PG 127, col. 484
κατερχόμενον ἰδὼν, Στῆθι (2), ἔφη ° καὶ παρευθὺς
ὁ ἄψυχος λίθος τῷρήματι τοῦ μοναχοῦ ῶσπερ
πεδηθεις ἵστατο τῆς φορᾶς καὶ τοῦ κινήματος. Καὶ
τοῦτο μὲν τοιοῦτον, καὶ οὓτως ἔχον θαυμασιώτα-
τον ('5).
θ’. Ἕτερον δέ τούτου οὑκ ἔλαττον ο Ἔγγιστα τοῦ
ναοῦ τοῖχος ὑπῆρχεν ὲκ πηλοῦ καὶ λίθων τὴν δίμηο
σιν ἔχων ο οὗτινος ὑπὸ τὴν σκιὰν ὀ μακάριος οὗτος
μοναχὺς τὸ ἐαυτοῦ σκίμποδον θεὶς, τὸ σῶμα δὲ
[Ῑ. δὴ vel γε]ὃσον μικρὸν διανέπαυεν. Ἀλλ’ ὁ τοῖ-
χος οὗτος εἴτε ἐξ ἐπιϐουλῆς τοῦ ἀρχεκάκου διαϐόλου,
εἴτε ἐκ τοῦ συμϐεϐηκότως [ί. εκ του συμϐεϐη-
κότος], ὡς τὰ πολλὰ συμϐαίνειν είωθε, τῷ τούτου
γείτονι μοναχῷ ἐπῖσουλος γίνεσθαι ἧμελλε. Μιᾶς
γὰρ τῶν νυκτῶν ἄφνω κατενεχθεὶς ἐπὶ γῆς ἐρριμο
μένος ὼρᾶτο· ἀλλ’ (ὢ τῆς τοῦ Θεοῦ θερμῆς ἀντι·
λήψεως, καὶ τῆς είς τοὺς αὑτοῦ δούλους ταχυτάτης
ἐπικουρίαςί) ὁ· μὲν τοῖχος ἐν τῷ τόπῳ, ἐν ᾧ ὀ τοῦ
μοναχοῦ κράϐατος, ὡρᾶτο κείμενος, ὁ δὲ μοναχδς
t'. Ἀλλὰ νῦν ἐπανιτέον ὅθεν ἐξέϐημεν, καὶ
[ί. add. τὰ] κατὰ τὸν θεσπέσιον Πατέρα ἡμῶν
ἀναλαϐόντες ὅπως τε αἰδέσιμον αὑτὸν τοῖς πᾶσιν η
ὰρετὴ πεποίηκεν, ὡς ἀνωτέρω εἰρήκαμεν, ἐναργῶς
παραστήσομεν If. — σωμ.]. ⁸0 τοῦ ἁποστολικοῢ
θρόνου τῷ τότε καιρῷ ἐφεδρεύων (ι) νέος ῶν, ὡς
μὴ ὢφελε, καὶ ταῖς ἡδοναῖς ἡττώμενος, ἀνθρωπίνῳ
περιπέπτωκεν ἐγκλήματι. Ὀψὲ δὲ τοῦ πάθους ἀνα
ενεγκὼν, καὶ τοῦ ἤδη πραχθέντος λύσιν ἐπιζητῶν,
τοῦτον ἔγνω μεσίτην καὶ διαλλακτήριον εὑρεῖν. Διὸ
καὶ είσκαλεῖται τὸν ἄνδρα μεθ’ ὅσης ἂν εἴποις τῆς
αἰδοῦς καὶ φιλοφροσύνηςο γνωρίζει τοῦτο [Γ. τούτῳι
τὸ πάθος. τὴν προσήκουσαν θεραπείαν ἐπιζητεῖ.
'0 δὲ οὑ τδ τοῦ θρόνου ὑψηλὸν ἐπτοήθη, οὔκ είς τδ
ὑπερέχον τῆς ἀξίας ἔϐλεψεν, οὑκ είς δῶρα ἀπεῖδε
καὶ τιμὰς, ὅπερ ot πολλοὶ πάσχουσι τῶν ψυχῶν
ίατροὶ, ἀλλὰ πρὸς τὸ τοῦ πάθους δυσίατον καιρίαν
καὶ τὴν τομὴν διδοὺς αὑτῷ ἔφη· Οὐκ ἒξεστί σοι
ἱερουργεῖν, old/im: δέ μᾶλλον, καὶ τδ Heio-1
ἐξιλεώσασθαι, δ πλημμελήσας παρώξυνας. ’0 δὲ οὐ
μέλλων ἧν, οὐδ’ ἀνασιλλόμενος, ἀλλὰ παρευθῦς τὸν
θρόνον καταλιπιὶιν, ίδιωτεὺων ἐδείκνυτο. Καὶ οὑτω
μὲν ὁ ἀρχιερεύς.
comitum Tusculanorum, cujuspontificis sepulcrum,
a gentis stemmate et ponlillciis clavibus 'satis dc—
tnmistratutn, superest adhuc in temple Grypmfcr-
ratcnsi; de quo” Inuitumento exstat t'ypis impressus
liber P_._Greg0rii Placentinii ιιιοοιίυῐιῐ monasterio
monachi, praeter ea, qua: scribit Sciommarus in
proprio opere,_p._‘l‘65 seqq. [farti-cuiam hanc bio-
graphiag, ubideBenedictu agitur, hbuit ex cod.
gris-{:Rtxtizam iactant Batonius, tretuhtque ad an.
