PG 130, col. 1209
φῶς τό ἀἔηδινόν, ὄ φωτίίει πάντα ἀνβρωπον ἐρ-
χόμενον εἰς τόν κόσμον. Ποῖον κόσμον; Δηλονότι
ὸν αἰσθητόν. Καὶ πότε ἐφώτισεν; θτε παραγέγονεν
ν αὐτῷ. Πότε δὲ παραγέγονε, τὸ Εὐαγγέλιον βοᾷ.
Ἐν τῷ κόσμῳ γόρ ἡν, φηaί. Πάντως γὰρ ἐν τῷ
ι σθητῷ κόσμῳ ὡν, τὸν ἐρχόμενον εἰς τὸν αἰσθητὸν
οσμον ἐφώτιζεν. ἶτα τίνος ἦν ὁ κόσμος ποίημα,
ν ῷ τε αὐτὸς ἦν, καὶ τὸν ἐρχόμενον εἰς αὐτὸν
φώτιζεν, οὐκ ἄλλοθεν ἔστι μαθεῖν ἀλλʼ ἢ ἐξ αὐτῶν
ῶν εὐαγγελικῶν ῥημάτων. Καὶ ὁ κόσμος γᾶρ,
ησὶ, δʼ αὐτοῦ ἐγένετο, καὶ ό κόσμος αὐτὸν οὐκ
βοι αὐτόν ού παρέλαβον.
Εἰ τὰ ἐπίγειά ἐστι τοῦ πονηροῦ, πῶς ἡνέσχετο
ὰ τῶν καρπῶν, ἃ ἔφυσεν ἡ γῆ, τὸ ποίημαʼ τοῦ
ονηροῦ τοῦτο μὲν καὶ ἐκ πέντε ἄρτων, τοῦτο δὲ
ξ ἐπτὰ πολλὰς μυριάδας χορτάσαι; Πόσῳ γὰρ ἦν
μεινον καὶ θεοπρεπέστερον μὴ ἐξ ἀλλοτρίων καρ-
ῶν, ἀλλʼ ἐξ οἰκείων δημιουργημάτων τρέφειν τοὺς
υσταγωγουμένους αὐτῷ; Μᾶλλον δὲ πῶς ὅλον τρο-
ἡν, ἢ ποτὸν αὐτὸς προσηνέγκατο, ὰ καρπὸς ἦν
ών ἔργων τοῦ πονηροῦ; Πῶς δʼ ἂν ἐκ τοῦ ἀγαθοῦ
ατρὸς αἰτεῖσθαι τὸν ἄρτον τὸν ἐπιούσιον ἡμῖν
ετείλατο; καὶ πῶς πάλιν ὀφθαλμοὺς δημιουργῶν
ύ τυφλῷ οὐκ ἐξ ἄλλης ὕλης, ἀλλʼ ἐκ γῆς καὶ
ατος, ἅπερ ἦν τοῦ πονηροῦ, τὴν ὄψιν ἐκαινοποίει,
νονουχὶ συμμεριζόμενος τῷ ἐχθρῷ, καὶ τῷ μὲν
εὶς τὸ πλέον ποιεῖν, αὐτὸς δὲ τὸ μέρος ἀναπληρῶν
ἀλλοτρίας ὕλης, ὡσπερ ἀπορῶν ἰδίας; Καίτοι
μή τι ἄλλο, ἀλλʼ αὐτό γε τοῦτο τοὺς ἀθλίους
ι δυσωπηθῆναι, καὶ κατανοῆσαι, ὅτι ὄντως ὁ
ἀσας τὸν ὁφθαλμὸν ἐκ πηλοῦ. Οἴας γὰρ ὕλης
ὶ τὸ μέρος, τῆς αὐτῆς καὶ τὸ δλον, καὶ ὅν ἔσχε
ὅλον δημιουργὸν, τὸν αὐτὸν καὶ τὸ μέρος.
Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς ἐπὶ τὸ πάθος
ραγινόμενος Κύριον ἐαυτὸν τῆς ὄνου καὶ τοῦ
λου ἀπέφηνε πρὸς τοὺς μαθητάς. Καὶ γὰρ δη-
υργήματα, καὶ τῆς ἐαυτοῦ κυριότητος καὶ δε-
τείας ὥσπερ ὁ κόσμος, καὶ τὰ ἐν αὐτῷ, οὕτω
ταῦτα. Διό φησιν, Ἐάν τις ὑμῖν εἴπῃ τα,
ἵτε δτι Ὁ Κύριος αὐτῶν χρείαν ἐχει. Ἡ δὲ
στασία οὐκ ἀνέχεται τοῦτο, ἀλλὰ τῆς αὐτοῦ ἐξ-
ίας ἀρπάζουσα ὑπὸ τὴν δημιουργίαν τάττει τοῦ
ηροῦ.
Οπερ οἱ ἀσεβεῖς εἰς παράστασιν τοῦ οἰκείου
βάλλονται δυσσεβήματος, ὅτιπερ ἄρχει τῶν
γείων ὁ πονηρὸς, πλανηθέντες ἀπὸ τοῦ εἰπεῖν
ὁν ὅτε τῷ Χριστῷ τὰς ἐπιγείους πάσας βα-
ίας ὑπέδειξεν, ὅτι Ταῦτα πάντα σοι δώσω,
πεσων ππροσκυνήσης μοε, τοῦτο αὐτοῖς εἰς
ηδενὸς αὐτῶν ἄρχειν τὸν πονηρὸν ἀντέστραπται.
στης γὰρ ὡν, καὶ ψεύδους ἀρχηγὸς, καὶ οὐ-
τε ἐυ τῇ ἀληθείᾳ ἐστηκὼς, ὡς ὁ Κύριος ἡμῶν
μξεν, αὐτὸς ἑαυτὸν ἀνεῖπεν ἄρχοντα τῶν ἐπι-
loan. , 10. Math. αX, 3. ⁵ Matth. v, 9. ⁴ Joan. vmmmI, 44.
χόμενον εἰς τόν κόσμον. Ποῖον κόσμον; Δηλονότι
ὸν αἰσθητόν. Καὶ πότε ἐφώτισεν; θτε παραγέγονεν
ν αὐτῷ. Πότε δὲ παραγέγονε, τὸ Εὐαγγέλιον βοᾷ.
Ἐν τῷ κόσμῳ γόρ ἡν, φηaί. Πάντως γὰρ ἐν τῷ
ι σθητῷ κόσμῳ ὡν, τὸν ἐρχόμενον εἰς τὸν αἰσθητὸν
οσμον ἐφώτιζεν. ἶτα τίνος ἦν ὁ κόσμος ποίημα,
ν ῷ τε αὐτὸς ἦν, καὶ τὸν ἐρχόμενον εἰς αὐτὸν
φώτιζεν, οὐκ ἄλλοθεν ἔστι μαθεῖν ἀλλʼ ἢ ἐξ αὐτῶν
ῶν εὐαγγελικῶν ῥημάτων. Καὶ ὁ κόσμος γᾶρ,
ησὶ, δʼ αὐτοῦ ἐγένετο, καὶ ό κόσμος αὐτὸν οὐκ
βοι αὐτόν ού παρέλαβον.
