PG 133, col. 136
στάσεων λεγομένων ὐφ’ ὐμῶν εὐσεϐῶς (τὸ μέν γὰρ
τὴν φύσιν δηλοῖ τῆς θεότητος, τδ δὲ τὰς τῶν τριῶν
ἰδιότητας), νοουμένων καὶ παρὰ τοῖς Ἰταλοῖς ὁμοίως,
ἀλλ’ οὑ δυναμένων διὰ τὴν στενότητα τῆς παρ’ αὐ-
τοῖς γλώττης, καὶ τὴν τῶν ὀνομάτων πενίαν, διελεῖν
ἀπὸ τῆς οὐσίας τὴν ὑπόστασιν, καὶ⁵ διὰ τοῦτο ἀντεισ-
αγούσης τὰ πρόσωπα, ἵνα μὴ τρεῖς οὐσίαι παρα-
δεχθῶσιν. Ἀμέλει κάν τῷ είς τὰ «ἰῶτα λόγῳ οὕτω
φησί · Θεοῦ δὲ ὅταν είπω, ἑνὶ φωτὶ περιηστρὰφθην
καὶ τρισί. Τρισὶ μὲν κατὰ τὰς ἰδιότητας, ἤγουν
Β ὑποστάσεις [unanimum], ὃ τισι φίλον καλεῖν, εἰτ’ ’
οὖν προσώποις (οὐδὲν γὰρ περὶ τῶν ὀνομάτων ζυ-
γομαχοῦμεν, ¹έως ἂν πρὸς τὴν αὐτὴν ἔννοιαν αἱ
συλλαϐαὶ φέρωσιν) ο ένὶ δὲ, κατὰ τὸν τῆς οὐσίας λό-
γον, είτουν θεότητος. Ἱκανῶς, οῐμαι, oi παρόντες
σύκλεέστατοι διδάσκαλοι περὶ τῶν προκειμένων
ἡμῖν ἐνομοθέτησαν, οὐσίας τε πέρι, καὶ φύσεως
ὐποστάσεώς τε καί προσώπου ° σαφῶς τε παραδεδώ-
κασιν, ὃτι αί μὲν τὸ καθόλου σημαίνουσιν ο αἱ δὲ, τὸ
καθ’ ἕκαστον.
'0 ΚΛΘ. Καιρὸς ἥδη, τὰς χρήσεις εἰς μέσον προσ-
θεῖναι, ῖνα ἑκ τούτων τὸν νοῦν καταθρήσωμεν τῶν
ἁγίων. Περὶ⁵ γὰρ οὐσίας καὶ φύσεως, ὑποστάσεώς
τε καὶ προσώπου, σύμφωνοί ἐσμεν, κατ’ οὐδὲν οὐδ’
ὅλως διαφερόμενοι. Ταῦτα γὰρ καὶ πρὸ τοῦ σε εί-
πεῖν, ἐγινώσκομενο ἀλλ’ ἠθελήσαμεν ἀκοῦσαι ἐκ
τοῦ στόματός σου, πῶς ποτε περὶ τούτων φρονεῖτε
ὑμεῖς. Νῦν οὖν είπὲ, τίς τῶν ἁγίων δύο φύσεις μετᾴ
τὴν ένωσιν έδογμάτισενς
'0 ΘΕΩΡ. Πρῶτον, ὡς πρῶτον τῷ χρόνῳ, τὸν
μέγαν Ἀθανάσιον παρεισαγαγεῖν ἄξιον, ώς ἐν τῇ
πρὸς Ἐπίκτητον ἐπίσκοπον Κορίνθου έπιστολῇ τοιάδε
γράφοντα κατὰ λέξιν ° Kotl γὰρ ὲκ τούτου τὸ ἄτοπον
θεωρεῖνὴμᾶς ἔξεστιν. Εί ὁμοούσιος ό Λόγος τῷ σώο
ματι, ὲκ γῆς έχοντι τὴν φύσιν· όμοούσιος δὲ ό A6-
γος τῷ Πατρὶ, κατὰ τὴν τῶν Πατέρων ὁμολογίαν·
όμοούσιος ἔσται καὶ αὐτὸς ό Πατὴρ τῷ σώματι, τῷ
ὲκ γῆς γεγενημένῳ. Καὶ τί ἑτι μέμφεσθε τοῖς
’Λρειανοῖς, λέγουσι τὸν Υίδν κτίσμα, λέγοντες αὐτοὶ
καὶ τὸν Πατέρα όμοούσιον τοῖς κτίσματι ;
'0 ΚΑΘ. Kal τί πρὸς ἡμᾶς ἡ χρῆσις αὕτη, φιλό-
σοφε;
'0 ΘΕΩΡ. Σφόδρα καθάπτεται τῶν λεγόντων μίαν
φύσιν τοῦ Λόγου καὶ τῆς σαρκός. Καὶ ὅρα πῶς Θαυ-
μασίως πλέκει τὸν συλλογισμὸν ὲν τρίτῳ σχήματι ὀ
ἐν ἁγίοις Ἀθανάσιος. Προομολογεῖται γὰρ, ὅτι ὅσα
περὶ τῆς οὐσίας λεχθήσεσθαι μέλλει, ταῦτα καὶ τῇ
φύσει προσαρμοστέον. Ὠμολόγηται, ἢ οὐ ;
'0 ΚΛΘ. Πάνυ μὲν οὐν.
