PG 133, col. 146
egent, quæ rara sunt, et inventu dilcllia. De dua-
hus autem naturis non penuria, sed supra modum
ingens abundantia copiaque reperltur in omni a
Spiitu Dei profecta Sciptura, quanta scilicct cst
aeris late diffusi amplitudo. Quare si etiam plnribus
opus sit, paratus sum et alias proferre. Et quldem
mox licet audiamus magnum illum philosophum
atque martyrem Justinum, de iisdem loquentem in
IRivro De rinitate, capite detimmo septiuto : Cum
audieris, inquit, de uno Pilio oces contrarias, con-
venienter partire naturis ea quæ dicentur :
magnum ac divinum aliqnid, divinæ naturæ attri-
buens; sin exiguum et humanum, ad hmbanam
naturam referens. Sic enim et ipsarum vocum
discrepantiam vitabis, natura qualibet sibi cognata
recipiente : et unum Filium tam ante omnia sæ-
cula, quam recens ortum juxta Litteras sacras con
fiteberis. Hæc divinus ille Justinus. Joannes amtemr
Chrysostomus, in Epistolæ ad imotheum scriptæ
interpretatione sic ait : Medistor amborum con-
sors est, quorum scilicet est mediator. Quippe
mediatoris est, ut conjunctus eorum utrique, quo-
rum mediator est, participet. Ac paulo post : Sl
ergo non conjunctus est cum natura Patris, non
est mediator, sed est ab eo separatus. Quemad-
modum enim eum hominum natura conjunctus est,
quoniam ad homines venit: ita et cum Dei natura,
quoniam a Deo venit. Cum hisce sanctis Patribus
consentiens sancta illa, msagnaque et universalis
synodus, Chulcedone nutu Dei pioqne decreto Au-
gustorum congregata, statuit unum et eumdem esse
Christum, Filium, Dominum, Unigenam, in naturis
duabus citra conlusionem, mutationem, divisionem,
separationem adagnitum : nequaquam naturarum
diserimine sublato propter unitionem, sed salva
putius proprietate utriusque naturæ, ac in unam
personam et unam hypostasin coeunte : non in
duas personas partitum vel divisum, sed unum et
eumdem rSilium unigenam, Deum Sermonem, Do-
minum Jesum Christum.
CEN, Omnino Cduss dicere naturas, speciem
quamdam divisionis introducit : ac vereor equidem,
ne devvitato Eutychetisis barathro, quod est unau
naturam dicere, in Nestorii barathrum incidamus,
per duas naturas, duas personas introducentes.
7ῇ0t, Nestorius vero duas natnras separatas
aiebat, non unitas in unam personam. Atque hoc
sane denotans sanctus ille Cyrillus, in epistola,
quam ad Eulogium scripsit, ait: Sic et in causa
Nstorii. Quamvis duss naturas, discrimen carnis
at Sermonis signilcans, dicat (alia namque naturæ.
Sermonis est, alia caris), unionem tamen nobisctuum
non confitetur. Nos enim his unitis, unum Cfiri.
stum, unum ilium, unum Domiuum confitemur;
unam denique naturam Sermonis incarnatam. Τu
igitur, juxta sapienis llius Salomonis admoniio-
nem, nec ad sinistram incesseris, sed media regia-
qoe via. Sunt enim quatuor hæreses ex diametro
bter se pugnantes : duæ de divinitate, ac duæ de
.
hus autem naturis non penuria, sed supra modum
ingens abundantia copiaque reperltur in omni a
Spiitu Dei profecta Sciptura, quanta scilicct cst
aeris late diffusi amplitudo. Quare si etiam plnribus
opus sit, paratus sum et alias proferre. Et quldem
mox licet audiamus magnum illum philosophum
atque martyrem Justinum, de iisdem loquentem in
IRivro De rinitate, capite detimmo septiuto : Cum
audieris, inquit, de uno Pilio oces contrarias, con-
venienter partire naturis ea quæ dicentur :
magnum ac divinum aliqnid, divinæ naturæ attri-
buens; sin exiguum et humanum, ad hmbanam
naturam referens. Sic enim et ipsarum vocum
discrepantiam vitabis, natura qualibet sibi cognata
recipiente : et unum Filium tam ante omnia sæ-
cula, quam recens ortum juxta Litteras sacras con
fiteberis. Hæc divinus ille Justinus. Joannes amtemr
Chrysostomus, in Epistolæ ad imotheum scriptæ
interpretatione sic ait : Medistor amborum con-
sors est, quorum scilicet est mediator. Quippe
mediatoris est, ut conjunctus eorum utrique, quo-
rum mediator est, participet. Ac paulo post : Sl
ergo non conjunctus est cum natura Patris, non
est mediator, sed est ab eo separatus. Quemad-
modum enim eum hominum natura conjunctus est,
quoniam ad homines venit: ita et cum Dei natura,
quoniam a Deo venit. Cum hisce sanctis Patribus
consentiens sancta illa, msagnaque et universalis
synodus, Chulcedone nutu Dei pioqne decreto Au-
gustorum congregata, statuit unum et eumdem esse
Christum, Filium, Dominum, Unigenam, in naturis
duabus citra conlusionem, mutationem, divisionem,
separationem adagnitum : nequaquam naturarum
diserimine sublato propter unitionem, sed salva
putius proprietate utriusque naturæ, ac in unam
personam et unam hypostasin coeunte : non in
duas personas partitum vel divisum, sed unum et
eumdem rSilium unigenam, Deum Sermonem, Do-
minum Jesum Christum.
CEN, Omnino Cduss dicere naturas, speciem
quamdam divisionis introducit : ac vereor equidem,
ne devvitato Eutychetisis barathro, quod est unau
naturam dicere, in Nestorii barathrum incidamus,
per duas naturas, duas personas introducentes.
7ῇ0t, Nestorius vero duas natnras separatas
aiebat, non unitas in unam personam. Atque hoc
sane denotans sanctus ille Cyrillus, in epistola,
quam ad Eulogium scripsit, ait: Sic et in causa
Nstorii. Quamvis duss naturas, discrimen carnis
at Sermonis signilcans, dicat (alia namque naturæ.
Sermonis est, alia caris), unionem tamen nobisctuum
non confitetur. Nos enim his unitis, unum Cfiri.
stum, unum ilium, unum Domiuum confitemur;
unam denique naturam Sermonis incarnatam. Τu
igitur, juxta sapienis llius Salomonis admoniio-
nem, nec ad sinistram incesseris, sed media regia-
qoe via. Sunt enim quatuor hæreses ex diametro
bter se pugnantes : duæ de divinitate, ac duæ de
.