PG 130, col. 1189
δούρτζη ἐστίν. Ἀνατρεπόμενοι δὲ κάντεῦθεν τοῦ
μεγάλου Κωνσταντίνου ταύτην εἷναί φασιν, ἦν ὲνή-
στευσε βαπτισθῆναι μέλλων. Καὶ τοῦτο δὲ πάντη
ψευδές. Τί γὰρ πρὸς ὃλην τὴν οἰκουμένην ἡ βασι-
λέως ἑνὸς νηστείας Πῶς δὲ καὶ οὐδεὶς τῶν μετὰ τὸν
Μέγαν Κωνσταντίνον ἢ συνόδωνῆ Πατέρων ἄλλος
ἁγίων μνείαν αὐτῆς ἐποιήσατο; Τοῦτον δὲ τον τρό-
πον ἄλλοτε ἄλλα λέγοντες, καὶ πανταχοῦ περιτρερ
πόμενοι, καὶ στῆναι βεϐαίως οὐ συγχωρούμενοι,
διδόασιν ἡμῖν ἐννοεῖν, ὅτι βδελυρά τίς ἐστινὴ τοιαύτη
νηστεία καὶ ἀναξία Χριστιανικῆς ἀκοῆς. Ἐγὼ δὲ
τοιοῦτόν τι περὶ ταύτης ἀκήκοα, ὅτι Σέργιός τις
διδάσκαλος τῆς Ἀρμενικῆς αἱρέσεως γενόμενος, εἶχε
κύνα καλούμενον οὕτως Ἀρτζιὸούρτζην · δηλοῖ δὲ
ὴ λέξις τὸν Προμιτατωρα. Τούτῳ μηνυτῇ καὶ ση-
μάντορι τῆς ἐπιδημίας αὑτοῦ πολλάκις 6 Σέργιος
ἐκέχρητο παρὰ δαίμονος ἐνεργουμένῳ, μέλλων ἐπι·
δημῆσαί τινι τῶν πολυχνίων, ἢ κωμῶν, ἢ χωρίων
ἐν οἷς ᾤκουν ot μαθηταὶ καὶ μέτοχοι τῆς λύμης
αὐτοῦ, Καὶ ὅτε τὸν κύνα τοῦτον εἶδον, ἐξεχέοντο
μετὰ μίαν ἡμέραν πρὸ μιλίιιν τινῶν είς ἀπάντησ.ν
τοῦ διδασκάλου. Ποτὲ δὲ πρὸς τὴν συνήθη ταύτην
λειτουργίαν 6 κύων ἐκπεμφθεὶς ὑπὸ λύκων ἐϐρώθη,
καὶ μετά τὴν ἐπιοῦσαν ἡμέραν ὲὸἀδισεν 6 Σέργιος
ἐφ’ οὓς ἀπέστειλε τὸν κύνα. Μηδενὸς δὲ κατά τὸν
τύπον προϋπαντήσαντος, ἐδεινοπὰθησε, καὶ ἐπιδη-
μήσας αὐτοῖς, ἐπειδὴ μεμάθηκεν. ὅτι οὐ παρεγένετο C in
πρὸς αὐτοὺς 6 πρόδρομος αὑτοῦ κύων, ἐπεμψεν είς
ἀναζήτησιν, καὶ διαγνοὺς αὑτὸν ἀπὸ τῆς τῶν ὀστέων
εὑρέσεως λυκόὸρωτον γεγονότα, προσέταξε πᾶσι
τοῖς Ἀρμενίοις νηστεύειν ὑπὲρ τῆς τελευτῆς αὐτοῦ καὶ κατηφιᾷν, καὶ σκυθρωπάζειν ἐφ ἡμέραις ὡρι-
σμέναις κατ’ ἐνιαυτὸν, καὶ τὴν νηστείαν ταύτην Ἀρτζιὸούρτζην ὠνόμασε.
ΤΙΤΛΟΣ KA'.
Κατὰ τῶν λεγομένων Παυλικιιὶνων ἐκ τῶν Φω-
τίου τοῦ μακαριωτάτου πατριάρχου Κωνσταν-
τινουπόλεως.
