PG 140, col. 329
patientiam explodet, quibus nulla alia ratio ea- Α cem egissent interpellat, ut cuncta reconciliet, et
rnm etiam Deum ac Patrem, pro iis qui in cru-
MIGHAELIS
EPISTOL/E AD EUSTATHIUM THESSALONICENSEM ARCHIEPISCOPUMi
ΑΖ Τῷ Θεσσαλονίκη ς, κυρῷ Εὑσταθίῳ,
Tum ἐ-Ῑὼῐ τί ποτε’τοσοῡτος ὑπερῥύη χρόνος, καὶ
γράμμα τῆς σῆς οὐκ ἐδεξάμην ἁγιότητος, μαχαριώτατε
ἒέτποτα, ἶν’ ἀκριϐῶς εἰδείην, ὅπως ἦνυοταί σοι τα τῆς
ιὸοιπορίοις, ὅπως ἐς τὴν Θεσσαλονικέων ἀφίκου ; Μή-
ε;τ”ὴ Hypne-agema σε πόλις αὕτη κατά τὰς βαρυζή-
ὶενς τῶν γυναικῶν οὐκ ἀνέγεται ἐπιστρέφεσθαι σε πρὸς
τὰν Κωνσταντίνοιι τὴν βασιλίδα, οὔτε μὴν ἐπιστολὰς
οἷον μηλοϐο).εῖν, ἀλλ’ αὐτῆς ὅλον εῖναι, καὶ πάντα τῇ ὃ ε
γποίζισθαις ἸΙ τοῦτο μὲν οὐχί · οἴει δὲ, ὥσπερ τῶᾰα
τοῦ παρόντος ἄπιστα καιροῦ, οὕτω καὶτὸ περὶ σε φίλτρον
οὖν. ἑμπεϐεν, καὶ παρὰ τοῦτο οὐδ’ αὐτὸς ἐθέλεις φυλατ-
τιιν θερμὸν τὸν ἀντέρωτα ; Ἀλλ’ οὐκ ἔστι τοῦτο, οὗ μα
τιν σήν ἱεράν κεφαλήν. Μᾶλλον μὲν οὖν νῦν οἱ ποθοῦν-
τες πλέον τῷ πὸθῳ κάμνουσι, παρόσον τῇ ἀποστάτες
:tée‘; τῷ πόθῳ κάμνουσι, παρόσον τῇ ἀποστάσει μαν-
εἰνονσιν, οἷον ἔχοντες ἀγαθον ἐλάνθανον ἑαυτούς · ἐπεὶ
2n θκἹ-ᾇις ἡλίουκαὶ ὑγεία, καὶ ἅπαν καλὴν τότε μᾶλλον
metam, ἡνίκα βαρὺς ἐμπεσεῖται χειμὼν, καὶ νόσος
εἰτοῦαοῇ, καὶ τὰ τῆς ἐναντίας ὅλως συστοιχίας ἀντει-
τλχύᾷ. Οὗτω καὶ Ἀθηναῖοι Σωκράτην ἔχοντες μὲν
ἑὶάσιαινον, μετὰ δὲ τὴν κύλικα ὡς σοφὸν ἐθαύμαξῡν '
ut ὅπερ ᾔδεσαν ἔχοντες ἀγαθὸν, τοῦτο (inchief/teret,
ἐποῧονν ἀνακαλούμενοι. Σοῦ δὲ καὶ πρότερον περιειλο-
μῑθςι, καὶ νῦν ἔτι μᾶλλον ποθήσειν ἐμέλλομεν. Ἐπεὶ
ram-4 ἔχεις μαοών τήν περὶ σε νῦν ἐνταῦθα διάθεσιν,
imus, σοφώτατε. Φεῖσαι κάμοῦ ὃιατεθρυ).).ημένου
επιττ
72 σῖιτὲ π
uri: παρὰ τῶν πυνθανομένων τὰ περὶ σοῦ. Διατηροίη
τε Θεὸς πολυχρ enim.
B'. Τῷ Θεσσαῖονίχης, κυρῲ Εὐσταθίῳ.
Εὐδαίμων οὗτος ἀνὴρτ καὶ εἷ ης ἀλλος. Πάλαι μὲν
τὶςπρος τὴν σήν ἁγίὸτητα συνηθείας ἔσχεν εὐτυχῶς,
nerunt; δέσποτα ⁸ εἶτα δ’ ἐπὶ χρόνον τινα τοῦ καὶ
Wffin; αὐτοῖς αἱδεσίμου προσωπου διαστὰς, αὖθις
ῖὴν αὐτοψίῃ τοῦδε κατὰ θεῖον ηὐτύχησε, σκιερὰν
δ’ άπὸ ορηγόν, ἀελίου φρύγοντος, ὀδοιπόρος ἔδραμεν
ὡς τις. ὐμῖν δὲ τοῖς περὶ τοῦ σοῦ πόθου κάμνουσιν
ἀμήχανον τὸ δεινὸν, Ξωςὸ καθ’ ἡμᾶς σὺ μόνος ζέ-
ῑὶερῦς τήν μὲν σὴν πανευδαίμονα Θεσσαλονίκην εἴης
περιηχῶν, ἡμᾶς θ’ οὐκέτι ζωογονον περιπνέοις, καὶ
τὸ λυποῦν ἅπαν ἀναψύχοις ὡς πρότερον. Εἶτα τίνας
Ρηειοι.. Gn. CXL.
