PG 129, col. 772
ὤρυξεν ἑν ταῖς ψυχαῖς τῶν ἀνθρώπων τόπους θε-
μελίων· παραγενόμενος δὲ ὁ Χριστὸς, ὲνέδαλε τὰ
θεμέλια τῆς πίστεως, καὶ ᾠκοδόμησε τὴν νέαν νο-
μοθεσίαν. Εἰπὼν δι ὁ Μάρκος, ὅτι Ἀρχὴ τοῦ Εὐαγ-
τ-ελιόυ οὕτω γέγονεν, ὡς γέγραπται ὲν τοῖς προ-
φήταις· εἷτα παραγαγὼν καὶ τά προφητικά ῥητὰ,
λοιπὸν ἐπιχειρεῖ ἀποδεικνύειν, ὃ προέθετο, ita“. ἂρ-
χεται λέγειν τά κατά τὸν Ἰωάννην, ὃπωςῆλοεν hri.
τὸν Ἰορδάνην, ὅπως ἐκήρυξε, καὶ ἁπλῶς, ὅπως ἡ
ἀρχὴ τοῦ Εὐαγγελίου γέγονεν. Ἐπεὶ δὲ ὁ Μάρκος
ἄγαν συμφωνεῖ τῷ Ἀιατθαὶῳ, καθὼς ὲν προοιμίοις
θ ἑπεσημήνάμεθα, ὅσα μὲν έν ἐκείνῳ διηρμηνεύθη,
παρήσομεν, ὡς fibri σαφηνισθέντα, τοῦτο μόνον ση-
μειούμενοι ἐφ’ ἑκάστῳ τούτων, ὄτι προείρηται
περὶ τούτου ὲν τῷ δεῖνι κεφαλαίῳ. Σὺ δὲ αὐτίκα
ζήτησον έκεῖνο τὸ κεφάλαιον. καὶ ἀνάγνωθι τοῦτο
μέχρις ἂν εὑρήσεις τὸ ζητούμεν;ν, Ὅσα δὲ παραλ-
λάττει, ταῦτα λοιπὸν ἀγάγωμεν εἰς ἐξήγησιν.
Τὸ αὐτὸ καὶ ἐπὶ τῶν ἑξῆς εὐαγγελιστῶν.
Ἐγένετο — άμιιίτιὼν. Ἐ;·έι·ετο, ἀντὶ τοῦ, Ἦν.
’Λλὶε ὅτι μὲν οὗτος κατήγγελλε βάπτισμα μετανοὶ
ας, δῆλον, ἀφ’ ὧν τε ἔλεγεν, ἀφ’ὦν τε ἔπραττεν· ἑν-
τελλόμενος γὰρ μετανοεῖν, ὲὸἀπτιζε τοὺς μετανοοῦν-
ra: ὅτι δὲ τὸ βάπτισμα, δ ἐϐάπτιζεν, οὐ παρεῖχεν
at ε ἄφεσιν ἁμαρτιῶν, ὁμοίως φανερόν, Τὸ μὲν γὰρ Ἰω-
άννου βάπτισμα, μετανοίας ἦν μόνον· τὸ δὲ τοῦ Χριο
στοῦ, τοῦτο ἦν ἀφέσεως. Καὶ τούτων τὴν διαφορὰν αὑ-
τὸς ὀ Προδρομο; ἐδίδαξεν εἰπών’ Ἐγὼ μὲν ἐϐάπτισα
ὑμᾶς ὲν ὕδατι, δηλαδὴ, ψιλῷ αὐτὸς δέ βαπζίσει
ὑμᾶς ὲν Ηνεύματι ἁγίῳ. ΙΙρὸ γὰρ τοῦ Σωτῆρος.
οὐδαμοῦ φαίνεται δοθεῖσα ἄφεσις ἁμαρτιῶν, ἀλλ’
αὐτὸς πρῶτος ὸ Χριστὸς τοῦτο τὸ δῶρον ἐχαρίσατο,
δια τε ἑαυτοῦ καὶ διὰ τοῦ ἰδίου βαπτίσματος. Δῆλον
οὖν, ὅτιτὸ βάπτισμα Ἰωάννου προπαρασκευὴ ἦν
τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν. Aa! γὰρ τὸν ἀμαρτωο
λον μετανοῆσαι πρῶτον, εἶτα τυχεῖν ἀφέσεως.
’.ἀλλ’ ἴδωμεν αὖθις, τί φησιν ὁ εὐαγγελιστή,’ Ἐ-
ηε D γένετο Ἰωάννης βαπτίζων ἐν τῇ ἐρήμῳ, καὶ κη-
ρύσσων βάπτισμα μετανοίας et, ἄφεσιν ἁμαρ-
τιῶν. Οὺκ εἷπε Καὶ ἀφέσεως ἁμαρτιῶν, ἴνα μὴ ν’)-
μίσῃς, ὃτι τὸ τοιοῦτον βάπτισμα ((ἰ) παρεῖχε καὶ
ἄφεσιν · ἀλλὰ προσέθηκεν, ὅτι εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν,
τουτέστι, διὰ ἄφεσιν. Ἐκήρυι-σε γὰρ μετάνοιαν
ἕνεκεν ἀφέσεως, ἵνα τῇ μετανοίᾳ καταγνόντες tau.
τῶν, καὶ κατανυγέντες, ἐφ’ οἷς ἥμαρτον, ζητήσωσι
θερμῶς τὸν αἴροντα τὴνάμαρτίαν τοῦ κόσμου, καὶ
φανέντι προσδράμωσι, καῖ λάϐωσι παρ’ αὑτοῦ τὴν
ἀφεσιν τῶν ἀμα ρτιῶν.