Σαμόσατα πόλις ἐστὶ τῆς Συρίας, καθ’ ἧς πάλαι
τὸ Μανιχαίων είσεκώμασε φρόνημα. Γυνὴ δέ τις ὲν
ταύτῃ Καλλινίκη τοῦνομα τὸν βόρδορον τῆς Μανι-
χαῖκῆς αἱρέσεως ὅλον ἐκπιοῦσα, δύο τίκτει παῖδας,
Παῦλον καὶ Ἰωάννην.οῦτοι τὴν μητέρα ζηλώσαντες,
ἄκρατον τῆς ἀποστασίας ταύτης τὸν ἰὸν εἰσεδέξαντο. D is
Θιασάμενοι δὲ τούτους οἱ συναποστάται διαφέροντας
ἐπὶ τῇ δυσσεϐείᾳ καὶ δραστηρίους, κήρυκας προϐάλ-
λονται καὶ μυσταγωγούς. Οὗτοι δὲκαὶ ἄλλα ιιτροσε⁴
πινοήσαντες ἄτοπα, καὶ μιαρὰ, καὶ ὀλέθρια δόγματα
τὴν τῶν Παυλικιάνων αἵρεσιν συνεστήσαντο, μοῖραν
μὲν τῆς Μανιχαίων μανίας οὖσαν, τισὶ δὲ προσθήκαις
ωναυξηθείσαν, ’Λπδ τούτων δὲ τῶν δύο, Παύλου καὶ
Ἰωάννου, τοῖς μαθηταῖς αὐτῶν ἡ προσωνυμία τῶν
Παυλικιάνωνὲπετέθη, συντεθεῖσα βαρϐαρικώτερον,
καὶ ἀντὶ τοῦ Παυλοῖωάνναι Παυλικιάνοι κατονομὰσ
ζονται. Χρόνου δὲ δισρῤυέντος, ἕτερον ἑαυτοῖς τὸ
τῆς ἀποστασίας συνέδριον χειροτονοῦσι διδάσκαλον.
ὃς Κωνσταντῖνος ὀνομαζόμενος εἰς Σιλουανδν ἑαυτὸν
μετωνόμασε, καί γε τοῦτον πολλῷ τῶν Καλλινίκης
μεγάλου Κωνσταντίνου ταύτην εἷναί φασιν, ἦν ὲνή-
στευσε βαπτισθῆναι μέλλων. Καὶ τοῦτο δὲ πάντη
ψευδές. Τί γὰρ πρὸς ὃλην τὴν οἰκουμένην ἡ βασι-
λέως ἑνὸς νηστείας Πῶς δὲ καὶ οὐδεὶς τῶν μετὰ τὸν
Μέγαν Κωνσταντίνον ἢ συνόδωνῆ Πατέρων ἄλλος
ἁγίων μνείαν αὐτῆς ἐποιήσατο; Τοῦτον δὲ τον τρό-
πον ἄλλοτε ἄλλα λέγοντες, καὶ πανταχοῦ περιτρερ
πόμενοι, καὶ στῆναι βεϐαίως οὐ συγχωρούμενοι,
διδόασιν ἡμῖν ἐννοεῖν, ὅτι βδελυρά τίς ἐστινὴ τοιαύτη
νηστεία καὶ ἀναξία Χριστιανικῆς ἀκοῆς. Ἐγὼ δὲ
τοιοῦτόν τι περὶ ταύτης ἀκήκοα, ὅτι Σέργιός τις
διδάσκαλος τῆς Ἀρμενικῆς αἱρέσεως γενόμενος, εἶχε
κύνα καλούμενον οὕτως Ἀρτζιὸούρτζην · δηλοῖ δὲ
ὴ λέξις τὸν Προμιτατωρα. Τούτῳ μηνυτῇ καὶ ση-
μάντορι τῆς ἐπιδημίας αὑτοῦ πολλάκις 6 Σέργιος
ἐκέχρητο παρὰ δαίμονος ἐνεργουμένῳ, μέλλων ἐπι·
δημῆσαί τινι τῶν πολυχνίων, ἢ κωμῶν, ἢ χωρίων
