PG 140, col. 341
θανάτου τομῇ, γλυκάζοντα δὲ μᾶλλον, ὡς ἠ κεφαλίς
Ὶεξεκιὴλ προφητικῶς ὀνειρώτ-
i. ΔΞῶρωμένη τῷ
tam. Μέλιτος γὰρ ἀπέσταζον αἱ τῶν ὁμιλιῶν Εὗ-
ττιθιον χοίριτες⁷ ὡς ἀτεχνῶς ἀπορρῶγες τινες νέ-
ιτιροςα ὅθεν καὶ εἰς ἄκρον ψυχῆς μυελὸν τοῖς
aperui; εἰσδυόμενα τὰ διδάγματα, καὶ ἄντικρυς
ἐγκαιόμενοι, διετηροῦντο ἀνέκπλυτα λήθης ῥεύματι.
το γὰρ ἡδονῇ ψυχῆς έκτυπούμενον μάθημα μηνμψ
νιχωτέρα δέλτῳ φρενὸς ἐγκολάπτεται, ὡς θᾶττον ἆν
imis/:91: καὶ περὶ τούτου ὁ καὶ περὶ σοφιστοῦ
τινος παλαι λόγος διέρρει, ὡς ἄρα Χαλδαῖκαῖς τισι
μαγγανείαις τοὺς ὁμιλητάς ἐργάζοιτο μνήμονας.
τςιοῠτῳ φαρμάκῳ τό μνῆμον εὶς βάθος τοῖς μαθηταῖς ὶνεχάραττες,ὦ Χαρίτων ἁπασῶν ἀνάκτορον σύ,
καὶ Ίὺγγων καὶ Σειρήνων ἐπαγωγότερε, καὶ πείθων τὰ μέχρι σοῦ μυθευόμενα, ὡς ἀληθῆ τοῦ λοιποῦ πι-
ὥσπερ καὶ τὸ πολυμαθες καὶ πολλῶν ἐπιστῆμον ἐναπετίθεις σφίσιν ἐν χρόνῳ βραχεῖ διὰ
ττεᾶιτθαι ·
tein ὡς ἑκάστοτε ὁμιλιῶν σου τῶν ἁποϐαπτομένων εἰς πᾶσαν λογικὴν μέθοδον. Οὐ γὰρ τῆς χεροῖν βί-
τῦω μόνης τὸν νοῦν ὰνέπτυασσες έν ταῖς ὁσημέραι συναναγνώσεσιν, εἴτε τὰ τῆς ἑρμηνείας, εἰ ὑπό τι
μελαίνοιτο, διελεύκαινες ·
ἀλλὰ γε καὶ τῶν ἄλλων πολλὰ ξυνεφόρεις παραμιγνὺς, οὐκ ἑξώροις παρα-
agonali; τῶν προκειμένων φιλοτιμούμενος,
'm‘innw, καὶ τὴν παρέκϐασιν οὐ παρὰ θύραν (τό τοῦ λόγου) ποιούμενος, ὡς ἂν εἰ καὶ παραφανέντος ὄνυχος ὅλος
λέων κατὰ τὴν παροιμίαν διὴρθρωτο.
Ἀλλ’ οὐκ ἀκλαντὶ ταυτὶ διηγεῖσθαι οἷός τέ εἰμι’
μειρόν γὰρ τοῦ πάθους ἀνανήψας. ὦ παρόντες, εὶς
ὦνγὶρσεις καταρῥέω πάλιν. Τὼν γὰρ ὀμιλητών
ἐκείνου τὸν κύκλον ἀναπληρῶν καὶ αὐτὸς, φιλοτι-
μότερον ἐοιλοφρονούμην παρ’ αὐτῷ, καὶ ὑπὸ κρατῆρι C
ποίας μείζονι - ταύτῃ καὶ ἡ μνήμη τούτων προσ-
πίπτουσα στρέφει μου τὴν καρόἱαν, καὶ τὸ ἐν αὐτῇ
σλμπιέζονσα αἷμα εὶς δάκρυα προσαναθλίϐει, *κατὰ
θρόμϐους αἳματος συλλειϐόμενα. Πλὴν πειρατέον
καὶ αὖθις ἀναφέρειν, καὶ ὡς ἑξον ἀνακωχεύειν τὸ
διὶκρνον,ῑνα μὴ μόνον ἀφοσιωσὼμεθα τῷ ἀνδρὶ τό
ἀπολοφύρασθαι, ἀλλά καί τι τῶν ἐκείνου καλῶν
θηρασώμεθα. Χρὴ γὰρ κάνταῦθα μνήμην δικαίου
γενέσθαι μετ’ ἔγκωμίου μετρίου καὶ διαπλεκομένου τοῖς πένθεσι · καὶ τοῦτο οὐ μετὰ ῥυθμοῦ κομψοῦ τινος ἣ περιᾴ-
δηντοςὲξωρα. Μουσικα γὰρ ἐν πένθει⁷ κατὰ τὸν σοφὸν, διήγησις ἄκαιρος-