Εἰ τὰ ἐπίγειά ἐστι τοῦ πονηροῦ, πῶς ἡνέσχετο
ὰ τῶν καρπῶν, ἃ ἔφυσεν ἡ γῆ, τὸ ποίημαʼ τοῦ
ονηροῦ τοῦτο μὲν καὶ ἐκ πέντε ἄρτων, τοῦτο δὲ
ξ ἐπτὰ πολλὰς μυριάδας χορτάσαι; Πόσῳ γὰρ ἦν
μεινον καὶ θεοπρεπέστερον μὴ ἐξ ἀλλοτρίων καρ-
ῶν, ἀλλʼ ἐξ οἰκείων δημιουργημάτων τρέφειν τοὺς
υσταγωγουμένους αὐτῷ; Μᾶλλον δὲ πῶς ὅλον τρο-
ἡν, ἢ ποτὸν αὐτὸς προσηνέγκατο, ὰ καρπὸς ἦν
ών ἔργων τοῦ πονηροῦ; Πῶς δʼ ἂν ἐκ τοῦ ἀγαθοῦ
ατρὸς αἰτεῖσθαι τὸν ἄρτον τὸν ἐπιούσιον ἡμῖν
ετείλατο; καὶ πῶς πάλιν ὀφθαλμοὺς δημιουργῶν
ύ τυφλῷ οὐκ ἐξ ἄλλης ὕλης, ἀλλʼ ἐκ γῆς καὶ
ατος, ἅπερ ἦν τοῦ πονηροῦ, τὴν ὄψιν ἐκαινοποίει,
νονουχὶ συμμεριζόμενος τῷ ἐχθρῷ, καὶ τῷ μὲν
εὶς τὸ πλέον ποιεῖν, αὐτὸς δὲ τὸ μέρος ἀναπληρῶν
ἀλλοτρίας ὕλης, ὡσπερ ἀπορῶν ἰδίας; Καίτοι
μή τι ἄλλο, ἀλλʼ αὐτό γε τοῦτο τοὺς ἀθλίους
ι δυσωπηθῆναι, καὶ κατανοῆσαι, ὅτι ὄντως ὁ
ἀσας τὸν ὁφθαλμὸν ἐκ πηλοῦ. Οἴας γὰρ ὕλης
ὶ τὸ μέρος, τῆς αὐτῆς καὶ τὸ δλον, καὶ ὅν ἔσχε
ὅλον δημιουργὸν, τὸν αὐτὸν καὶ τὸ μέρος.
Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς ἐπὶ τὸ πάθος
ραγινόμενος Κύριον ἐαυτὸν τῆς ὄνου καὶ τοῦ
λου ἀπέφηνε πρὸς τοὺς μαθητάς. Καὶ γὰρ δη-
υργήματα, καὶ τῆς ἐαυτοῦ κυριότητος καὶ δε-
τείας ὥσπερ ὁ κόσμος, καὶ τὰ ἐν αὐτῷ, οὕτω
ταῦτα. Διό φησιν, Ἐάν τις ὑμῖν εἴπῃ τα,
ἵτε δτι Ὁ Κύριος αὐτῶν χρείαν ἐχει. Ἡ δὲ
στασία οὐκ ἀνέχεται τοῦτο, ἀλλὰ τῆς αὐτοῦ ἐξ-
ίας ἀρπάζουσα ὑπὸ τὴν δημιουργίαν τάττει τοῦ
ηροῦ.
Οπερ οἱ ἀσεβεῖς εἰς παράστασιν τοῦ οἰκείου
βάλλονται δυσσεβήματος, ὅτιπερ ἄρχει τῶν
γείων ὁ πονηρὸς, πλανηθέντες ἀπὸ τοῦ εἰπεῖν
ὁν ὅτε τῷ Χριστῷ τὰς ἐπιγείους πάσας βα-
ίας ὑπέδειξεν, ὅτι Ταῦτα πάντα σοι δώσω,
πεσων ππροσκυνήσης μοε, τοῦτο αὐτοῖς εἰς
ηδενὸς αὐτῶν ἄρχειν τὸν πονηρὸν ἀντέστραπται.
στης γὰρ ὡν, καὶ ψεύδους ἀρχηγὸς, καὶ οὐ-
τε ἐυ τῇ ἀληθείᾳ ἐστηκὼς, ὡς ὁ Κύριος ἡμῶν
μξεν, αὐτὸς ἑαυτὸν ἀνεῖπεν ἄρχοντα τῶν ἐπι-
loan. , 10. Math. αX, 3. ⁵ Matth. v, 9. ⁴ Joan. vmmmI, 44.