PG 133, col. 144
τῷ Βασιλείου βιββλίῳ[καὶ τὸ Βασλείου βιβλίον τὸ),
τῷ πρὸς τὸν Εὐνόμιόν τὰ αὐτὰ διδάσκον, φησί
Τὸν μεσίτην Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων καθὼς ὡνόμασεν ὁ
μέγας ἀπόστολος, οὐδὲν οὕτως ὡς τὸ τοῦ Υἱοῦ δεt-
κνυσιν ὄνομα, ἐκατέρᾳ τῇ φύσει, τῇ θείᾳ τε καὶ
ἀνθρωπίνη, κατὰ τὸν ἶσον ἐφαρμοζόμενον. Ὁ γὰρ
αὐτὸς καὶ Θεοῦ Τἱός ἐστι, καὶ Υἱὸς ἀνθρώπου κατʼ
οἰκονομίαν ἐγένετο. θρᾷς πῶς δύο φύσεις, θείαν τε
καὶ ἀνθρωπίνην ὀμολογεῖ; Τὰ δʼ αὐτὰ πράττοντα
κὰν τῷ τετάρτῳ λόγῳ τῆς αὐτῆς πραγματείας ἔξ-
εστιν αὐτὸν θεωρῆσαι. Πανταχοῦ γὰρ, φησὶ, τὴν
τοῦ ἀνθρωπίνου πρὸς τὸ θεῖον ἀνάκρασιν ὁ Ἀπόστο-
λος κηρύσσων, οὐδὲν ἦττον ἐν ἐκατέρῳ τὸ ἴδιον καθ-
ορᾷ. Ἐνταῦθα καὶ περὶ τῶν ἰδίων ἐκατέρας φύσεως
ἡμῖν διετάξατο, ὡς ὑπαρχόντων τε καὶ τῇ θεωρίᾳ
λαμβανομένων. Εἶτα προῖὼν, μετʼ λίγον φησί· Καὶ
ὡ, ἂν μή τις τῇ ἀκράτῳ φύσει τὸ κατὰ τὸν σταυρὸν
πάθος προστρίδοιτο, διʼ ἐτέρων τρανώτερον τὴν
τοιαύτην ἐπανορθοῦται πλάνην, μεσίτην αὐτον Θεοῦ
καὶ ἀνθρώπων, καὶ Θεὸν ὀνομάζων, ἴνα ἐκ τοῦ τὰ
δύο περὶ τὸ ἔν λέγεσθαι, τὸ πρόσφορον νοεῖτο περὶ
ἐκάτερον. Σαφέστατα ἐνταῦθα δύο περὶ τὸ ἐν λέγε-
σθαι φησὶ, δηλονότι φύσεις.
Minc paulo post subjicit : Ac ne qutis naturæ temperamenti experti passionem in cruce attribnat, per
alia clarius errorem hujusmodi corrigit, Mediatorem eum fDi et hominum, et Deum appellans ut, quo-
niam duo de uno dicantur, de utroque quod uttique competit, intelligatur. IHic apertissine dao de
Ὁμοίως δὲ κὰν τῷ δευτέρῳ λόγῳ περὶ Υἱοῦ ὁ
αὐτὸς σαφέστερον ἡμῖν τῶν δύο φύσεων τὰ ἰδιώ-
ματα σώζεσθαι παραδίδωσι καὶ μετὰ τὴν ἄφραστον
κένωσιν. Πιστεύομεν γὰρ εἰς ἔνα Θεὸν, φηοὶ, Πα-
τέρα ἀγέννητον, καὶ εἰς ἔνα γεννητὸν Υἱ.ν Ἰησοῦν
τὸν Χριστὸν, ὀμοούσιον τῷ Πατρὶ κατὰ τὴν θεό-
τητα, καὶ ἡμῖν δὲ κατὰ τὴν σάρκα· οὐ δύο, ἀλλʼ ἔνμ
Τἱὸν, σωζομένων τῶν ἰδιωμάτων τῶν φύσεων. Ἀλλὰ
καὶ ὁ μέγας Ἀμβρόσιος, ὁ Μεδιολάνων τὴν ἀρχtε-
ρωσύνην λαβὼν, πρὸς Ἀπολινάριον γράφων, οὕτω
φησί· Φυλάξομεν τὴν διαφορὰν σαρκὸς καὶ θεότη-
