PG 140, col. 337
ΕΙΣ TON ΑΓΙΩΤΑΤΟΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
ΚΥΡΟΝ ΕΥΣΤΑΘΙΟΝ
MONODIA
IN
SANCTISSIMUM THESSALONICES EPISCOPUM
DOMINUM EUSTATHIUM
Ὠ στυγνός αἷὼν, ὦ τλήμων ἡμεῖς γενεά ι οἷα πεπόν-
Eant-1! Πῶς ἐκτραγῳδήσω τηλικοῦδε κακοῦ μέγεθος;
llr}; ὀλοφύρωμαι ; Μέχρι γὰρ τινὸς ἀφασίᾳ πέσσω τὸ
ῦγος καὶ κωφοῖς δάκρυσι, μέχρι τινὸς ὑπομινυρίζω
θρηνῶδες κατ’ ἐμαυτόν - τὰ μὲν αἴφνης ἐκπεπληγμέ-
νος ὡς ἤχῳ σκληροτέρας βροντῆς τῷ ἀδοκήτῳ τῆς σκυ-
ficari); ἀκοῆς, ἦ καὶ ὡς καταιϐάτῃ βεϐλημένος σκη-
πτῷ, καὶ στεναγμὸν μόνον τῳτέως ὡς καπνόν ἀφιεὶς,
τῆς ἓμπιπρώσης ὀδύνης ἐναργὲς σήμαντρωι · τὰ δὲ’
μὴ θέλων οὕτω ῥαδίως βαρυτάτῃ πιστεύειν ἀγγελίᾳ
ὡς ἀϐουλήτῳ μοι, ἐπιπολὺ δ’ ἀπειθεῖν καὶ διαπιστιιν
ὡς ἂν μάτην οὕτω ῥεούσῃ κάκείνα λογοποιούσῃ,
571 μὴ θέμις προφίρειν «in προσίεσθαι· Ἴσης γὰρ ἀτοπίας εἴτε καινοτομίας ἐνόμιζον πυνθάνεσθαι καὶ πιστεύειν ὰσ-
τίςα τινα διαφάνέστατον οὐρανόθεν χαμαὶ πεσεῖν, καὶ τὸν μέγαν Εὗσταθιον ὗποδῠναι γῆν.
Οὕτω οὖν καὶ διὰ ταῦτα αὖος ἔστην ἐς δεῦρο
καὶ ίννίὸς, εἰ καὶ άλλως, ὡς ἔφην, ἀλαλήτοις στι-
νημοῐς ἓκοπτόμην, καὶ πιριιλιμναζόμην ὑποδρο-
χίοις δάκρυσι καὶ πρὸ καιρου ϐιαζομένοις τὴν
ὰρηξιν. Νῦν δὲ ἀλλὰ καὶ πέπεισμαι, ὡς οὐκ ὤφελον,
ἀληθινούς-ῃ τῇ πικρᾷ ἀγγελίᾳ, καὶ πῶς μικρὸν τῆς
ὶιπλήξιως nivarium», ἔκπυστον ἀνοιμώςω καὶ
γοερὸν, καὶ φωνὴν ἀφίημι κλαυθμῷ σύμμικτον.
Τάχα γὰρ, οὕτω τοῦ ἄλγους τῇ γεγωνοτέρᾳ προσ-
finierint κινουμένου θύραζε πρὸς βραχὺ, κουφι-
σμὸν τινα τοῦ λυποῦντος ιῦρω ⁸ καὶ ἅμα τῷ κει-
μένῳ κόσμον οἰκεῖον ἀποδώσω τοῦτον καὶ δικαιό-
τατον ὄφλημα. Καί τοί γε ἄλλως ἐπ’ ἀμφοτέρα τῇ
γνώμῃ ῥιπτάζομαι, διαπορῶν, ποτέρως ἂν μᾶλλον
τηλικούτῳ πάθει κατάλληλα φαινοίμην ἀφοσιούμε-
νος ἄρα τῇ χθὶς βαθείᾳ σιωπῇ καὶ τοῖς ἀφώνοις
nam“; τὸ angam“ τοῦ πάθους παραδιικνὺς, ὡς οἱ παρὰ τοι ς μύθοις ἀποδενδρούμενοι καὶ λιθούμενοι · ἦ
μᾶλλον ἀνοιμώζων καὶ θρήνου κατάρχων σήμερον κατά τοὺς ποιουμένους παρὰ τῷ προφήτῃ κοπετὸν ὡς δρακόντων,
ui πένθος ὡς θυγατίρων σειρήνωνς "Eous γὰρ ἑκάτερον, οὐκ ἔξω πῖπτον καιροῦ, παραμετρεῖν συμφορας
μέγεθος.