τὴν φύσιν δηλοῖ τῆς θεότητος, τδ δὲ τὰς τῶν τριῶν
ἰδιότητας), νοουμένων καὶ παρὰ τοῖς Ἰταλοῖς ὁμοίως,
ἀλλ’ οὑ δυναμένων διὰ τὴν στενότητα τῆς παρ’ αὐ-
τοῖς γλώττης, καὶ τὴν τῶν ὀνομάτων πενίαν, διελεῖν
ἀπὸ τῆς οὐσίας τὴν ὑπόστασιν, καὶ⁵ διὰ τοῦτο ἀντεισ-
αγούσης τὰ πρόσωπα, ἵνα μὴ τρεῖς οὐσίαι παρα-
δεχθῶσιν. Ἀμέλει κάν τῷ είς τὰ «ἰῶτα λόγῳ οὕτω
φησί · Θεοῦ δὲ ὅταν είπω, ἑνὶ φωτὶ περιηστρὰφθην
καὶ τρισί. Τρισὶ μὲν κατὰ τὰς ἰδιότητας, ἤγουν
Β ὑποστάσεις [unanimum], ὃ τισι φίλον καλεῖν, εἰτ’ ’
οὖν προσώποις (οὐδὲν γὰρ περὶ τῶν ὀνομάτων ζυ-
γομαχοῦμεν, ¹έως ἂν πρὸς τὴν αὐτὴν ἔννοιαν αἱ
συλλαϐαὶ φέρωσιν) ο ένὶ δὲ, κατὰ τὸν τῆς οὐσίας λό-
γον, είτουν θεότητος. Ἱκανῶς, οῐμαι, oi παρόντες
σύκλεέστατοι διδάσκαλοι περὶ τῶν προκειμένων
ἡμῖν ἐνομοθέτησαν, οὐσίας τε πέρι, καὶ φύσεως
ὐποστάσεώς τε καί προσώπου ° σαφῶς τε παραδεδώ-
κασιν, ὃτι αί μὲν τὸ καθόλου σημαίνουσιν ο αἱ δὲ, τὸ
καθ’ ἕκαστον.
'0 ΚΛΘ. Καιρὸς ἥδη, τὰς χρήσεις εἰς μέσον προσ-
θεῖναι, ῖνα ἑκ τούτων τὸν νοῦν καταθρήσωμεν τῶν
ἁγίων. Περὶ⁵ γὰρ οὐσίας καὶ φύσεως, ὑποστάσεώς
τε καὶ προσώπου, σύμφωνοί ἐσμεν, κατ’ οὐδὲν οὐδ’
ὅλως διαφερόμενοι. Ταῦτα γὰρ καὶ πρὸ τοῦ σε εί-
πεῖν, ἐγινώσκομενο ἀλλ’ ἠθελήσαμεν ἀκοῦσαι ἐκ
τοῦ στόματός σου, πῶς ποτε περὶ τούτων φρονεῖτε
ὑμεῖς. Νῦν οὖν είπὲ, τίς τῶν ἁγίων δύο φύσεις μετᾴ
τὴν ένωσιν έδογμάτισενς
'0 ΘΕΩΡ. Πρῶτον, ὡς πρῶτον τῷ χρόνῳ, τὸν
μέγαν Ἀθανάσιον παρεισαγαγεῖν ἄξιον, ώς ἐν τῇ
πρὸς Ἐπίκτητον ἐπίσκοπον Κορίνθου έπιστολῇ τοιάδε
γράφοντα κατὰ λέξιν ° Kotl γὰρ ὲκ τούτου τὸ ἄτοπον
θεωρεῖνὴμᾶς ἔξεστιν. Εί ὁμοούσιος ό Λόγος τῷ σώο
ματι, ὲκ γῆς έχοντι τὴν φύσιν· όμοούσιος δὲ ό A6-
γος τῷ Πατρὶ, κατὰ τὴν τῶν Πατέρων ὁμολογίαν·
όμοούσιος ἔσται καὶ αὐτὸς ό Πατὴρ τῷ σώματι, τῷ
ὲκ γῆς γεγενημένῳ. Καὶ τί ἑτι μέμφεσθε τοῖς
’Λρειανοῖς, λέγουσι τὸν Υίδν κτίσμα, λέγοντες αὐτοὶ
καὶ τὸν Πατέρα όμοούσιον τοῖς κτίσματι ;
'0 ΚΑΘ. Kal τί πρὸς ἡμᾶς ἡ χρῆσις αὕτη, φιλό-
σοφε;
'0 ΘΕΩΡ. Σφόδρα καθάπτεται τῶν λεγόντων μίαν
φύσιν τοῦ Λόγου καὶ τῆς σαρκός. Καὶ ὅρα πῶς Θαυ-
μασίως πλέκει τὸν συλλογισμὸν ὲν τρίτῳ σχήματι ὀ
ἐν ἁγίοις Ἀθανάσιος. Προομολογεῖται γὰρ, ὅτι ὅσα
περὶ τῆς οὐσίας λεχθήσεσθαι μέλλει, ταῦτα καὶ τῇ
φύσει προσαρμοστέον. Ὠμολόγηται, ἢ οὐ ;
'0 ΚΛΘ. Πάνυ μὲν οὐν.