τος. Εῖς ἐν ἐκατέρῳ λαλεῖ ὁ Υἱὸς, ἐπειδήπερ ἐκατέρα
φύσις ἐστὶν ἐν αὐτῷ· ἀλλʼ εἰ καὶ ὁ αὐτὸς λαλεῖ,οὐκ
ἐνὶ μέντοιγε τρό. ῳ λαὶεῖ. Ὁρᾶς γὰρ ἐν αὐτῷ νῦν
μὲν δόξαν Θεοῦ, νῦν δὲ πάθη σνθρώπου. Ἀκόλουθα
δὲ τοῖς εἰρημένοις κάν τῷ δευτέρῳ τοῦ πρὸς ρα-
τιανὸν τὸν βασιλέα συντάγματος λέγει. Ἀνθρωπος
Ἰησοῦς Χριστὸς ὁ Κὐριος τῆς δόξης ἐσταυρῶσθαι
λέγεται, ἐκατέρας ὑπάρχων φύσεως κοινωνὸς, τουτ-
έστιν ἀνθρωπίνης καὶ θείας ἀμέλει κάν τῷ πρὸς
Σαβῖνον τὸν ἐπίσκοπον λόγῳ αὐτοῦ ὁ αὐτὸς ἀγιώτα-
τος ἀνὴρ φησίν Ἐν τῷ ἰδίῳ τῆς θεότητος ὦν ἐκέ-
νωσεν ἐαυτὸν, καὶ ἔλαβε τὸ τέλειον τῆς κατʼ ἄν-
θρωπον φύσεως ὁλόκληρεν· ὡς οὐδὲν ἔλειπε τῷ Θεῷ,
οὕτως οὐδὲ τῷ καταρτισμῷ τῷ κατʼ ἄνθρωπον, ἵνα
τέλειος ἐν ἐκατέρᾳ φύσει τυγχάνῃ.
Ὁ ΚA8. Ἐμοὶ δοκεῖ ὅτι πρὸ πολλῶν χρόνων
ἔσχες ἐπιμέλειαν τοῦ συναγαγεῖν βιβλία, καὶ παρ-
εκβαλεῖν χρήσεις ἀγίων περὶ τῶν δύο φύσεων.
Ὁ ΘΕ, Ἐκεῖνα δέονται πολλῆς φροντίδο· ναὶ
τῷ πρὸς τὸν Εὐνόμιόν τὰ αὐτὰ διδάσκον, φησί
Τὸν μεσίτην Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων καθὼς ὡνόμασεν ὁ
μέγας ἀπόστολος, οὐδὲν οὕτως ὡς τὸ τοῦ Υἱοῦ δεt-
κνυσιν ὄνομα, ἐκατέρᾳ τῇ φύσει, τῇ θείᾳ τε καὶ
ἀνθρωπίνη, κατὰ τὸν ἶσον ἐφαρμοζόμενον. Ὁ γὰρ
αὐτὸς καὶ Θεοῦ Τἱός ἐστι, καὶ Υἱὸς ἀνθρώπου κατʼ
οἰκονομίαν ἐγένετο. θρᾷς πῶς δύο φύσεις, θείαν τε
καὶ ἀνθρωπίνην ὀμολογεῖ; Τὰ δʼ αὐτὰ πράττοντα
κὰν τῷ τετάρτῳ λόγῳ τῆς αὐτῆς πραγματείας ἔξ-
εστιν αὐτὸν θεωρῆσαι. Πανταχοῦ γὰρ, φησὶ, τὴν
τοῦ ἀνθρωπίνου πρὸς τὸ θεῖον ἀνάκρασιν ὁ Ἀπόστο-
λος κηρύσσων, οὐδὲν ἦττον ἐν ἐκατέρῳ τὸ ἴδιον καθ-
ορᾷ. Ἐνταῦθα καὶ περὶ τῶν ἰδίων ἐκατέρας φύσεως
ἡμῖν διετάξατο, ὡς ὑπαρχόντων τε καὶ τῇ θεωρίᾳ
λαμβανομένων. Εἶτα προῖὼν, μετʼ λίγον φησί· Καὶ
ὡ, ἂν μή τις τῇ ἀκράτῳ φύσει τὸ κατὰ τὸν σταυρὸν
πάθος προστρίδοιτο, διʼ ἐτέρων τρανώτερον τὴν
τοιαύτην ἐπανορθοῦται πλάνην, μεσίτην αὐτον Θεοῦ
καὶ ἀνθρώπων, καὶ Θεὸν ὀνομάζων, ἴνα ἐκ τοῦ τὰ
δύο περὶ τὸ ἔν λέγεσθαι, τὸ πρόσφορον νοεῖτο περὶ
ἐκάτερον. Σαφέστατα ἐνταῦθα δύο περὶ τὸ ἐν λέγε-
σθαι φησὶ, δηλονότι φύσεις.
