PG 140, col. 331
miserum! Quamvis enim Euxinus boream laetum
mittit quo tota regio refrigescit. animus tamen
mihi ob sanctitatis tuae absentiam igne inexstin-
guibili devoratur. Crede mihi : quoties animum
maerore oppressum relaxare cupio; quoties de iis
quas inter legendum minus bene comprehendo,
cum amico aliquo loqui volo, vicinos quidem, sed
frustra quaero. Quid igitur? Ad magnum Thessa-
lonices pastorem oculos converto, et Patrem spi-
ritualem, consolatorem, consiliarium, in omnibus
auxiliatorem cum fiducia invoco. Hinc fur
gemituum e pectore ascendens ignem intus ar-
dentem accusat, qui epistolis tuis aliquantisper
lenitur, nunquam vero plane exstinguitur. Has
epistolas si quis ex ordine componeret. toti~
dem gradus strueret per quos tu nos consolatu-
rus descendere dignaris; tu, inquam, qui maxi-
mas virtutes omni tempore exerces; quamobrem
si non angelorum choro annumeraris, at saltem
paulo iis inferior habendus es, quippe qui per
eadem cum illis scalam ascendis ac descendis.
Ego contra de rebus meis desperans timebam ne
ex oculis Providentiae abriperer, ignarus te mihi
angelum custodem fidelem additum esse, qui non
tantum, ut prius, res meas administrabat, in
litteris viam monstrabat, omnia quae ad cultum ο
necessaria suppeditabat, quibus opus erat. Deni-
que neque temporis nec spatii ratione habita
desiderium sui in nobis renovat, libri instar divini.
ubi nomina nostra referuntur. Thessalonicensium
lumen bene sibi habeat nobisque per nocturnas
bujus vitae pugnas lucem suam impertiat.
κισις ⁸ ἡ κατά πνεῦμα εἰσποίησις ⁸ ὀ πορισμὸς, ὁπόσων ἐνδεὴς ἐγὼ ἀνθρωπος, Οὺκ ἀπέχρησε ταῦτα, ἀλλ’ ἔτι μὴ
τοπικῷ ἢ χρονικῷ διαστήματι διειργόμενος, τὴν ἡμῶν θάλπει μνήμην, καὶ τῆς περὶ ἡμᾶς ἐπιστροφῆς ἐμπορεὰει
ἄσϐεστον ἕναυσμα. Ὦ νοῦς πανδεχήςὶ ὡ δέλτος ψυχῆς μνήμονος ! βιϐλίον ἀτεχνῶς Θεοῦ, ἐν μυρίοι γεγράμμεθα.
Ἀλλὰ διατηρηθείη τὸ τῶν Θεσσαλονικέων εὐφεγγέστατον φῶς ἄσϐεστον, ὡς ὑπὸ λοιπῷ τούτῳ πυρσῷ κατὰ τὴν τού
βίου νυκτομαχίαν λαμπώμεθα.
HLDomino Eustathio, archiepiscopo Thessalonices.
Maxime te effero laudibus, sanctissime domine, Β
quod me‘sustinueris vacillantem manibus ne cade-
rem, aut lapsum elevasti, sicut quis puerum nandi
vix ac ne vix quidem peritum manibus arreptum
super aquas tollit, ne ab undis absorbeatur. Equi-
dem si ex voragine rerum emergebam, ut aquam
salsam pusillanimitatis biberem,littora tamen vitae
legere nequivi. Tu vero bonum pretiosum caeli-
tus missum, oculus Christi illuminator ubi, quo
in statu essem cognoveras, epistolam porrexisti
salutarem; et extemplo qui lapsus erat erigebatur,
et qui undis tantum non absorptus erat valida
manu retinebatur. Inus quidem velum non vidi,
quod Ulyssis per mare fluctibus jactati membris
expansum mirum in modum auxiliabatur. Epi-
mittit quo tota regio refrigescit. animus tamen
mihi ob sanctitatis tuae absentiam igne inexstin-
guibili devoratur. Crede mihi : quoties animum
maerore oppressum relaxare cupio; quoties de iis
quas inter legendum minus bene comprehendo,
cum amico aliquo loqui volo, vicinos quidem, sed
frustra quaero. Quid igitur? Ad magnum Thessa-
lonices pastorem oculos converto, et Patrem spi-
ritualem, consolatorem, consiliarium, in omnibus
auxiliatorem cum fiducia invoco. Hinc fur
gemituum e pectore ascendens ignem intus ar-
dentem accusat, qui epistolis tuis aliquantisper
lenitur, nunquam vero plane exstinguitur. Has
epistolas si quis ex ordine componeret. toti~
dem gradus strueret per quos tu nos consolatu-
rus descendere dignaris; tu, inquam, qui maxi-
mas virtutes omni tempore exerces; quamobrem
si non angelorum choro annumeraris, at saltem
paulo iis inferior habendus es, quippe qui per
eadem cum illis scalam ascendis ac descendis.
Ego contra de rebus meis desperans timebam ne
ex oculis Providentiae abriperer, ignarus te mihi
angelum custodem fidelem additum esse, qui non
tantum, ut prius, res meas administrabat, in
litteris viam monstrabat, omnia quae ad cultum ο
necessaria suppeditabat, quibus opus erat. Deni-
que neque temporis nec spatii ratione habita
desiderium sui in nobis renovat, libri instar divini.
ubi nomina nostra referuntur. Thessalonicensium
lumen bene sibi habeat nobisque per nocturnas
bujus vitae pugnas lucem suam impertiat.
κισις ⁸ ἡ κατά πνεῦμα εἰσποίησις ⁸ ὀ πορισμὸς, ὁπόσων ἐνδεὴς ἐγὼ ἀνθρωπος, Οὺκ ἀπέχρησε ταῦτα, ἀλλ’ ἔτι μὴ
τοπικῷ ἢ χρονικῷ διαστήματι διειργόμενος, τὴν ἡμῶν θάλπει μνήμην, καὶ τῆς περὶ ἡμᾶς ἐπιστροφῆς ἐμπορεὰει
ἄσϐεστον ἕναυσμα. Ὦ νοῦς πανδεχήςὶ ὡ δέλτος ψυχῆς μνήμονος ! βιϐλίον ἀτεχνῶς Θεοῦ, ἐν μυρίοι γεγράμμεθα.
Ἀλλὰ διατηρηθείη τὸ τῶν Θεσσαλονικέων εὐφεγγέστατον φῶς ἄσϐεστον, ὡς ὑπὸ λοιπῷ τούτῳ πυρσῷ κατὰ τὴν τού
βίου νυκτομαχίαν λαμπώμεθα.
HLDomino Eustathio, archiepiscopo Thessalonices.
Maxime te effero laudibus, sanctissime domine, Β
quod me‘sustinueris vacillantem manibus ne cade-
rem, aut lapsum elevasti, sicut quis puerum nandi
vix ac ne vix quidem peritum manibus arreptum
super aquas tollit, ne ab undis absorbeatur. Equi-
dem si ex voragine rerum emergebam, ut aquam
salsam pusillanimitatis biberem,littora tamen vitae
legere nequivi. Tu vero bonum pretiosum caeli-
tus missum, oculus Christi illuminator ubi, quo
in statu essem cognoveras, epistolam porrexisti
salutarem; et extemplo qui lapsus erat erigebatur,
et qui undis tantum non absorptus erat valida
manu retinebatur. Inus quidem velum non vidi,
quod Ulyssis per mare fluctibus jactati membris
expansum mirum in modum auxiliabatur. Epi-