PG 140, col. 336
ἁνταγαπήσεως ὑγιεινὴν ζωὴν καὶ μακρόϐιον. ⁴
εὐλαϐὴς οὗτος μοναχός ἀδελφός ἐστι τοῦ famulatu
Δημτρίου τοῦ Θετταλοῦ, καὶ δεῖται τῆς σῆς άντ
ς’. Τῷ Θεσσαλονίκης, κυρῷ Εὖσταθίῳ.
Ἦθελον αὐτὸς συμπαρεῖναί σοι, μακαριώτατ
δέσποτα, μαὶ ξυναυλίαν θρηνεῖν, καὶ τοῦ ὀλοφυρμο
Β κοινωνιίν τῷ καθ¹ ἡμᾶς Ἱερεμίᾳ εἶτ’ οὖν Ἰεζεκιήλ
καθότι παραπλήσιον ἐκείνοις τοῖς πάλαι τῆς αἰχμα
λωσὶας τῆς σῆς παραπήλαυσας πόλεως. Ἐπεὶ a'
ἀνάγκη διεστάναι, γράμματι τῳτέως ἁφοσιοῡμαι τ
συμπενθεῖν καὶ δακρύουσαν καὶ ὃ φασιν ἀχνυμένη
ταύτην πέμπω σκυτάλην. Ὠ οἶα πόλις ἰάλω, πρώπ
μετὰ τὴν πρώτην καὶτοῖς ἀγαθοῖς ἁπασῶν βασι).τᾶ
ουσανι οἷαν Ῥωμαίων συμφορὰν εἶδεν ὁ ἣλιος
qui ἡλίκον ἴσχυσεν Ἰταλικὴ αἰχμὴῑ “Oa-or Σικελικι
ἀνερροίϐδησε-δ ᾶμπωτιςὶ οἷαν πόλιν ἐπέκλυσεε mi
τοῦ φθόνου, φεῦ τῶν Τελχίνωνὲ Φθόνος ἦν ὁ rei:
ἀγαθοῖς βασκήνας τῆς πόλεως · φθονος κατὰ γῆν
στρατιύει, καὶ κατά θάλατταν ἕρπει, χαὶ τὴν δορνι
φορουμένην παρ’ ἑκατέρων στοιχείων ἑκατέρωθη
πορθεῖ καὶ κατάκρας αἱρεῖ. Οῗμοι ι τί τοσοῦτον πτολις
πεπλημμέληκιν εὐσεϐὴς, ἳνα καὶ μάρτυρος πολιού-
C
χου ἔντευξις αἰσχυνθῇ, καὶ σοφοῦ ἀρχιερὲως ὁσία
εὐχὴ, μᾶλλον δε παντων εὐσεϐῶν δέησιςς Τίς γὰρ
οὐκ ἐδεῖτο ὑπὲρ Θεσσαλονίκης θεοκλυτῶν, ὡς κοινῆς
πατρίδος καὶ καταγωγίου κοινοῦ; Ἀλλ’ stemma
μάτην εὐξάμενοι· πᾶσι γὰρ, οἶμαι, κιρᾶσαι πικρίας
ποτήριον Θεὸς ἐδικαίωσε, καὶ παρά τοῦτο τό κοινὸν
ἑντρύφημα προῦδωκε. Τίνα τῶν ἀπάντων οὐκ ἔδει
ξιοῦτο Θεσσαλονίκη, ἐκ Βυζαντίου ἧ ἐς Βυζάντιον
ἦ ὁπουδήποτε παροδεύοντα; Οἷα γάρ τις καρδία
τῆς Ῥωμαῖκῆς ἀρχῆς τὴν μέσην αὐτῆς ἔλαχε χώ-
ραν, καὶ πασι κοινὸν ἀγαθὸν ἐξέκειτο · καὶ τῇ Κων-
σταντίνου, ὅσα κεφαλῇ καὶ πόλει τοῦ κράτους, ὕψι·
ζάνουσα, τῶν λοιπῶν ἀγαθῶν ἠμφισϐήτει. Οὖ γὰρ
πλέον τι λέγειν ἠ περὶ την βασιλεύουσαν αἰδὼς δί’
D ὃωσιν. Ἐπὶ κοινῇ γοῦν, ὡς ἔφην, μάστιγι τὸ κοινὸν
ἑάλω παραμύθιον. Ei δὲ πλέον αὐτὸς, ἁγιώτατε καὶ
σοφώτατε δέσποτα, τῆς πικρίας ἕγιὺσω, καινὸν οὐδέν.