Minc paulo post subjicit : Ac ne qutis naturæ temperamenti experti passionem in cruce attribnat, per
alia clarius errorem hujusmodi corrigit, Mediatorem eum fDi et hominum, et Deum appellans ut, quo-
niam duo de uno dicantur, de utroque quod uttique competit, intelligatur. IHic apertissine dao de
Ὁμοίως δὲ κὰν τῷ δευτέρῳ λόγῳ περὶ Υἱοῦ ὁ
αὐτὸς σαφέστερον ἡμῖν τῶν δύο φύσεων τὰ ἰδιώ-
ματα σώζεσθαι παραδίδωσι καὶ μετὰ τὴν ἄφραστον
κένωσιν. Πιστεύομεν γὰρ εἰς ἔνα Θεὸν, φηοὶ, Πα-
τέρα ἀγέννητον, καὶ εἰς ἔνα γεννητὸν Υἱ.ν Ἰησοῦν
τὸν Χριστὸν, ὀμοούσιον τῷ Πατρὶ κατὰ τὴν θεό-
τητα, καὶ ἡμῖν δὲ κατὰ τὴν σάρκα· οὐ δύο, ἀλλʼ ἔνμ
Τἱὸν, σωζομένων τῶν ἰδιωμάτων τῶν φύσεων. Ἀλλὰ
καὶ ὁ μέγας Ἀμβρόσιος, ὁ Μεδιολάνων τὴν ἀρχtε-
ρωσύνην λαβὼν, πρὸς Ἀπολινάριον γράφων, οὕτω
φησί· Φυλάξομεν τὴν διαφορὰν σαρκὸς καὶ θεότη-
τος. Εῖς ἐν ἐκατέρῳ λαλεῖ ὁ Υἱὸς, ἐπειδήπερ ἐκατέρα
φύσις ἐστὶν ἐν αὐτῷ· ἀλλʼ εἰ καὶ ὁ αὐτὸς λαλεῖ,οὐκ
ἐνὶ μέντοιγε τρό. ῳ λαὶεῖ. Ὁρᾶς γὰρ ἐν αὐτῷ νῦν
μὲν δόξαν Θεοῦ, νῦν δὲ πάθη σνθρώπου. Ἀκόλουθα
δὲ τοῖς εἰρημένοις κάν τῷ δευτέρῳ τοῦ πρὸς ρα-
τιανὸν τὸν βασιλέα συντάγματος λέγει. Ἀνθρωπος
Ἰησοῦς Χριστὸς ὁ Κὐριος τῆς δόξης ἐσταυρῶσθαι
λέγεται, ἐκατέρας ὑπάρχων φύσεως κοινωνὸς, τουτ-
έστιν ἀνθρωπίνης καὶ θείας ἀμέλει κάν τῷ πρὸς
Σαβῖνον τὸν ἐπίσκοπον λόγῳ αὐτοῦ ὁ αὐτὸς ἀγιώτα-
τος ἀνὴρ φησίν Ἐν τῷ ἰδίῳ τῆς θεότητος ὦν ἐκέ-
νωσεν ἐαυτὸν, καὶ ἔλαβε τὸ τέλειον τῆς κατʼ ἄν-
θρωπον φύσεως ὁλόκληρεν· ὡς οὐδὲν ἔλειπε τῷ Θεῷ,
οὕτως οὐδὲ τῷ καταρτισμῷ τῷ κατʼ ἄνθρωπον, ἵνα
τέλειος ἐν ἐκατέρᾳ φύσει τυγχάνῃ.
Ὁ ΚA8. Ἐμοὶ δοκεῖ ὅτι πρὸ πολλῶν χρόνων
ἔσχες ἐπιμέλειαν τοῦ συναγαγεῖν βιβλία, καὶ παρ-
εκβαλεῖν χρήσεις ἀγίων περὶ τῶν δύο φύσεων.
Ὁ ΘΕ, Ἐκεῖνα δέονται πολλῆς φροντίδο· ναὶ