ὁ ἄψυχος λίθος τῷρήματι τοῦ μοναχοῦ ῶσπερ
πεδηθεις ἵστατο τῆς φορᾶς καὶ τοῦ κινήματος. Καὶ
τοῦτο μὲν τοιοῦτον, καὶ οὓτως ἔχον θαυμασιώτα-
τον ('5).
θ’. Ἕτερον δέ τούτου οὑκ ἔλαττον ο Ἔγγιστα τοῦ
ναοῦ τοῖχος ὑπῆρχεν ὲκ πηλοῦ καὶ λίθων τὴν δίμηο
σιν ἔχων ο οὗτινος ὑπὸ τὴν σκιὰν ὀ μακάριος οὗτος
μοναχὺς τὸ ἐαυτοῦ σκίμποδον θεὶς, τὸ σῶμα δὲ
[Ῑ. δὴ vel γε]ὃσον μικρὸν διανέπαυεν. Ἀλλ’ ὁ τοῖ-
χος οὗτος εἴτε ἐξ ἐπιϐουλῆς τοῦ ἀρχεκάκου διαϐόλου,
εἴτε ἐκ τοῦ συμϐεϐηκότως [ί. εκ του συμϐεϐη-
κότος], ὡς τὰ πολλὰ συμϐαίνειν είωθε, τῷ τούτου
γείτονι μοναχῷ ἐπῖσουλος γίνεσθαι ἧμελλε. Μιᾶς
γὰρ τῶν νυκτῶν ἄφνω κατενεχθεὶς ἐπὶ γῆς ἐρριμο
μένος ὼρᾶτο· ἀλλ’ (ὢ τῆς τοῦ Θεοῦ θερμῆς ἀντι·
λήψεως, καὶ τῆς είς τοὺς αὑτοῦ δούλους ταχυτάτης
ἐπικουρίαςί) ὁ· μὲν τοῖχος ἐν τῷ τόπῳ, ἐν ᾧ ὀ τοῦ
μοναχοῦ κράϐατος, ὡρᾶτο κείμενος, ὁ δὲ μοναχδς
t'. Ἀλλὰ νῦν ἐπανιτέον ὅθεν ἐξέϐημεν, καὶ
[ί. add. τὰ] κατὰ τὸν θεσπέσιον Πατέρα ἡμῶν
ἀναλαϐόντες ὅπως τε αἰδέσιμον αὑτὸν τοῖς πᾶσιν η
ὰρετὴ πεποίηκεν, ὡς ἀνωτέρω εἰρήκαμεν, ἐναργῶς
παραστήσομεν If. — σωμ.]. ⁸0 τοῦ ἁποστολικοῢ
θρόνου τῷ τότε καιρῷ ἐφεδρεύων (ι) νέος ῶν, ὡς
μὴ ὢφελε, καὶ ταῖς ἡδοναῖς ἡττώμενος, ἀνθρωπίνῳ
περιπέπτωκεν ἐγκλήματι. Ὀψὲ δὲ τοῦ πάθους ἀνα
ενεγκὼν, καὶ τοῦ ἤδη πραχθέντος λύσιν ἐπιζητῶν,
τοῦτον ἔγνω μεσίτην καὶ διαλλακτήριον εὑρεῖν. Διὸ
καὶ είσκαλεῖται τὸν ἄνδρα μεθ’ ὅσης ἂν εἴποις τῆς
αἰδοῦς καὶ φιλοφροσύνηςο γνωρίζει τοῦτο [Γ. τούτῳι
τὸ πάθος. τὴν προσήκουσαν θεραπείαν ἐπιζητεῖ.
'0 δὲ οὑ τδ τοῦ θρόνου ὑψηλὸν ἐπτοήθη, οὔκ είς τδ
ὑπερέχον τῆς ἀξίας ἔϐλεψεν, οὑκ είς δῶρα ἀπεῖδε
καὶ τιμὰς, ὅπερ ot πολλοὶ πάσχουσι τῶν ψυχῶν
ίατροὶ, ἀλλὰ πρὸς τὸ τοῦ πάθους δυσίατον καιρίαν
καὶ τὴν τομὴν διδοὺς αὑτῷ ἔφη· Οὐκ ἒξεστί σοι
ἱερουργεῖν, old/im: δέ μᾶλλον, καὶ τδ Heio-1
ἐξιλεώσασθαι, δ πλημμελήσας παρώξυνας. ’0 δὲ οὐ
μέλλων ἧν, οὐδ’ ἀνασιλλόμενος, ἀλλὰ παρευθῦς τὸν
θρόνον καταλιπιὶιν, ίδιωτεὺων ἐδείκνυτο. Καὶ οὑτω
μὲν ὁ ἀρχιερεύς.
comitum Tusculanorum, cujuspontificis sepulcrum,
a gentis stemmate et ponlillciis clavibus 'satis dc—
tnmistratutn, superest adhuc in temple Grypmfcr-
ratcnsi; de quo” Inuitumento exstat t'ypis impressus
liber P_._Greg0rii Placentinii ιιιοοιίυῐιῐ monasterio
monachi, praeter ea, qua: scribit Sciommarus in
proprio opere,_p._‘l‘65 seqq. [farti-cuiam hanc bio-
graphiag, ubideBenedictu agitur, hbuit ex cod.
gris-{:Rtxtizam iactant Batonius, tretuhtque ad an.