PG 133, col. 149
ἅγιος Κύριὶ.λο; ;
Ὀ ἘΠΙΣξμ Ἑν τῇ δευτέρα πρὸς Σούκενσον ὲπι-
στολῇ, κατά τῶν λεγόντων σ Ei μία φύσις γέγονε
μετὰ τὴν ἕνωσιν, ἀνάγκη παθεῖν αὐτὸν είς τὴν ίδίαν
φύσιν · οὕτω κατά ῥῆμά φησι. Ποῖα τοίνυν παθεῖν
αὐτὸν ἀνάγκη είς ἰδίαν φύσιν εί λέγοιτο μετὰ τὴν
ἕνωσιν μία φύσις Υἱοῦ σεσαρκωμένη; Ὁρᾷς ὅτι
μετά τὴν ἕνωσιν μίαν φύσιν λέγει.
’0 ΘΕΩΡ. Καὶ ποία ἐστὶν ἠ ίδὶα φύσις τοῦ Υίοῦ,
si; ἥν οὐκ ἔστιν ἀνάγκη παθεῖν αὐτόν ;
’0 ἘΠΙΣΚ. Ἡ θεότης τοῦ Υίοῦ.
’0 ΘΕΩΡ. Ούκ ἔπαθεν οὖν ὁ Υἱὸς είς ἰδίαν
φύσινς
'0 'EUIZK. Μὴ γένοιτοί ἡ γὰρ θεία φύσις οὐ πέ- ·
qua πάσχειν.
Ὀ ΘΕΩΡ. Ἔπαθε δὲ ὅμως κατ’ ἀλήθειαν ὀ Χρι-
στός ;
’0 ἘΠῙΣΚ. Ναὶ, ἀλλ’ είς τὴν ἡμετέραν φύσιν·
αὕτη γάρ πέφυκε πάσχειν.
Ὀ ΘΕΩΡ. Δύο οὖν ἔσχεν ὁ Χριστὸς φύσεις, μίαν
πεφυκυῖαν πάσχειν. καὶ μίαν μὴ πεφυκυῖαν πάρ
σχειν.
Ἐν τούτοις τοῦ εύλαϐεστάτου Πέτρου φιμωθένο
τος. ἀναστὰς ὁ ἀνωθεν ῥηθεὶς εὐλαϐέστατος ἐπίσκο-
ξος Γρηγύριοςῖἔςρη · Ἐγὼ Ῥωμαῖός εἰμι, καὶ ὡς oi
⁹Ρωμαῖοι φ ρονῶ,
Καὶ μεθ’ ἡμέρας δύο πάλιν μετακληθέντες ἀνήλ-
θομεν είς τὸ ὑπερῷον πρὸς τδν ἁγιώτατον Καθολι-
nov, καὶ καθεσθέντων ἡμῶν, εἷπε πρὸς πάντας ο
οὐκ ἐστιν οὐδεμία ἀμφιϐολία, δύο φύσεις λέγειν ἐν
τῷ Χριστῷ, ἐὰν ἠνωμένας ταύτας ὁμολογῶμεν ἀδια-
σπάστως si; μίαν ὑπόστασιν. καθά φησινὸ ἅγιος
Κύριλλος, ιν τῇ πρώτῃ πρὸς Σούκενσον ἐπιστολῇ.
Οὐκοῦν ὅσον μὲν ἧκεν είς ἔννοιαν καὶ εἰς μόνον τὸ
ὀρᾷν τοῖς τῆς ψυχῆς ὄμμασι τίνα τρόπον ὲνηνθρὼο
πηοεν ὁ Μονογενὴς, τὰς δύο φύσεις εἷναί φαμεν
ινωθεέσας · ἕνα δὲ Χριστὸν, καὶ Υἱὸν, καὶ Κύριον,
τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον ὲνανθρωπήσαντα καὶ σεσαρκω-
μένον. Ἀλλά δὴ καὶ πάντες οἱ τῆς Ἐκκλησῑας φω-
στῆρες, ὧν ἄνω ὁ φιλόσοφος τὰς χρήσεις ἠγαγε, D
τοῦτο διαρρήδην βοῶσι. Καὶ λοιπὸν τοῖς προφανέσι
καὶ φανεροῖς ἀντιμάχεσθαι, καὶ ἀληθέσιν, οὐκ ἐστι’
Χριστιανοῦ. Καὶ περὶ μὲν τούτων ἀπὸ τοῦ νῦν κο-
may ού θέμις · ἀλλὰ τί κωλύει καὶ⁵ δύο φύσεις ὁμολο-
γεῖν, ἐπὶ τοῦ ἐνὸς Χριστοῦ, καὶ μίαν φύσιν, διὰ τὸ
ἀδιαίρετον καὶ ἀχώριστον τῆς τῶν φύσεων ἑνώ-
σεωςς εὑρίσκομεν γὰρ τὸν ἅγιον Κύριλλον ὲν τῇ
δευτέρᾳ πρὸς Σούκενσον ’ἐπιστολῇ οὕτω σαφῶς λέ-
γονταο Οὐ γὰρ ἐπὶ μόνων τῶν άπλῶν κατά φύσιν
τὸ ἓν άληθῶς λέγεται, ἀλλά καὶ ἐπὶ τῶν κατά σύν-
θεσιν συνηγμένων. Ὀτυοϊόν τι χρῆμά ἐστιν ὁ ἄν-
θρωπος ἐκ ψυχῆς καὶ σώματος. Ἔτεροειδῆ μὲν γὰρ
τὰ τοιαῦτα. καὶ ἀλλήλοις οὐχ ἐμοούσια · ἑνωθέντα
τε μὴν, μίαν ἀνθρώπου φύσιν ἀπετέλεσαν. Ἐπειδὴ
Ὀ ἘΠΙΣξμ Ἑν τῇ δευτέρα πρὸς Σούκενσον ὲπι-
στολῇ, κατά τῶν λεγόντων σ Ei μία φύσις γέγονε
μετὰ τὴν ἕνωσιν, ἀνάγκη παθεῖν αὐτὸν είς τὴν ίδίαν
φύσιν · οὕτω κατά ῥῆμά φησι. Ποῖα τοίνυν παθεῖν
αὐτὸν ἀνάγκη είς ἰδίαν φύσιν εί λέγοιτο μετὰ τὴν
ἕνωσιν μία φύσις Υἱοῦ σεσαρκωμένη; Ὁρᾷς ὅτι
μετά τὴν ἕνωσιν μίαν φύσιν λέγει.