εὐλαϐὴς οὗτος μοναχός ἀδελφός ἐστι τοῦ famulatu
Δημτρίου τοῦ Θετταλοῦ, καὶ δεῖται τῆς σῆς άντ
ς’. Τῷ Θεσσαλονίκης, κυρῷ Εὖσταθίῳ.
Ἦθελον αὐτὸς συμπαρεῖναί σοι, μακαριώτατ
δέσποτα, μαὶ ξυναυλίαν θρηνεῖν, καὶ τοῦ ὀλοφυρμο
Β κοινωνιίν τῷ καθ¹ ἡμᾶς Ἱερεμίᾳ εἶτ’ οὖν Ἰεζεκιήλ
καθότι παραπλήσιον ἐκείνοις τοῖς πάλαι τῆς αἰχμα
λωσὶας τῆς σῆς παραπήλαυσας πόλεως. Ἐπεὶ a'
ἀνάγκη διεστάναι, γράμματι τῳτέως ἁφοσιοῡμαι τ
συμπενθεῖν καὶ δακρύουσαν καὶ ὃ φασιν ἀχνυμένη
ταύτην πέμπω σκυτάλην. Ὠ οἶα πόλις ἰάλω, πρώπ
μετὰ τὴν πρώτην καὶτοῖς ἀγαθοῖς ἁπασῶν βασι).τᾶ
ουσανι οἷαν Ῥωμαίων συμφορὰν εἶδεν ὁ ἣλιος
qui ἡλίκον ἴσχυσεν Ἰταλικὴ αἰχμὴῑ “Oa-or Σικελικι
ἀνερροίϐδησε-δ ᾶμπωτιςὶ οἷαν πόλιν ἐπέκλυσεε mi
τοῦ φθόνου, φεῦ τῶν Τελχίνωνὲ Φθόνος ἦν ὁ rei:
ἀγαθοῖς βασκήνας τῆς πόλεως · φθονος κατὰ γῆν
στρατιύει, καὶ κατά θάλατταν ἕρπει, χαὶ τὴν δορνι
φορουμένην παρ’ ἑκατέρων στοιχείων ἑκατέρωθη
πορθεῖ καὶ κατάκρας αἱρεῖ. Οῗμοι ι τί τοσοῦτον πτολις
πεπλημμέληκιν εὐσεϐὴς, ἳνα καὶ μάρτυρος πολιού-
C
χου ἔντευξις αἰσχυνθῇ, καὶ σοφοῦ ἀρχιερὲως ὁσία
εὐχὴ, μᾶλλον δε παντων εὐσεϐῶν δέησιςς Τίς γὰρ
οὐκ ἐδεῖτο ὑπὲρ Θεσσαλονίκης θεοκλυτῶν, ὡς κοινῆς
πατρίδος καὶ καταγωγίου κοινοῦ; Ἀλλ’ stemma
μάτην εὐξάμενοι· πᾶσι γὰρ, οἶμαι, κιρᾶσαι πικρίας
ποτήριον Θεὸς ἐδικαίωσε, καὶ παρά τοῦτο τό κοινὸν
ἑντρύφημα προῦδωκε. Τίνα τῶν ἀπάντων οὐκ ἔδει
ξιοῦτο Θεσσαλονίκη, ἐκ Βυζαντίου ἧ ἐς Βυζάντιον
ἦ ὁπουδήποτε παροδεύοντα; Οἷα γάρ τις καρδία
τῆς Ῥωμαῖκῆς ἀρχῆς τὴν μέσην αὐτῆς ἔλαχε χώ-
ραν, καὶ πασι κοινὸν ἀγαθὸν ἐξέκειτο · καὶ τῇ Κων-
σταντίνου, ὅσα κεφαλῇ καὶ πόλει τοῦ κράτους, ὕψι·
ζάνουσα, τῶν λοιπῶν ἀγαθῶν ἠμφισϐήτει. Οὖ γὰρ
πλέον τι λέγειν ἠ περὶ την βασιλεύουσαν αἰδὼς δί’
D ὃωσιν. Ἐπὶ κοινῇ γοῦν, ὡς ἔφην, μάστιγι τὸ κοινὸν
ἑάλω παραμύθιον. Ei δὲ πλέον αὐτὸς, ἁγιώτατε καὶ
σοφώτατε δέσποτα, τῆς πικρίας ἕγιὺσω, καινὸν οὐδέν.