττων,καὶ ὅλως τδ πραχθησόμενον ἀγνοῶν ἐν ἐτέρῳ τόπῳ διεφυλάττετο.
Ἔπειτα μὲν οὖν λέξωμεν ).έξομ.] καὶ τὰ λοιπά.
10. Nunc tamen illuc redeundum est, unde dis-
cessimus; et de di\0 Patre nostro resumentes hi-
storiam, quomodo scilicet eum virtus cunctis vene-
rabilem fecerit, ut supra diximus, perspicue dc-
monstrandum. Qui apostolicae sedi tunc temporis
prazcrat, juvenili aztate cum esset, voluptatibus
contra fas vincebatur, et humano prolapsu in cul-
pani incurrerat. Sero demum passionem omittens,
et acta: rei absolutionem quan'ens, Parentcm no-
strum voluit habere mediatorem ac reconciliatorem.
Quamobrem v0cato ad se homini summo cum pu-
dore atque fiducia vitium suum detegens, cun-
gruam medelam expostulavit. ls autem sedis ex-
celsitatem haud veritus est, neque ad fastigium
dignitatis suspexit, neque ad dona honoresve ani-
mum intendit, ut plerique animarum rnedici fa-
ciunt: sed aegre medicabili vulneri idoneam ampu-
tationem adhibens, ait: Haud tibi fungi sacerdotio
licet; sed vacare decet potius, ac Deum placare,
quem peccato exasperasti. Ille autem nulla interpo-
sita mora, sedem illico deserens, privati personam
induit. Sic itaque se gessit pontifex.
(οι) Prodigium hoc cohibitae uno verbo Tulliana:
columna: postularecpigramma videtur, quod ita
nos subitaneum ludeutc: calamo Intraturus:
Dive, brevi _fapsant cohibes quam voce columnam,
Haud Cicero immenso sisteret eloquio.
(ὅ) Erat hujus miraculi pictura, cum aliis stu-
pendzeartis ac venustatis, tuane Dominici Sampie-
rii,i_n insigni sacello, quod indigenae et exteri om-
nes invisum, juxta templum monasterii.
(4) Erat hie’Bcnedictus IX ex nobilissima gente