PG 139, col. 181
ἄλλην μεταχωροῦντα, ἤ ὡς ἄλλην ἐζ ἄλλης μετα-
λαμϐανούσης ἰδιότητα τῆς αὐτῆς ὑποστάσεως· ὅπερ
τῆς Σαϐελλίου δόξης ἐστὶν οὑ μακράν. Εἰ γὰρ ὁ Πει-
τῆρ καὶ ὁ Υἱὸς ἓν καὶ ταυτὸν ὑπάρχει κατὰ Σαϐελ-
λιον, ἀκόλουθον πάντως ἐκ τοῦ Harpe: τὸ Πνεῦμα
ἒκπορευόμενον ἐκπορεύεσθαι καὶ ἐκ τοῦ Υἱοῦλ τάχα
δ’ ἄν καὶ ἐξ ἑαυτοῦ.
ΛΔΤ. Ἀλλ’ ἐφ’ ἡμῶν οὐκ ἔχει χώραν τὸ τοῦ Σα-
ϐελλίου δοξάριον· οὐδὲ γὰρ τὰς ὑποστάσεις συγχεο-
μεν καὶτὰ πρόσωπα, οὐδὲ τὰς ἰδιότητας μετατίθε-
μεν1 οὑδὲ τὴν αὐτὴν καὶ μίαν ὑπόστασιν εἷς eum
καὶ ἄλλην ἰδιότητα μεταφέρομεν οὐδὲ ἓν τὰ τρία
δοξάζομεν πρόσωπον ἤ τριπρόσωπον μίαν {mdo-:1- Β
σιν, ἀλλὰ καὶ τὰς ὑποστάσεις τρεῖς εἶναι φαμεν
τῆς θεότητος καὶ ἑκάστην ὑπόστασιν ἐν ἀκινήτῳ
τηροῦμεν τῇ ἲὸιότητι· τοῦ μὶν γὰρ Πατρὸς ἷ’διον
τὸ ἀγέννητον, τοῦ δὲ Υἱοῦ τὸ γεννητὸν1 τοῦ δὲ ἁγίου
Πνε·5μ.ατος τὸ ἐκπορευτὸν εἶναι τιθέμεθα· ἀλλ’
ὥσπερ τοῦ Harpe: οὐ τὸ ἀγέννητον μόνον, ἀλλὰ καὶ
τὸ γεννητικὸν καὶ προϐλητικὸν ἤτοι προεκτικὸν, εἰ
οὕτω χρὴ λέγειν, οὕτω καὶ τοῦ Υἱοῦ οὐ τὸ γεννητὸν
μόνον, ἆλλᾶ καὶ τὸ προϐλητικὸν, καὶ τοῦ Πνεύματος
τὸ ἔκπορευτὸν μὶν, οὐχ ἁπλῶς δέ· ἀλλ’ ὣς μὲν ἐκ
τοῦ Πατρὸς, ὥς δὲ ἐκ τοῦ Ποῦ, τουτέστιν ipsum:
μὲν ἐκ τοῦ Υἱοῦ, ἰμμὲσως δὲ ἐκ τοῦ Ματρὸς, ὅτι
ἕκτοῦ "acpbe μὶν διὰ τοῦ Tim"), ἐκ τοῦ Υὶοῦ δὲ
δι’ ἑτέρου οὐδενός. Ἀγέννητος γὰρ ὢν ὸ Πατὴρ
γεννᾷ τὸν my, γεννῶν δὲ τὸν ne» διὰ μέσου τοῦ
i‘tofi ἅμα τὸ Πνεῦμα προϐάλλεται* Ἲκαὶ ὁ Υἱὸς
γεννητὸς ὣν καὶ τὸ 11νεῦμα προϐάλλεται· καὶ τὸ
Πνεῦμι πάλιν ἔκ τοῦ [ἰατρὸς ἐμμὲσως ἐκπορευόμε-
νον, ὡς τῇ ἰκπορεύσει τοῦ Ilo?) μεσιτεύονσος ἃμα
καὶ ix τοῦ Υἱοῦ ἐκπορεύεται μηκέτι δι’ ἕτερου
τινὸς μεσιτεύοντος· ὥστε ἡμᾶς ἴδιον τίθεσθαι τοῦ
μὶν Ππρὸς τὸ ἀγέννητον, τὸ γεννητικὸν καὶ τὸ ἐμ.-
μὲσως προϐλητικόν· τὸ μὲν ἀγέννητον, ὅτι οὐκ ἔκ
τινος, τὸ δὲ γεννητικὸν, ὅτι γεννᾷ τὸν Υἱὸν, τὸ δὲ
