PG 133, col. 134
hinc astruenda: blasphemiae suae occasiones rapiunt,
quod in iide perscriptum sit: Si quis dicit ex alia
esse substantia vel Ityposmsi Filium Dei, hune ana-
tltcmatizat sancta universalis Ecclesia. Non enim
ibi dixerunt, idem esse substantiam et hypostasin.
Quippe si unum et idem voces ha: denotarent, quid
opus erat utramque poni Τ Manifestum scilicet est
id eam ob causam factum, quod ‘alii Filium de
substantia Patris esse negarent, alii de alia hypo-
stasl esse perhibercnt. Itaque positum illud est,
ad eversionem pravae sententim; boe salubris
doctrinae declarationem continet. Quod si de
aliis quoque sanctis hominibus testimonia sup-
peditanda sunt, magnus ille divinis in rebus
Gregorius prodeat, cujus in libro De Theologia ι
haec ipsa verba sunt: Medium cum dico, veritatem
intelligo: ad quam solam si respiciamus, et pravam
illam contractionem, absurdioremquo hac etiam
divisionem vitabimus, reete faciemus: ut non ad
unam liypostasin oratio nostra cogatur, idque hoc
solo mctn, ne deos plures constituamus; ex quo
fieret, ut nuda nobis nomina relinquerentur, existi-
mantibus Patrem, Filium et Spiritum sanctum
eumdem esse. Item paulo post : Omnino Deum
unum retineamus necesse est, tres liypostases sive
tres personas esse profiteamur, servata etiam
uniuscujusque proprietate. Retinebimus autem
Deum unum de mei'quidem judicii sententia, si et
Filius et Spiritus ad unam causam referantur, ne-
que tamen vel compingantur, vel commisceantur :
tum ratione unius et ejusdem in divinitate (ut sic
loquar) motionis voluntatisque, tum ipsius substan-
tia: identitatis: tres vero liypostases retinebimus,
si nullam animi nostri commistionem, vel resolutio-
nem, vel confusionem cogitabunt: ne dum unita-
tem amplius veneramur, quam rectum fuerit, t0tam
iu nihilum redigamus. Idem magnus ac divinus vir,
in oratione, qua pacem composuit : Credimus, in-
quit, in Patrem, et Filium, et Spiritum sanctum,
ejusdem substantiae ac maiestatis, in quibus et
baptismo sua perfectio constat, tam in nominibus
quam in rebus (nosti haec, quisquis ea initiatus
es}, quippe quod abjuratio est Deum negantis im-
pietatis, divinitatisque confessio. Atqne ita perfe-
ctionem adipiscimur, unum quidem, quod ad essen-
tiam et individuam adorationem, agnoscentes;
tria vero , quantum ad ltypostases, vel personas.
ut quidam loqui malunt. Nec enim indecore se ge-
rant, de bis qui rixantur perinde ac si pietas nobis
in nominibus, non in rebus consisteret. Quid enim
dicitis, qui tres bypostases aliertis? an hoc eo dici-
tis, quod tres essentias existimetis? Seio vos adver-
sus eos, qui sic existimant, ingentem clamorem
excitaturus. Unam enim et eamdem horum trium
essentiam statuitis. Quid vos, qui personas dicitis ἲ
quod in iide perscriptum sit: Si quis dicit ex alia
esse substantia vel Ityposmsi Filium Dei, hune ana-
tltcmatizat sancta universalis Ecclesia. Non enim
ibi dixerunt, idem esse substantiam et hypostasin.
Quippe si unum et idem voces ha: denotarent, quid
opus erat utramque poni Τ Manifestum scilicet est
id eam ob causam factum, quod ‘alii Filium de
substantia Patris esse negarent, alii de alia hypo-
stasl esse perhibercnt. Itaque positum illud est,
ad eversionem pravae sententim; boe salubris
doctrinae declarationem continet. Quod si de
aliis quoque sanctis hominibus testimonia sup-
peditanda sunt, magnus ille divinis in rebus
Gregorius prodeat, cujus in libro De Theologia ι
haec ipsa verba sunt: Medium cum dico, veritatem
intelligo: ad quam solam si respiciamus, et pravam
illam contractionem, absurdioremquo hac etiam
divisionem vitabimus, reete faciemus: ut non ad
unam liypostasin oratio nostra cogatur, idque hoc
solo mctn, ne deos plures constituamus; ex quo
fieret, ut nuda nobis nomina relinquerentur, existi-
mantibus Patrem, Filium et Spiritum sanctum
eumdem esse. Item paulo post : Omnino Deum
unum retineamus necesse est, tres liypostases sive
tres personas esse profiteamur, servata etiam
uniuscujusque proprietate. Retinebimus autem
Deum unum de mei'quidem judicii sententia, si et
Filius et Spiritus ad unam causam referantur, ne-
que tamen vel compingantur, vel commisceantur :
tum ratione unius et ejusdem in divinitate (ut sic
loquar) motionis voluntatisque, tum ipsius substan-
tia: identitatis: tres vero liypostases retinebimus,
si nullam animi nostri commistionem, vel resolutio-
nem, vel confusionem cogitabunt: ne dum unita-
tem amplius veneramur, quam rectum fuerit, t0tam
iu nihilum redigamus. Idem magnus ac divinus vir,
in oratione, qua pacem composuit : Credimus, in-
quit, in Patrem, et Filium, et Spiritum sanctum,
ejusdem substantiae ac maiestatis, in quibus et
baptismo sua perfectio constat, tam in nominibus
quam in rebus (nosti haec, quisquis ea initiatus
es}, quippe quod abjuratio est Deum negantis im-
pietatis, divinitatisque confessio. Atqne ita perfe-
ctionem adipiscimur, unum quidem, quod ad essen-
tiam et individuam adorationem, agnoscentes;
tria vero , quantum ad ltypostases, vel personas.
ut quidam loqui malunt. Nec enim indecore se ge-
rant, de bis qui rixantur perinde ac si pietas nobis
in nominibus, non in rebus consisteret. Quid enim
dicitis, qui tres bypostases aliertis? an hoc eo dici-
tis, quod tres essentias existimetis? Seio vos adver-
sus eos, qui sic existimant, ingentem clamorem
excitaturus. Unam enim et eamdem horum trium
essentiam statuitis. Quid vos, qui personas dicitis ἲ