ἐν οἷς ᾤκουν ot μαθηταὶ καὶ μέτοχοι τῆς λύμης
αὐτοῦ, Καὶ ὅτε τὸν κύνα τοῦτον εἶδον, ἐξεχέοντο
μετὰ μίαν ἡμέραν πρὸ μιλίιιν τινῶν είς ἀπάντησ.ν
τοῦ διδασκάλου. Ποτὲ δὲ πρὸς τὴν συνήθη ταύτην
λειτουργίαν 6 κύων ἐκπεμφθεὶς ὑπὸ λύκων ἐϐρώθη,
καὶ μετά τὴν ἐπιοῦσαν ἡμέραν ὲὸἀδισεν 6 Σέργιος
ἐφ’ οὓς ἀπέστειλε τὸν κύνα. Μηδενὸς δὲ κατά τὸν
τύπον προϋπαντήσαντος, ἐδεινοπὰθησε, καὶ ἐπιδη-
μήσας αὐτοῖς, ἐπειδὴ μεμάθηκεν. ὅτι οὐ παρεγένετο C in
πρὸς αὐτοὺς 6 πρόδρομος αὑτοῦ κύων, ἐπεμψεν είς
ἀναζήτησιν, καὶ διαγνοὺς αὑτὸν ἀπὸ τῆς τῶν ὀστέων
εὑρέσεως λυκόὸρωτον γεγονότα, προσέταξε πᾶσι
τοῖς Ἀρμενίοις νηστεύειν ὑπὲρ τῆς τελευτῆς αὐτοῦ καὶ κατηφιᾷν, καὶ σκυθρωπάζειν ἐφ ἡμέραις ὡρι-
σμέναις κατ’ ἐνιαυτὸν, καὶ τὴν νηστείαν ταύτην Ἀρτζιὸούρτζην ὠνόμασε.
ΤΙΤΛΟΣ KA'.
Κατὰ τῶν λεγομένων Παυλικιιὶνων ἐκ τῶν Φω-
τίου τοῦ μακαριωτάτου πατριάρχου Κωνσταν-
τινουπόλεως.
Σαμόσατα πόλις ἐστὶ τῆς Συρίας, καθ’ ἧς πάλαι
τὸ Μανιχαίων είσεκώμασε φρόνημα. Γυνὴ δέ τις ὲν
ταύτῃ Καλλινίκη τοῦνομα τὸν βόρδορον τῆς Μανι-
χαῖκῆς αἱρέσεως ὅλον ἐκπιοῦσα, δύο τίκτει παῖδας,
Παῦλον καὶ Ἰωάννην.οῦτοι τὴν μητέρα ζηλώσαντες,
ἄκρατον τῆς ἀποστασίας ταύτης τὸν ἰὸν εἰσεδέξαντο. D is
Θιασάμενοι δὲ τούτους οἱ συναποστάται διαφέροντας
ἐπὶ τῇ δυσσεϐείᾳ καὶ δραστηρίους, κήρυκας προϐάλ-
λονται καὶ μυσταγωγούς. Οὗτοι δὲκαὶ ἄλλα ιιτροσε⁴
πινοήσαντες ἄτοπα, καὶ μιαρὰ, καὶ ὀλέθρια δόγματα
τὴν τῶν Παυλικιάνων αἵρεσιν συνεστήσαντο, μοῖραν
μὲν τῆς Μανιχαίων μανίας οὖσαν, τισὶ δὲ προσθήκαις
ωναυξηθείσαν, ’Λπδ τούτων δὲ τῶν δύο, Παύλου καὶ
Ἰωάννου, τοῖς μαθηταῖς αὐτῶν ἡ προσωνυμία τῶν
Παυλικιάνωνὲπετέθη, συντεθεῖσα βαρϐαρικώτερον,
καὶ ἀντὶ τοῦ Παυλοῖωάνναι Παυλικιάνοι κατονομὰσ
ζονται. Χρόνου δὲ δισρῤυέντος, ἕτερον ἑαυτοῖς τὸ
τῆς ἀποστασίας συνέδριον χειροτονοῦσι διδάσκαλον.
ὃς Κωνσταντῖνος ὀνομαζόμενος εἰς Σιλουανδν ἑαυτὸν
μετωνόμασε, καί γε τοῦτον πολλῷ τῶν Καλλινίκης