rnm etiam Deum ac Patrem, pro iis qui in cru-
MIGHAELIS
EPISTOL/E AD EUSTATHIUM THESSALONICENSEM ARCHIEPISCOPUMi
ΑΖ Τῷ Θεσσαλονίκη ς, κυρῷ Εὑσταθίῳ,
Tum ἐ-Ῑὼῐ τί ποτε’τοσοῡτος ὑπερῥύη χρόνος, καὶ
γράμμα τῆς σῆς οὐκ ἐδεξάμην ἁγιότητος, μαχαριώτατε
ἒέτποτα, ἶν’ ἀκριϐῶς εἰδείην, ὅπως ἦνυοταί σοι τα τῆς
ιὸοιπορίοις, ὅπως ἐς τὴν Θεσσαλονικέων ἀφίκου ; Μή-
ε;τ”ὴ Hypne-agema σε πόλις αὕτη κατά τὰς βαρυζή-
ὶενς τῶν γυναικῶν οὐκ ἀνέγεται ἐπιστρέφεσθαι σε πρὸς
τὰν Κωνσταντίνοιι τὴν βασιλίδα, οὔτε μὴν ἐπιστολὰς
οἷον μηλοϐο).εῖν, ἀλλ’ αὐτῆς ὅλον εῖναι, καὶ πάντα τῇ ὃ ε
γποίζισθαις ἸΙ τοῦτο μὲν οὐχί · οἴει δὲ, ὥσπερ τῶᾰα
τοῦ παρόντος ἄπιστα καιροῦ, οὕτω καὶτὸ περὶ σε φίλτρον
οὖν. ἑμπεϐεν, καὶ παρὰ τοῦτο οὐδ’ αὐτὸς ἐθέλεις φυλατ-
τιιν θερμὸν τὸν ἀντέρωτα ; Ἀλλ’ οὐκ ἔστι τοῦτο, οὗ μα
τιν σήν ἱεράν κεφαλήν. Μᾶλλον μὲν οὖν νῦν οἱ ποθοῦν-
τες πλέον τῷ πὸθῳ κάμνουσι, παρόσον τῇ ἀποστάτες
:tée‘; τῷ πόθῳ κάμνουσι, παρόσον τῇ ἀποστάσει μαν-
εἰνονσιν, οἷον ἔχοντες ἀγαθον ἐλάνθανον ἑαυτούς · ἐπεὶ
2n θκἹ-ᾇις ἡλίουκαὶ ὑγεία, καὶ ἅπαν καλὴν τότε μᾶλλον
metam, ἡνίκα βαρὺς ἐμπεσεῖται χειμὼν, καὶ νόσος
εἰτοῦαοῇ, καὶ τὰ τῆς ἐναντίας ὅλως συστοιχίας ἀντει-
τλχύᾷ. Οὗτω καὶ Ἀθηναῖοι Σωκράτην ἔχοντες μὲν
ἑὶάσιαινον, μετὰ δὲ τὴν κύλικα ὡς σοφὸν ἐθαύμαξῡν '
ut ὅπερ ᾔδεσαν ἔχοντες ἀγαθὸν, τοῦτο (inchief/teret,
ἐποῧονν ἀνακαλούμενοι. Σοῦ δὲ καὶ πρότερον περιειλο-
μῑθςι, καὶ νῦν ἔτι μᾶλλον ποθήσειν ἐμέλλομεν. Ἐπεὶ
ram-4 ἔχεις μαοών τήν περὶ σε νῦν ἐνταῦθα διάθεσιν,
imus, σοφώτατε. Φεῖσαι κάμοῦ ὃιατεθρυ).).ημένου
επιττ
72 σῖιτὲ π
uri: παρὰ τῶν πυνθανομένων τὰ περὶ σοῦ. Διατηροίη
τε Θεὸς πολυχρ enim.
B'. Τῷ Θεσσαῖονίχης, κυρῲ Εὐσταθίῳ.
Εὐδαίμων οὗτος ἀνὴρτ καὶ εἷ ης ἀλλος. Πάλαι μὲν
τὶςπρος τὴν σήν ἁγίὸτητα συνηθείας ἔσχεν εὐτυχῶς,
nerunt; δέσποτα ⁸ εἶτα δ’ ἐπὶ χρόνον τινα τοῦ καὶ
Wffin; αὐτοῖς αἱδεσίμου προσωπου διαστὰς, αὖθις
ῖὴν αὐτοψίῃ τοῦδε κατὰ θεῖον ηὐτύχησε, σκιερὰν
δ’ άπὸ ορηγόν, ἀελίου φρύγοντος, ὀδοιπόρος ἔδραμεν
ὡς τις. ὐμῖν δὲ τοῖς περὶ τοῦ σοῦ πόθου κάμνουσιν
ἀμήχανον τὸ δεινὸν, Ξωςὸ καθ’ ἡμᾶς σὺ μόνος ζέ-
ῑὶερῦς τήν μὲν σὴν πανευδαίμονα Θεσσαλονίκην εἴης
περιηχῶν, ἡμᾶς θ’ οὐκέτι ζωογονον περιπνέοις, καὶ
τὸ λυποῦν ἅπαν ἀναψύχοις ὡς πρότερον. Εἶτα τίνας
Ρηειοι.. Gn. CXL.