PG 14, col. 29
In English: Origen's Commentary on the Gospel of John 1.15
ἀνθυποφέροντι διὰ τὸ μὴ ἐπιγεγράφθαι τὰς Ἐπιστο-
λὰς Εὑαγγέλιον, ὡς οὐ καλῶς πᾶσαν τὴν καινὴν
Διαοήκην Εὐαγγέλιον ἡμῶν ὀνομασάντων, λεκτέον,
ὅτι πολλαχοῦ τῶν Γραφῶν δύο τινῶν ἣ πλειόνων τῷ
αὐτῴ ὀνόματι ὀνομαζομένων, κυριώτερον ἐπὶ τοῦ
ἑτέρου τῶν λεγομένων κεῖται τὸ ὄνομα ο οἷον λέγον-
τος τοῦ Σωτῆρος · Μὴ καλέσητε διδάσκαλον ἐπὶ
τῆς τῆς (26), ὁ Ἀπόστολός φησι τετάχθαι ὲν τῇ
Ἐκκλησία καὶ διδασκάλους. Οὐκ ἔσονται οὖν οὗτοι
διδάσκαλοι ὅσον ἐπὶ τῇ ἀκριϐείᾳ τῆς τοῦ Εὐαγγε-
λίου (27) φωνῆς’ οὓτως οὐκ ἔσται Εὑαγγέλιον τὸ κατὰ
τὰς Ἐπιστολάς πᾶν γράμμα, ὅταν παραϐάλληται τῇ
διηγήσει τῶν περὶ Ἰησοῦ πράξεων καὶ παθημάτων
καὶ λόγων αὑτοῦ. Πλὴν ἀπαρχὴ πάσης Γραφῆς τὸ
Εὐαγγέλιον, καὶ πασῶν τῶν κατ’ εὐχὴν ἡμῶν πρά-
ξεων ἐσομένων ἀπαρχὴν ποιούμεῡα εἰς τὴν ἀπαρ-
χὴν (23) τῶν ΓραφιῖΝ.
monesque Jesu contineat. Attamen totius Scriptura: pritnitite est Evangelium , actionemque omnium
qute ex animi sententia nobis cessura: sunt, primitias facimus in primitiis Evangelii.
6. Ἐγὼ δ’ οἶμαι, ὅτι καὶ, τεσσάρων ὅντων τῶν Εὐαγ-
γελξων, οἱονεὶ στοιχείων τῆς πίστεως τῆς Ἐκκλησίας,
ἐξ ὧν στοιχείων ὁ πᾶς συνέστηκε κόσμος, ἐν Χριστῷ
καταλλαγεὶς τῷ Θεῷ, καθά φησιν ὁ Παῦλος· Θεὸς ἦν
ἐν Χριστῷ κόσμον καταλλάσσων ἐαυτῷ, οὗ x6-
σμου τὴν ἁμαρτίαν ἦρεν Ἰησοῦς· περὶ γὰρ τοῦ
κόσμου τῆς Ἐκκλησίας ό λόγος ἐστὶν ὁ γεγραμμένος
Ἰδοὺ ό Ἁμνύς τοῦ Θεοῦ ό αἴρων τὴν ἁμαρτίαν C
τοῦ κόσμου, ἀπαρχὴν τῶν Εὑαγγελίων εἶναι τὸ
προστεταγμένον ἡμῖν ὑπὸ σοῦ κατὰ δύναμιν ἐρευ-
νῆσαι τὸ κατὰ Ἰωάννην · τὸν γενεαλογούμενον εἰ-
πὼν (29),. καὶ ἀπὸ τοῦ ἀγενεαλογήτου ἀρχόμενον·
Ματθαίος μὲν γάρ, τοῖς προσδοκῶσι τὸ ἐξ Ἀϐραὰμ
καὶ Δαυῒδ Ἑϐραίοις γράφων, Βίϐλος, φησὶ, γενέ-
σεως Ἰησοῦ Χριστοῦ υἱοῦ Δαυῒδ, vim”) Ἀϐραάμ·
καὶ Μάρκος εἰδὼς ὃ γράφει, ἀρχὴν διηγεῖται τοῦ
Εὐαγγελίου, τάχα εὑρισκόντων ἡμῶν τὸ τέλος αὐτοῦ