φεῦ τοῦ κοινοῦ πάθουςῐ φεῦ τοῦ παγκοσμίου
πωροι-νήματος l Εἷς ὑπολέλειπτο βίον λαμπτὴρ,
ΚΥΡΟΝ ΕΥΣΤΑΘΙΟΝ
MONODIA
IN
SANCTISSIMUM THESSALONICES EPISCOPUM
DOMINUM EUSTATHIUM
Ὠ στυγνός αἷὼν, ὦ τλήμων ἡμεῖς γενεά ι οἷα πεπόν-
Eant-1! Πῶς ἐκτραγῳδήσω τηλικοῦδε κακοῦ μέγεθος;
llr}; ὀλοφύρωμαι ; Μέχρι γὰρ τινὸς ἀφασίᾳ πέσσω τὸ
ῦγος καὶ κωφοῖς δάκρυσι, μέχρι τινὸς ὑπομινυρίζω
θρηνῶδες κατ’ ἐμαυτόν - τὰ μὲν αἴφνης ἐκπεπληγμέ-
νος ὡς ἤχῳ σκληροτέρας βροντῆς τῷ ἀδοκήτῳ τῆς σκυ-
ficari); ἀκοῆς, ἦ καὶ ὡς καταιϐάτῃ βεϐλημένος σκη-
πτῷ, καὶ στεναγμὸν μόνον τῳτέως ὡς καπνόν ἀφιεὶς,
τῆς ἓμπιπρώσης ὀδύνης ἐναργὲς σήμαντρωι · τὰ δὲ’
μὴ θέλων οὕτω ῥαδίως βαρυτάτῃ πιστεύειν ἀγγελίᾳ
ὡς ἀϐουλήτῳ μοι, ἐπιπολὺ δ’ ἀπειθεῖν καὶ διαπιστιιν
ὡς ἂν μάτην οὕτω ῥεούσῃ κάκείνα λογοποιούσῃ,
571 μὴ θέμις προφίρειν «in προσίεσθαι· Ἴσης γὰρ ἀτοπίας εἴτε καινοτομίας ἐνόμιζον πυνθάνεσθαι καὶ πιστεύειν ὰσ-
τίςα τινα διαφάνέστατον οὐρανόθεν χαμαὶ πεσεῖν, καὶ τὸν μέγαν Εὗσταθιον ὗποδῠναι γῆν.
Οὕτω οὖν καὶ διὰ ταῦτα αὖος ἔστην ἐς δεῦρο
καὶ ίννίὸς, εἰ καὶ άλλως, ὡς ἔφην, ἀλαλήτοις στι-
νημοῐς ἓκοπτόμην, καὶ πιριιλιμναζόμην ὑποδρο-
χίοις δάκρυσι καὶ πρὸ καιρου ϐιαζομένοις τὴν
ὰρηξιν. Νῦν δὲ ἀλλὰ καὶ πέπεισμαι, ὡς οὐκ ὤφελον,
ἀληθινούς-ῃ τῇ πικρᾷ ἀγγελίᾳ, καὶ πῶς μικρὸν τῆς
ὶιπλήξιως nivarium», ἔκπυστον ἀνοιμώςω καὶ
γοερὸν, καὶ φωνὴν ἀφίημι κλαυθμῷ σύμμικτον.
Τάχα γὰρ, οὕτω τοῦ ἄλγους τῇ γεγωνοτέρᾳ προσ-
finierint κινουμένου θύραζε πρὸς βραχὺ, κουφι-
σμὸν τινα τοῦ λυποῦντος ιῦρω ⁸ καὶ ἅμα τῷ κει-
μένῳ κόσμον οἰκεῖον ἀποδώσω τοῦτον καὶ δικαιό-
τατον ὄφλημα. Καί τοί γε ἄλλως ἐπ’ ἀμφοτέρα τῇ
γνώμῃ ῥιπτάζομαι, διαπορῶν, ποτέρως ἂν μᾶλλον
τηλικούτῳ πάθει κατάλληλα φαινοίμην ἀφοσιούμε-
νος ἄρα τῇ χθὶς βαθείᾳ σιωπῇ καὶ τοῖς ἀφώνοις
nam“; τὸ angam“ τοῦ πάθους παραδιικνὺς, ὡς οἱ παρὰ τοι ς μύθοις ἀποδενδρούμενοι καὶ λιθούμενοι · ἦ
μᾶλλον ἀνοιμώζων καὶ θρήνου κατάρχων σήμερον κατά τοὺς ποιουμένους παρὰ τῷ προφήτῃ κοπετὸν ὡς δρακόντων,
ui πένθος ὡς θυγατίρων σειρήνωνς "Eous γὰρ ἑκάτερον, οὐκ ἔξω πῖπτον καιροῦ, παραμετρεῖν συμφορας
μέγεθος.
φεῦ τοῦ κοινοῦ πάθουςῐ φεῦ τοῦ παγκοσμίου
πωροι-νήματος l Εἷς ὑπολέλειπτο βίον λαμπτὴρ,