¹Ο γοῦν ἐλέγομεν, μικρὰ μὲν οἶμα τελεῖσθαι καὶ
μεγᾱλα μυστήρια τοὺς αὐτοὺς οὐκ ἦν ποτε οεμι-
τὸν,ο·5τε μὴν χορεύειν ὃᾳδουχεῖν τε καὶ ἐποπτεύειν
ιατά ταυτὸν. ’Λμαθες γὰρ καὶ σφαλερόν οἶδεν ἡ
παροιμίᾳ τὰ ἓν πίθῳ τήν κεραμιίαν διδάσκεσθαι. D
ΓΙαᾷ ἐκείνῳ δ’ ὃμος ἱεροφαντοῦντι τὰ λογικῶν τε-
χγῖιν ᾆογια οἶμα τὰ Μουσων πεπάτηκέ τις προπύ-
λαια, καὶ παραχρῆμα καὶ τὰ τῶν ἀνακτόρων ἑπώ-
πτενιν ἄδυτα, καὶ τῆς τελετῆς οὐδὲν ἦν, ὅπερ
ὑπελείπετο πάντη τοῖς νεοτελέσιν ἀνέκφορον. Ἀλλά
τις τῶν φοιτώντων πνκτίδα ποιητικὴν ὑπὸ imam
φέρων, ίδιὶτο μέτρων μὲν νόμους μυεῖσθαι, καὶ
ρνθμοῦς ἁρμονίας, καὶ τοῦ ἐτύμου τῶν ὀνομάτων
ἀνάπτυξιν. ψυχαγωγεῖσθαί τε πράξεων ἀρχαιολο-
Ἱθνέιένων μυθεύμασιν · εἶθ’ ὑπέστρεφε τούτων τε
θυσιρός ἐντελὴς καὶ τῶν μυστικωτέρων οὔ παράπαν
animo; οὐδε γὰρ διεσπουδάζετο οἱ τούτων τὴν
ἴνεσιν ἀποπλῆσαι μόνον τοῖς μύσταις, ἀλλὰ γε καὶ
Ὶεξεκιὴλ προφητικῶς ὀνειρώτ-
i. ΔΞῶρωμένη τῷ
tam. Μέλιτος γὰρ ἀπέσταζον αἱ τῶν ὁμιλιῶν Εὗ-
ττιθιον χοίριτες⁷ ὡς ἀτεχνῶς ἀπορρῶγες τινες νέ-
ιτιροςα ὅθεν καὶ εἰς ἄκρον ψυχῆς μυελὸν τοῖς
aperui; εἰσδυόμενα τὰ διδάγματα, καὶ ἄντικρυς
ἐγκαιόμενοι, διετηροῦντο ἀνέκπλυτα λήθης ῥεύματι.
το γὰρ ἡδονῇ ψυχῆς έκτυπούμενον μάθημα μηνμψ
νιχωτέρα δέλτῳ φρενὸς ἐγκολάπτεται, ὡς θᾶττον ἆν
imis/:91: καὶ περὶ τούτου ὁ καὶ περὶ σοφιστοῦ
τινος παλαι λόγος διέρρει, ὡς ἄρα Χαλδαῖκαῖς τισι
μαγγανείαις τοὺς ὁμιλητάς ἐργάζοιτο μνήμονας.
τςιοῠτῳ φαρμάκῳ τό μνῆμον εὶς βάθος τοῖς μαθηταῖς ὶνεχάραττες,ὦ Χαρίτων ἁπασῶν ἀνάκτορον σύ,
καὶ Ίὺγγων καὶ Σειρήνων ἐπαγωγότερε, καὶ πείθων τὰ μέχρι σοῦ μυθευόμενα, ὡς ἀληθῆ τοῦ λοιποῦ πι-
ὥσπερ καὶ τὸ πολυμαθες καὶ πολλῶν ἐπιστῆμον ἐναπετίθεις σφίσιν ἐν χρόνῳ βραχεῖ διὰ
ττεᾶιτθαι ·
tein ὡς ἑκάστοτε ὁμιλιῶν σου τῶν ἁποϐαπτομένων εἰς πᾶσαν λογικὴν μέθοδον. Οὐ γὰρ τῆς χεροῖν βί-
τῦω μόνης τὸν νοῦν ὰνέπτυασσες έν ταῖς ὁσημέραι συναναγνώσεσιν, εἴτε τὰ τῆς ἑρμηνείας, εἰ ὑπό τι
μελαίνοιτο, διελεύκαινες ·
ἀλλὰ γε καὶ τῶν ἄλλων πολλὰ ξυνεφόρεις παραμιγνὺς, οὐκ ἑξώροις παρα-
agonali; τῶν προκειμένων φιλοτιμούμενος,
'm‘innw, καὶ τὴν παρέκϐασιν οὐ παρὰ θύραν (τό τοῦ λόγου) ποιούμενος, ὡς ἂν εἰ καὶ παραφανέντος ὄνυχος ὅλος
λέων κατὰ τὴν παροιμίαν διὴρθρωτο.