παρὰ τῷ Ἰωάννῃ ὲν ἀρχῇ Λόγον Θεὸν Λόγον. Ἀλλά
καὶ Λουκᾶς εἰρηκὼς ὲν ἀρχῇ τῶν Πράξεωνο Τὸν
μὲν πρῶτον λόγον ἐποιησάμην περὶ πάντων ὧν
ἤρξατο d Ἰησοῦς ποιεῖν καὶ διδάσκειν (50), ἀλλά
γε τηρεί τῷ ἐπὶ τὸ στῆθος ἁναπεσόντι τοῦ Ἰησοῦ
τοὺς ’μείζονας καὶ τελειοτέρους (51) περὶ Ἰησοῦ
λόγους· οὐδεὶς γὰρ ἐκείνων ἀκρατῶς ἐφανέρωσεν
αὑτοῦ τὴν θεότητα, ὡς Ἰωάννης παραστήσας αὐτὸν
λέγοντα · Ἐγώ ειμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου’ Ἐγώ ειμι
ἡ ὁδὸς, καὶ ἡ ἀλήθεια, καὶ ἡ ζωή· Ἐγώ ειμι 2';
ἀνάστασις· Ἐγώ εἰμι ἠ θύρα’ Ἐγώ εἰμι ό ποι-
³¹ Matth. niti, 8, 9. δ’ Ephes. Iv, 11. ³³ ll Cor. v, l9.
⁸⁷ Joan. ν111,12; τιν, 6; st, 25; χ, 7, 9, Η. ⁸⁸
τε διδάσκαλον ἐπὶ τῆς γῆς..
(26) Μὴ mem
Locus habetur Matth. χχιιι, 8, ubi pro καθηγητὴς
exemplaria quaedam habent διδάσκαλος. ll_uuc Vau-
tem versum cum sequenti confudit Origenes.
Ηυετιυιι.
(27) Τοῦ Εὐάγγελὶου. Tarinus censebat legen-
dnin τοῦ διδασκάλου.
(28) Εἰς τὴν ἀπαρχὴν, etc. Outittcudum videtur
εἰς.
λὰς Εὑαγγέλιον, ὡς οὐ καλῶς πᾶσαν τὴν καινὴν
Διαοήκην Εὐαγγέλιον ἡμῶν ὀνομασάντων, λεκτέον,
ὅτι πολλαχοῦ τῶν Γραφῶν δύο τινῶν ἣ πλειόνων τῷ
αὐτῴ ὀνόματι ὀνομαζομένων, κυριώτερον ἐπὶ τοῦ
ἑτέρου τῶν λεγομένων κεῖται τὸ ὄνομα ο οἷον λέγον-
τος τοῦ Σωτῆρος · Μὴ καλέσητε διδάσκαλον ἐπὶ
τῆς τῆς (26), ὁ Ἀπόστολός φησι τετάχθαι ὲν τῇ
Ἐκκλησία καὶ διδασκάλους. Οὐκ ἔσονται οὖν οὗτοι
διδάσκαλοι ὅσον ἐπὶ τῇ ἀκριϐείᾳ τῆς τοῦ Εὐαγγε-
λίου (27) φωνῆς’ οὓτως οὐκ ἔσται Εὑαγγέλιον τὸ κατὰ
τὰς Ἐπιστολάς πᾶν γράμμα, ὅταν παραϐάλληται τῇ
διηγήσει τῶν περὶ Ἰησοῦ πράξεων καὶ παθημάτων
καὶ λόγων αὑτοῦ. Πλὴν ἀπαρχὴ πάσης Γραφῆς τὸ
Εὐαγγέλιον, καὶ πασῶν τῶν κατ’ εὐχὴν ἡμῶν πρά-
ξεων ἐσομένων ἀπαρχὴν ποιούμεῡα εἰς τὴν ἀπαρ-
χὴν (23) τῶν ΓραφιῖΝ.
monesque Jesu contineat. Attamen totius Scriptura: pritnitite est Evangelium , actionemque omnium
qute ex animi sententia nobis cessura: sunt, primitias facimus in primitiis Evangelii.