ἑμμέσως προϐλητικὸν, ὅτι διὰ μέσου τοῦ Υῖοῦ καὶ
τὸ Πνεῦμι προϐάλλεται· τοῦ Υἱοῦ δὶ τὸ γεννητὸν
καὶ τὸ ἀμέσως προϐλητικόψ τὸ μὲν ὅτι ἐκ τοῦ Πα-
τρὸς αὐτὸς γεννητὸς, τὸ δὲ ὅτι ἀμέσως ἐξ ἑαυτοῦ τὸ
Πνεῦμα προΐεται, μέσος ὥν αὐτὸς τοῦ Πατρὸς καὶ
τοῦ Ηνιύματος· τοῦ δὶ Πνεύματος τὸ ἒκπορευτὸν
ἔμμὲσως ἐκ τοῦ Πατρὸς, ἦκποριυτὸν δὲ ἀμέσως
xzi ἑκ τοῦ Υἱοῦ, ὡς μεταξυ μὲν τοῦ ιΙαιτρὸς καὶ
τοῦ Πνςύματος θεωρουμένου τοῦ ὶἽοῦ, μεταξὺ δὲ
tofi Υἱοῦ καὶ τοῦ Πνεύμανος οὐδενὸς κατά γε τὴν
πρόοδον. Καὶ ταῦτα εἶναι ἑκάστου τῶν τριῶν ἴδιώ-
ματα ἆμιταθετιιῶς καὶ ἀμετακινήτως καὶ ἀνυπαλ-
(13) Rubro colore ad marginem‘legitur; ’Ev-
ταὺθιί usrpant ὁ ξ’ρᾳϊιιὸςηδιιιιᾶύιιν Recito); εἶ’σάγε.
arma πει aut ο ιραιιιος οιιικνυιιν ατοπον εισαγε.
σθαι τῇ δόξῃ καὶ ἐκ τοῦ ι’ἱοῦ λεγούσῃ ἐκπορευο-
(j) Primum Cruci, argumentum: Si Spiritus
etiam ex Filio procedit, confunduntur personarum
proprietates. Quod ,Photius evolvit, De Spir. S.
memora, cap. ν, to.»
λαμϐανούσης ἰδιότητα τῆς αὐτῆς ὑποστάσεως· ὅπερ
τῆς Σαϐελλίου δόξης ἐστὶν οὑ μακράν. Εἰ γὰρ ὁ Πει-
τῆρ καὶ ὁ Υἱὸς ἓν καὶ ταυτὸν ὑπάρχει κατὰ Σαϐελ-
λιον, ἀκόλουθον πάντως ἐκ τοῦ Harpe: τὸ Πνεῦμα
ἒκπορευόμενον ἐκπορεύεσθαι καὶ ἐκ τοῦ Υἱοῦλ τάχα
δ’ ἄν καὶ ἐξ ἑαυτοῦ.
ΛΔΤ. Ἀλλ’ ἐφ’ ἡμῶν οὐκ ἔχει χώραν τὸ τοῦ Σα-
ϐελλίου δοξάριον· οὐδὲ γὰρ τὰς ὑποστάσεις συγχεο-
μεν καὶτὰ πρόσωπα, οὐδὲ τὰς ἰδιότητας μετατίθε-
μεν1 οὑδὲ τὴν αὐτὴν καὶ μίαν ὑπόστασιν εἷς eum
καὶ ἄλλην ἰδιότητα μεταφέρομεν οὐδὲ ἓν τὰ τρία
δοξάζομεν πρόσωπον ἤ τριπρόσωπον μίαν {mdo-:1- Β
σιν, ἀλλὰ καὶ τὰς ὑποστάσεις τρεῖς εἶναι φαμεν
τῆς θεότητος καὶ ἑκάστην ὑπόστασιν ἐν ἀκινήτῳ
τηροῦμεν τῇ ἲὸιότητι· τοῦ μὶν γὰρ Πατρὸς ἷ’διον
τὸ ἀγέννητον, τοῦ δὲ Υἱοῦ τὸ γεννητὸν1 τοῦ δὲ ἁγίου
Πνε·5μ.ατος τὸ ἐκπορευτὸν εἶναι τιθέμεθα· ἀλλ’
ὥσπερ τοῦ Harpe: οὐ τὸ ἀγέννητον μόνον, ἀλλὰ καὶ
