PG 133, col. 150
(Iyrillus dicit? “
EPISC. In secunda ad Successum epistola, ad-
versus eos qui dicunt: Si una natura facta 83'.
post unitionem, necesse est eum in natura Sua
passnm; sic ad verbum ait :Qualia vero pas-
sum ipsum in' natura propria necesse est, si
post unitiouem, una Filii natura dicatur iilt'al'll'liii?
Videsne, quod post unitionem, uuam naturun
dicat?
THEOii. Et numnam est illa propria Filii natura,
in qua necesse non est, eum esse possunt?
Β EPISC. Divinitas Filii.
TIIEOR. Ergo Filius in natura propria nonest
passus ’ἒ
EPISC. Absit hoc! Quippe natura divina sic
comparata non est, ut pati possit.
TllEOR. Tamen reapse Christus passus est.
EPISC. Vere, sed in natura nostra, qua: sic com-
parata est, ut patiatur._
THEOR. Ergo Christus naturas duas habebat,
unam sic comparatam, ut pateretur : alteram, ut
non pateretur.
liis cum clituratum esset os religiosissimo Petro,
supradicms religiosissimus cpiscopus Gregorius
surgens : Ego Romanus sum, inquit, etcum Roma-
nis sentio.
Post biduum rursus arcessiti, ascendimus iu-
cmuaculum, ad sanctissimum _Genera|em. Cumque
consedissemus, omnes sic allocutus est: Nihil am-
higui est. duas iu Christo naturas dicere, si con-
titeamur eas unitas inseparabiliter in unam hypo-
sntsin, quemadmodum sanctus ille Cyrillus iu
prima ad Successum epistola loquitur: Quantum,
inquiens. mente atque oculis animi duntaxat videre
possumus. quo pacto Unigeuitus ille factus sit homo :
duas esse naturas dicimus unitas, at unum Chri-
stum et Filium, et Dominum, Dei Sermonem, Qui
homo factus et incarnatus est. Quinetiam omnia
illa lumina Ecclesiae, quorum auctoritates antea
philosophus adduxit, hoc ipsum expresse clamant.
Itaque manifestis et apertis et veris adversari,
non est hominis christiani. Ac de his quidem post-
hac minime laborandum. Quid autem prohibet,
quominus et duas naturas in uno Christo, et unam
naturam, propter expertem divisionis et separatio-
nis naturarum unionem, conliteamur? Quippe san-
ctum illum Cyrillum in altera ad Successum cpi-
stola, sic diserte dicentem, reperimus : Non de iis
duntaxat, quae natura simplicia sinit, unum tere
dicitur : sed etiam de illis qua: compositione copu-
lata sunt. Quale quiddam esthomo, cx animo et
corpore constans. Nam ea diversae sunt iurante, nec
ejusdem inter se substantia: : verum unita. natu-
rain hominis unam absolvunt. Quoniam igitur.“
EPISC. In secunda ad Successum epistola, ad-
versus eos qui dicunt: Si una natura facta 83'.
post unitionem, necesse est eum in natura Sua
passnm; sic ad verbum ait :Qualia vero pas-
sum ipsum in' natura propria necesse est, si
post unitiouem, una Filii natura dicatur iilt'al'll'liii?
Videsne, quod post unitionem, uuam naturun
dicat?
THEOii. Et numnam est illa propria Filii natura,
in qua necesse non est, eum esse possunt?
Β EPISC. Divinitas Filii.
TIIEOR. Ergo Filius in natura propria nonest
passus ’ἒ
EPISC. Absit hoc! Quippe natura divina sic
comparata non est, ut pati possit.
TllEOR. Tamen reapse Christus passus est.
EPISC. Vere, sed in natura nostra, qua: sic com-
parata est, ut patiatur._
THEOR. Ergo Christus naturas duas habebat,
unam sic comparatam, ut pateretur : alteram, ut
non pateretur.
liis cum clituratum esset os religiosissimo Petro,
supradicms religiosissimus cpiscopus Gregorius
surgens : Ego Romanus sum, inquit, etcum Roma-
nis sentio.
Post biduum rursus arcessiti, ascendimus iu-
cmuaculum, ad sanctissimum _Genera|em. Cumque
consedissemus, omnes sic allocutus est: Nihil am-
higui est. duas iu Christo naturas dicere, si con-
titeamur eas unitas inseparabiliter in unam hypo-
sntsin, quemadmodum sanctus ille Cyrillus iu
prima ad Successum epistola loquitur: Quantum,
inquiens. mente atque oculis animi duntaxat videre
possumus. quo pacto Unigeuitus ille factus sit homo :
duas esse naturas dicimus unitas, at unum Chri-
stum et Filium, et Dominum, Dei Sermonem, Qui
homo factus et incarnatus est. Quinetiam omnia
illa lumina Ecclesiae, quorum auctoritates antea
philosophus adduxit, hoc ipsum expresse clamant.
Itaque manifestis et apertis et veris adversari,
non est hominis christiani. Ac de his quidem post-
hac minime laborandum. Quid autem prohibet,
quominus et duas naturas in uno Christo, et unam
naturam, propter expertem divisionis et separatio-
nis naturarum unionem, conliteamur? Quippe san-
ctum illum Cyrillum in altera ad Successum cpi-
stola, sic diserte dicentem, reperimus : Non de iis
duntaxat, quae natura simplicia sinit, unum tere
dicitur : sed etiam de illis qua: compositione copu-
lata sunt. Quale quiddam esthomo, cx animo et
corpore constans. Nam ea diversae sunt iurante, nec
ejusdem inter se substantia: : verum unita. natu-
rain hominis unam absolvunt. Quoniam igitur.“