6. Ἐγὼ δ’ οἶμαι, ὅτι καὶ, τεσσάρων ὅντων τῶν Εὐαγ-
γελξων, οἱονεὶ στοιχείων τῆς πίστεως τῆς Ἐκκλησίας,
ἐξ ὧν στοιχείων ὁ πᾶς συνέστηκε κόσμος, ἐν Χριστῷ
καταλλαγεὶς τῷ Θεῷ, καθά φησιν ὁ Παῦλος· Θεὸς ἦν
ἐν Χριστῷ κόσμον καταλλάσσων ἐαυτῷ, οὗ x6-
σμου τὴν ἁμαρτίαν ἦρεν Ἰησοῦς· περὶ γὰρ τοῦ
κόσμου τῆς Ἐκκλησίας ό λόγος ἐστὶν ὁ γεγραμμένος
Ἰδοὺ ό Ἁμνύς τοῦ Θεοῦ ό αἴρων τὴν ἁμαρτίαν C
τοῦ κόσμου, ἀπαρχὴν τῶν Εὑαγγελίων εἶναι τὸ
προστεταγμένον ἡμῖν ὑπὸ σοῦ κατὰ δύναμιν ἐρευ-
νῆσαι τὸ κατὰ Ἰωάννην · τὸν γενεαλογούμενον εἰ-
πὼν (29),. καὶ ἀπὸ τοῦ ἀγενεαλογήτου ἀρχόμενον·
Ματθαίος μὲν γάρ, τοῖς προσδοκῶσι τὸ ἐξ Ἀϐραὰμ
καὶ Δαυῒδ Ἑϐραίοις γράφων, Βίϐλος, φησὶ, γενέ-
σεως Ἰησοῦ Χριστοῦ υἱοῦ Δαυῒδ, vim”) Ἀϐραάμ·
καὶ Μάρκος εἰδὼς ὃ γράφει, ἀρχὴν διηγεῖται τοῦ
Εὐαγγελίου, τάχα εὑρισκόντων ἡμῶν τὸ τέλος αὐτοῦ
παρὰ τῷ Ἰωάννῃ ὲν ἀρχῇ Λόγον Θεὸν Λόγον. Ἀλλά
καὶ Λουκᾶς εἰρηκὼς ὲν ἀρχῇ τῶν Πράξεωνο Τὸν
μὲν πρῶτον λόγον ἐποιησάμην περὶ πάντων ὧν
ἤρξατο d Ἰησοῦς ποιεῖν καὶ διδάσκειν (50), ἀλλά
γε τηρεί τῷ ἐπὶ τὸ στῆθος ἁναπεσόντι τοῦ Ἰησοῦ
τοὺς ’μείζονας καὶ τελειοτέρους (51) περὶ Ἰησοῦ
λόγους· οὐδεὶς γὰρ ἐκείνων ἀκρατῶς ἐφανέρωσεν
αὑτοῦ τὴν θεότητα, ὡς Ἰωάννης παραστήσας αὐτὸν
λέγοντα · Ἐγώ ειμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου’ Ἐγώ ειμι
ἡ ὁδὸς, καὶ ἡ ἀλήθεια, καὶ ἡ ζωή· Ἐγώ ειμι 2';
ἀνάστασις· Ἐγώ εἰμι ἠ θύρα’ Ἐγώ εἰμι ό ποι-
³¹ Matth. niti, 8, 9. δ’ Ephes. Iv, 11. ³³ ll Cor. v, l9.
⁸⁷ Joan. ν111,12; τιν, 6; st, 25; χ, 7, 9, Η. ⁸⁸
τε διδάσκαλον ἐπὶ τῆς γῆς..
(26) Μὴ mem
Locus habetur Matth. χχιιι, 8, ubi pro καθηγητὴς
exemplaria quaedam habent διδάσκαλος. ll_uuc Vau-
tem versum cum sequenti confudit Origenes.
Ηυετιυιι.
(27) Τοῦ Εὐάγγελὶου. Tarinus censebat legen-
dnin τοῦ διδασκάλου.
(28) Εἰς τὴν ἀπαρχὴν, etc. Outittcudum videtur
εἰς.