Ἀλλ’ οὐκ ἀκλαντὶ ταυτὶ διηγεῖσθαι οἷός τέ εἰμι’
μειρόν γὰρ τοῦ πάθους ἀνανήψας. ὦ παρόντες, εὶς
ὦνγὶρσεις καταρῥέω πάλιν. Τὼν γὰρ ὀμιλητών
ἐκείνου τὸν κύκλον ἀναπληρῶν καὶ αὐτὸς, φιλοτι-
μότερον ἐοιλοφρονούμην παρ’ αὐτῷ, καὶ ὑπὸ κρατῆρι C
ποίας μείζονι - ταύτῃ καὶ ἡ μνήμη τούτων προσ-
πίπτουσα στρέφει μου τὴν καρόἱαν, καὶ τὸ ἐν αὐτῇ
σλμπιέζονσα αἷμα εὶς δάκρυα προσαναθλίϐει, *κατὰ
θρόμϐους αἳματος συλλειϐόμενα. Πλὴν πειρατέον
καὶ αὖθις ἀναφέρειν, καὶ ὡς ἑξον ἀνακωχεύειν τὸ
διὶκρνον,ῑνα μὴ μόνον ἀφοσιωσὼμεθα τῷ ἀνδρὶ τό
ἀπολοφύρασθαι, ἀλλά καί τι τῶν ἐκείνου καλῶν
θηρασώμεθα. Χρὴ γὰρ κάνταῦθα μνήμην δικαίου
γενέσθαι μετ’ ἔγκωμίου μετρίου καὶ διαπλεκομένου τοῖς πένθεσι · καὶ τοῦτο οὐ μετὰ ῥυθμοῦ κομψοῦ τινος ἣ περιᾴ-
δηντοςὲξωρα. Μουσικα γὰρ ἐν πένθει⁷ κατὰ τὸν σοφὸν, διήγησις ἄκαιρος-
¹Ο γοῦν ἐλέγομεν, μικρὰ μὲν οἶμα τελεῖσθαι καὶ
μεγᾱλα μυστήρια τοὺς αὐτοὺς οὐκ ἦν ποτε οεμι-
τὸν,ο·5τε μὴν χορεύειν ὃᾳδουχεῖν τε καὶ ἐποπτεύειν
ιατά ταυτὸν. ’Λμαθες γὰρ καὶ σφαλερόν οἶδεν ἡ
παροιμίᾳ τὰ ἓν πίθῳ τήν κεραμιίαν διδάσκεσθαι. D
ΓΙαᾷ ἐκείνῳ δ’ ὃμος ἱεροφαντοῦντι τὰ λογικῶν τε-
χγῖιν ᾆογια οἶμα τὰ Μουσων πεπάτηκέ τις προπύ-
λαια, καὶ παραχρῆμα καὶ τὰ τῶν ἀνακτόρων ἑπώ-
πτενιν ἄδυτα, καὶ τῆς τελετῆς οὐδὲν ἦν, ὅπερ
ὑπελείπετο πάντη τοῖς νεοτελέσιν ἀνέκφορον. Ἀλλά
τις τῶν φοιτώντων πνκτίδα ποιητικὴν ὑπὸ imam
φέρων, ίδιὶτο μέτρων μὲν νόμους μυεῖσθαι, καὶ
ρνθμοῦς ἁρμονίας, καὶ τοῦ ἐτύμου τῶν ὀνομάτων
ἀνάπτυξιν. ψυχαγωγεῖσθαί τε πράξεων ἀρχαιολο-
Ἱθνέιένων μυθεύμασιν · εἶθ’ ὑπέστρεφε τούτων τε
θυσιρός ἐντελὴς καὶ τῶν μυστικωτέρων οὔ παράπαν
animo; οὐδε γὰρ διεσπουδάζετο οἱ τούτων τὴν
ἴνεσιν ἀποπλῆσαι μόνον τοῖς μύσταις, ἀλλὰ γε καὶ