μελίων· παραγενόμενος δὲ ὁ Χριστὸς, ὲνέδαλε τὰ
θεμέλια τῆς πίστεως, καὶ ᾠκοδόμησε τὴν νέαν νο-
μοθεσίαν. Εἰπὼν δι ὁ Μάρκος, ὅτι Ἀρχὴ τοῦ Εὐαγ-
τ-ελιόυ οὕτω γέγονεν, ὡς γέγραπται ὲν τοῖς προ-
φήταις· εἷτα παραγαγὼν καὶ τά προφητικά ῥητὰ,
λοιπὸν ἐπιχειρεῖ ἀποδεικνύειν, ὃ προέθετο, ita“. ἂρ-
χεται λέγειν τά κατά τὸν Ἰωάννην, ὃπωςῆλοεν hri.
τὸν Ἰορδάνην, ὅπως ἐκήρυξε, καὶ ἁπλῶς, ὅπως ἡ
ἀρχὴ τοῦ Εὐαγγελίου γέγονεν. Ἐπεὶ δὲ ὁ Μάρκος
ἄγαν συμφωνεῖ τῷ Ἀιατθαὶῳ, καθὼς ὲν προοιμίοις
θ ἑπεσημήνάμεθα, ὅσα μὲν έν ἐκείνῳ διηρμηνεύθη,
παρήσομεν, ὡς fibri σαφηνισθέντα, τοῦτο μόνον ση-
μειούμενοι ἐφ’ ἑκάστῳ τούτων, ὄτι προείρηται
περὶ τούτου ὲν τῷ δεῖνι κεφαλαίῳ. Σὺ δὲ αὐτίκα
ζήτησον έκεῖνο τὸ κεφάλαιον. καὶ ἀνάγνωθι τοῦτο
μέχρις ἂν εὑρήσεις τὸ ζητούμεν;ν, Ὅσα δὲ παραλ-
λάττει, ταῦτα λοιπὸν ἀγάγωμεν εἰς ἐξήγησιν.
Τὸ αὐτὸ καὶ ἐπὶ τῶν ἑξῆς εὐαγγελιστῶν.
Ἐγένετο — άμιιίτιὼν. Ἐ;·έι·ετο, ἀντὶ τοῦ, Ἦν.
’Λλὶε ὅτι μὲν οὗτος κατήγγελλε βάπτισμα μετανοὶ
ας, δῆλον, ἀφ’ ὧν τε ἔλεγεν, ἀφ’ὦν τε ἔπραττεν· ἑν-
τελλόμενος γὰρ μετανοεῖν, ὲὸἀπτιζε τοὺς μετανοοῦν-
ra: ὅτι δὲ τὸ βάπτισμα, δ ἐϐάπτιζεν, οὐ παρεῖχεν
at ε ἄφεσιν ἁμαρτιῶν, ὁμοίως φανερόν, Τὸ μὲν γὰρ Ἰω-
άννου βάπτισμα, μετανοίας ἦν μόνον· τὸ δὲ τοῦ Χριο
στοῦ, τοῦτο ἦν ἀφέσεως. Καὶ τούτων τὴν διαφορὰν αὑ-
τὸς ὀ Προδρομο; ἐδίδαξεν εἰπών’ Ἐγὼ μὲν ἐϐάπτισα
ὑμᾶς ὲν ὕδατι, δηλαδὴ, ψιλῷ αὐτὸς δέ βαπζίσει
ὑμᾶς ὲν Ηνεύματι ἁγίῳ. ΙΙρὸ γὰρ τοῦ Σωτῆρος.
οὐδαμοῦ φαίνεται δοθεῖσα ἄφεσις ἁμαρτιῶν, ἀλλ’
αὐτὸς πρῶτος ὸ Χριστὸς τοῦτο τὸ δῶρον ἐχαρίσατο,
δια τε ἑαυτοῦ καὶ διὰ τοῦ ἰδίου βαπτίσματος. Δῆλον
οὖν, ὅτιτὸ βάπτισμα Ἰωάννου προπαρασκευὴ ἦν
τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν. Aa! γὰρ τὸν ἀμαρτωο
λον μετανοῆσαι πρῶτον, εἶτα τυχεῖν ἀφέσεως.
’.ἀλλ’ ἴδωμεν αὖθις, τί φησιν ὁ εὐαγγελιστή,’ Ἐ-
ηε D γένετο Ἰωάννης βαπτίζων ἐν τῇ ἐρήμῳ, καὶ κη-
ρύσσων βάπτισμα μετανοίας et, ἄφεσιν ἁμαρ-
τιῶν. Οὺκ εἷπε Καὶ ἀφέσεως ἁμαρτιῶν, ἴνα μὴ ν’)-
μίσῃς, ὃτι τὸ τοιοῦτον βάπτισμα ((ἰ) παρεῖχε καὶ
ἄφεσιν · ἀλλὰ προσέθηκεν, ὅτι εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν,
τουτέστι, διὰ ἄφεσιν. Ἐκήρυι-σε γὰρ μετάνοιαν
ἕνεκεν ἀφέσεως, ἵνα τῇ μετανοίᾳ καταγνόντες tau.
τῶν, καὶ κατανυγέντες, ἐφ’ οἷς ἥμαρτον, ζητήσωσι
θερμῶς τὸν αἴροντα τὴνάμαρτίαν τοῦ κόσμου, καὶ
φανέντι προσδράμωσι, καῖ λάϐωσι παρ’ αὑτοῦ τὴν
ἀφεσιν τῶν ἀμα ρτιῶν.