’0 ΘΕΩΡ. Καὶ ποία ἐστὶν ἠ ίδὶα φύσις τοῦ Υίοῦ,
si; ἥν οὐκ ἔστιν ἀνάγκη παθεῖν αὐτόν ;
’0 ἘΠΙΣΚ. Ἡ θεότης τοῦ Υίοῦ.
’0 ΘΕΩΡ. Ούκ ἔπαθεν οὖν ὁ Υἱὸς είς ἰδίαν
φύσινς
'0 'EUIZK. Μὴ γένοιτοί ἡ γὰρ θεία φύσις οὐ πέ- ·
qua πάσχειν.
Ὀ ΘΕΩΡ. Ἔπαθε δὲ ὅμως κατ’ ἀλήθειαν ὀ Χρι-
στός ;
’0 ἘΠῙΣΚ. Ναὶ, ἀλλ’ είς τὴν ἡμετέραν φύσιν·
αὕτη γάρ πέφυκε πάσχειν.
Ὀ ΘΕΩΡ. Δύο οὖν ἔσχεν ὁ Χριστὸς φύσεις, μίαν
πεφυκυῖαν πάσχειν. καὶ μίαν μὴ πεφυκυῖαν πάρ
σχειν.
Ἐν τούτοις τοῦ εύλαϐεστάτου Πέτρου φιμωθένο
τος. ἀναστὰς ὁ ἀνωθεν ῥηθεὶς εὐλαϐέστατος ἐπίσκο-
ξος Γρηγύριοςῖἔςρη · Ἐγὼ Ῥωμαῖός εἰμι, καὶ ὡς oi
⁹Ρωμαῖοι φ ρονῶ,
Καὶ μεθ’ ἡμέρας δύο πάλιν μετακληθέντες ἀνήλ-
θομεν είς τὸ ὑπερῷον πρὸς τδν ἁγιώτατον Καθολι-
nov, καὶ καθεσθέντων ἡμῶν, εἷπε πρὸς πάντας ο
οὐκ ἐστιν οὐδεμία ἀμφιϐολία, δύο φύσεις λέγειν ἐν
τῷ Χριστῷ, ἐὰν ἠνωμένας ταύτας ὁμολογῶμεν ἀδια-
σπάστως si; μίαν ὑπόστασιν. καθά φησινὸ ἅγιος
Κύριλλος, ιν τῇ πρώτῃ πρὸς Σούκενσον ἐπιστολῇ.
Οὐκοῦν ὅσον μὲν ἧκεν είς ἔννοιαν καὶ εἰς μόνον τὸ
ὀρᾷν τοῖς τῆς ψυχῆς ὄμμασι τίνα τρόπον ὲνηνθρὼο
πηοεν ὁ Μονογενὴς, τὰς δύο φύσεις εἷναί φαμεν
ινωθεέσας · ἕνα δὲ Χριστὸν, καὶ Υἱὸν, καὶ Κύριον,
τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον ὲνανθρωπήσαντα καὶ σεσαρκω-
μένον. Ἀλλά δὴ καὶ πάντες οἱ τῆς Ἐκκλησῑας φω-
στῆρες, ὧν ἄνω ὁ φιλόσοφος τὰς χρήσεις ἠγαγε, D
τοῦτο διαρρήδην βοῶσι. Καὶ λοιπὸν τοῖς προφανέσι
καὶ φανεροῖς ἀντιμάχεσθαι, καὶ ἀληθέσιν, οὐκ ἐστι’
Χριστιανοῦ. Καὶ περὶ μὲν τούτων ἀπὸ τοῦ νῦν κο-
may ού θέμις · ἀλλὰ τί κωλύει καὶ⁵ δύο φύσεις ὁμολο-
γεῖν, ἐπὶ τοῦ ἐνὸς Χριστοῦ, καὶ μίαν φύσιν, διὰ τὸ
ἀδιαίρετον καὶ ἀχώριστον τῆς τῶν φύσεων ἑνώ-
σεωςς εὑρίσκομεν γὰρ τὸν ἅγιον Κύριλλον ὲν τῇ
δευτέρᾳ πρὸς Σούκενσον ’ἐπιστολῇ οὕτω σαφῶς λέ-
γονταο Οὐ γὰρ ἐπὶ μόνων τῶν άπλῶν κατά φύσιν
τὸ ἓν άληθῶς λέγεται, ἀλλά καὶ ἐπὶ τῶν κατά σύν-
θεσιν συνηγμένων. Ὀτυοϊόν τι χρῆμά ἐστιν ὁ ἄν-
θρωπος ἐκ ψυχῆς καὶ σώματος. Ἔτεροειδῆ μὲν γὰρ
τὰ τοιαῦτα. καὶ ἀλλήλοις οὐχ ἐμοούσια · ἑνωθέντα
τε μὴν, μίαν ἀνθρώπου φύσιν ἀπετέλεσαν. Ἐπειδὴ