PG 133, col. 131
Nam quisque nostrum et communi ratione substan-
tiae, particeps est essentiae; et ob peculiares sibi
proprietates, hic vel ille est. Sic et ibi, substantia:
quidem ratio communis intelligatur, ut bonitas,
divinitas, aut si quid aliud: hypostasis vero, in
proprietate paternitatis, aut facultatis sanetiiicantis,
cernitur. Consimilia verba sunt ejusdem divini
hominis, ad Amphilochium, sanctissima- leoaiensis '
Etclesiae lumen, scribentis : Substantia et hyposta-
sis, inquit, ita diflerunt uti commune ac singulare:
puta, quae animalis est ad unum aliquem hominem
ratio. Propterea substantiam divinitatis unam confl-
temur ut essentia ratio minime divorsa reddatur:
bypostasin vero singulare quid dicimus, ut inoonfusa
nobis et explicata de Patre, Filio, sanctoque Spiritu
sit notio. Quippe si separatas cujusque notas non
consideremus, ut paternitatem, ut filietatem, ut
sanetiflcationem; sed de communi notione essen-
tiae, Deum eonfiteamur: fieri nullo modo potest ttt
recte fidei ratio reddatur. Itaque necesse est, ad
commune adjecto peculiari, hanc tidei normam
confitendo sequi. Commune est divinitas, peculiare
paternitas. Haec coniungentes dicamus: Credo in
Deum Patrem. Rursus in confessione Filii consimile
Iiat, et communi peculiare iungentes, dicamus:
Credo in Deum Filium. Similiter et de Spiritu sau-
eto, verbis consentanea modo conceptis dicamus; (ἶ
Credo in divinum Spiritum illum sanctum : ita qui-
dem ut ubique servemus in confessione divinitatis
unitatem, ac nihilominus personarum peculiare
discrimen in separatione proprietatum, quas in
singulis mente intelligimus, confiteantur. Qui vero
substantiam et hypostasin idem esse dicunt, perso-
nas saltem diversas fateri coguntur, ao dum tres
bypostases dicere recusant, Sabellii scelus non
evitare deprehenduntur : qui et ipse notionem
hanc plerumque confundens, personas 'dividcre
conabatur; eamdem bypostasin dicens, prout usus
exigeret, transformari. Cancrum si quis fortasse
testimonia sancti Patris hujus, ex epistolis deprom-
pta, non satis idonea putet, adjungcmus alia de ipsius
expositione peculiari, quam de [ide composuit, et
..ι ..2 -..|...-..:I.-...u IP-.-.-.|_!---_- :II_-___ n__g__,: _
ut ei subscriberet, Eustathium .illum Armenium
impulit, qui opinionis contrarian suspicionem de se
nonnullis iniecerat, ’
Ea in expositione Basilii verba haec sunt: Itaque
par est eos aperte fateri, quod secundum ea Verba
credant, qua: a Patribus nostris Nicaeae sunt capo-
sita, et ,quidem in ea sententia, qua: integre de
verbis elucet. Sunt enim, qui et in hac ipsa fide
veritatis sermoni fraudem faciunt, et pro libitu suo
mentem verborum inea positorum trahunt: quando
Marcellus etiam, impie convellens hypostasin Do-
mini nostri Jestt Christi, eumque nudum Sermonem
docens, prae se ferre ausus est, hinc eius opinionis
tiae, particeps est essentiae; et ob peculiares sibi
proprietates, hic vel ille est. Sic et ibi, substantia:
quidem ratio communis intelligatur, ut bonitas,
divinitas, aut si quid aliud: hypostasis vero, in
proprietate paternitatis, aut facultatis sanetiiicantis,
cernitur. Consimilia verba sunt ejusdem divini
hominis, ad Amphilochium, sanctissima- leoaiensis '
Etclesiae lumen, scribentis : Substantia et hyposta-
sis, inquit, ita diflerunt uti commune ac singulare:
puta, quae animalis est ad unum aliquem hominem
ratio. Propterea substantiam divinitatis unam confl-
temur ut essentia ratio minime divorsa reddatur:
bypostasin vero singulare quid dicimus, ut inoonfusa
nobis et explicata de Patre, Filio, sanctoque Spiritu
sit notio. Quippe si separatas cujusque notas non
consideremus, ut paternitatem, ut filietatem, ut
sanetiflcationem; sed de communi notione essen-
tiae, Deum eonfiteamur: fieri nullo modo potest ttt
recte fidei ratio reddatur. Itaque necesse est, ad
commune adjecto peculiari, hanc tidei normam
confitendo sequi. Commune est divinitas, peculiare
paternitas. Haec coniungentes dicamus: Credo in
Deum Patrem. Rursus in confessione Filii consimile
Iiat, et communi peculiare iungentes, dicamus:
Credo in Deum Filium. Similiter et de Spiritu sau-
eto, verbis consentanea modo conceptis dicamus; (ἶ
Credo in divinum Spiritum illum sanctum : ita qui-
dem ut ubique servemus in confessione divinitatis
unitatem, ac nihilominus personarum peculiare
discrimen in separatione proprietatum, quas in
singulis mente intelligimus, confiteantur. Qui vero
substantiam et hypostasin idem esse dicunt, perso-
nas saltem diversas fateri coguntur, ao dum tres
bypostases dicere recusant, Sabellii scelus non
evitare deprehenduntur : qui et ipse notionem
hanc plerumque confundens, personas 'dividcre
conabatur; eamdem bypostasin dicens, prout usus
exigeret, transformari. Cancrum si quis fortasse
testimonia sancti Patris hujus, ex epistolis deprom-
pta, non satis idonea putet, adjungcmus alia de ipsius
expositione peculiari, quam de [ide composuit, et
..ι ..2 -..|...-..:I.-...u IP-.-.-.|_!---_- :II_-___ n__g__,: _
ut ei subscriberet, Eustathium .illum Armenium
impulit, qui opinionis contrarian suspicionem de se
nonnullis iniecerat, ’
Ea in expositione Basilii verba haec sunt: Itaque
par est eos aperte fateri, quod secundum ea Verba
credant, qua: a Patribus nostris Nicaeae sunt capo-
sita, et ,quidem in ea sententia, qua: integre de
verbis elucet. Sunt enim, qui et in hac ipsa fide
veritatis sermoni fraudem faciunt, et pro libitu suo
mentem verborum inea positorum trahunt: quando
Marcellus etiam, impie convellens hypostasin Do-
mini nostri Jestt Christi, eumque nudum Sermonem
docens, prae se ferre ausus est, hinc eius opinionis