τὸ γεννητικὸν καὶ προϐλητικὸν ἤτοι προεκτικὸν, εἰ
οὕτω χρὴ λέγειν, οὕτω καὶ τοῦ Υἱοῦ οὐ τὸ γεννητὸν
μόνον, ἆλλᾶ καὶ τὸ προϐλητικὸν, καὶ τοῦ Πνεύματος
τὸ ἔκπορευτὸν μὶν, οὐχ ἁπλῶς δέ· ἀλλ’ ὣς μὲν ἐκ
τοῦ Πατρὸς, ὥς δὲ ἐκ τοῦ Ποῦ, τουτέστιν ipsum:
μὲν ἐκ τοῦ Υἱοῦ, ἰμμὲσως δὲ ἐκ τοῦ Ματρὸς, ὅτι
ἕκτοῦ "acpbe μὶν διὰ τοῦ Tim"), ἐκ τοῦ Υὶοῦ δὲ
δι’ ἑτέρου οὐδενός. Ἀγέννητος γὰρ ὢν ὸ Πατὴρ
γεννᾷ τὸν my, γεννῶν δὲ τὸν ne» διὰ μέσου τοῦ
i‘tofi ἅμα τὸ Πνεῦμα προϐάλλεται* Ἲκαὶ ὁ Υἱὸς
γεννητὸς ὣν καὶ τὸ 11νεῦμα προϐάλλεται· καὶ τὸ
Πνεῦμι πάλιν ἔκ τοῦ [ἰατρὸς ἐμμὲσως ἐκπορευόμε-
νον, ὡς τῇ ἰκπορεύσει τοῦ Ilo?) μεσιτεύονσος ἃμα
καὶ ix τοῦ Υἱοῦ ἐκπορεύεται μηκέτι δι’ ἕτερου
τινὸς μεσιτεύοντος· ὥστε ἡμᾶς ἴδιον τίθεσθαι τοῦ
μὶν Ππρὸς τὸ ἀγέννητον, τὸ γεννητικὸν καὶ τὸ ἐμ.-
μὲσως προϐλητικόν· τὸ μὲν ἀγέννητον, ὅτι οὐκ ἔκ
τινος, τὸ δὲ γεννητικὸν, ὅτι γεννᾷ τὸν Υἱὸν, τὸ δὲ
ἑμμέσως προϐλητικὸν, ὅτι διὰ μέσου τοῦ Υῖοῦ καὶ
τὸ Πνεῦμι προϐάλλεται· τοῦ Υἱοῦ δὶ τὸ γεννητὸν
καὶ τὸ ἀμέσως προϐλητικόψ τὸ μὲν ὅτι ἐκ τοῦ Πα-
τρὸς αὐτὸς γεννητὸς, τὸ δὲ ὅτι ἀμέσως ἐξ ἑαυτοῦ τὸ
Πνεῦμα προΐεται, μέσος ὥν αὐτὸς τοῦ Πατρὸς καὶ
τοῦ Ηνιύματος· τοῦ δὶ Πνεύματος τὸ ἒκπορευτὸν
ἔμμὲσως ἐκ τοῦ Πατρὸς, ἦκποριυτὸν δὲ ἀμέσως
xzi ἑκ τοῦ Υἱοῦ, ὡς μεταξυ μὲν τοῦ ιΙαιτρὸς καὶ
τοῦ Πνςύματος θεωρουμένου τοῦ ὶἽοῦ, μεταξὺ δὲ
tofi Υἱοῦ καὶ τοῦ Πνεύμανος οὐδενὸς κατά γε τὴν
πρόοδον. Καὶ ταῦτα εἶναι ἑκάστου τῶν τριῶν ἴδιώ-
ματα ἆμιταθετιιῶς καὶ ἀμετακινήτως καὶ ἀνυπαλ-
(13) Rubro colore ad marginem‘legitur; ’Ev-
ταὺθιί usrpant ὁ ξ’ρᾳϊιιὸςηδιιιιᾶύιιν Recito); εἶ’σάγε.
arma πει aut ο ιραιιιος οιιικνυιιν ατοπον εισαγε.
σθαι τῇ δόξῃ καὶ ἐκ τοῦ ι’ἱοῦ λεγούσῃ ἐκπορευο-
(j) Primum Cruci, argumentum: Si Spiritus
etiam ex Filio procedit, confunduntur personarum
proprietates. Quod ,Photius evolvit, De Spir. S.
memora, cap. ν, to.»