PG 141, col. 1052
Πατρὸς, τὸ δὲ διὰ τοῦ προσεχῶς, ταύτόν δὲ εἰπεῖν,
διὰ τοῦ rio"). Τοῦτο μὲν οὗν οῦτως ἕχον, οὒκ ἔστιν
ὅστις ἂν ἀντείποι τῶν εὖσυνέτων καὶ τὸ φρονεῖν
ῗτῗθηρῶν, πλὴν εἰ μὴ που τῆς εὗθείας μακρὰν ἑκ·
δεδράμῃκὲν,
ίγ’.”οτι δὲ δι’ Υἱοῦ τί) Πνεῦμα τὸ ἅγιον ὑπάρχει
παρὰ Πατρὸς πρὸς τῷ φωστῆρι τούτῳ τῆς Ἐκκλη-
σίας, ὅς ἐν πολλοῖς καὶ ἄὶλοις τῶν αὺτοῦ λόγων τὰ
περὶ τούτου σαφῶς ὶδογίιάτισεν, ὼς παρακατιὼν δ
λόγος δηλώσει, καὶ τοῖς πᾶσι σχεδὸν τῶν ἁγίων
Ιατὲρων, ὧν τὰ
συγγράμματα καθάπερ πλάκας
θεογρεὶφους ἠ Ἐκκλησία Θεοῦ κατέχειν διέγνωκεν,
οὕτω τεθεολόγηται, καὶ δόγμα τοῦτο κοινὸν ἦν καὶ
καθολικὸν ἀνέκαθεν ἆποτεθησαυρισμένον αῦτῇι κᾶν
νῦν οῦκ οἶδα τί παθοντες οἱ πολλοὶ τῶν ἀνθρώπων
οὗ παραδέχονται καὶ ταῦτα μετὰ τὴν τῆς ἔιληθείας
τοσαιὶτην ὶξέτασιν, καὶ τοιαύτην ἀιεύρεσιν, Αὖ-
τίκα γὰρ ὃ πολὺς τὰ θεῖα Βασίλειος, ᾦ καὶ τὸ
παρὰ πάντων ἐν ἅπασι συγκεχωρηκὸς, ἕν τινι τῶν
πρὸς τὸν ἱερὸν ’Λμφιλόχιον αὐτοῦ κεφαλαίων οὸτω
φησί’ Πῶς ἂν οὖν χωρίζοιτο τὰ ἀχώριστα, Δό-
γος Θεοῦ καὶ Πνεῦμα ἐκ Θεοῦ δι’ ι’ἰοῦ; Τίς τοῦ
μεγαλου τούτου τῆς εὐσεϐείας κήρυκος κατακού-
σας, οὐκ ἂν εὖθῦς ἒφὲψητκι τοῖς ῥηθεῖσιν, ὢν καὶ
γενόμενος ὅλος, ἀντιποιήσαιτο τοῦ δόγματος ὅστ,
δύνκμις, τοιοῦτον ἔχειν τῆς πίστεως καθηγεμόνι
βουλόμενος, όν οωενὸς ἧττον τῷν ὑπὲρ λίαν Πατέ-
ρων τό Θεϊον ἐδόξασεν, ἅτε πολλὰ πολλάκις ὑπὲρ
τῆς εὗσεϐείας ἀγωνισάμενον, καὶ τοῦτο παριστῶσι
τρανῶς άί πρὸς τοὺς αἱρετικοὺς ἀντιρρήσεις, αἱ πᾶ-
σαν γλῶσσαν ἀποστυμῖζουσαι πονηρὰν καὶ παράνο-
μον, ἐν αἷς ἔστιν οὗ καὶ περὶτοῦ προκειμέςου δι-
ἔξεισιν, ὡς ἐν ἑτέρῳ τῶν αὐτοῦ κεφαλαίων δυνατὸν
κατιδεῖν, Πρὸς γὰρ τοὺς λέγοντας, Διατί μὴ τὸ
Πνεῦμα τὸ ἅγιον Υἱὸς τοῦ Υἱοῦς φθάνει προ-
απαντῶν ὁ μέγας, ὼς δῆθεν ἀναιροῦντας τὸ εἶναι
συνόλως αὐτὸ δι’ Υἱοῦ, καὶ τὸ ἄτοπον ἀπαγορεύων
φησί · Οὒ διὰ τὸ μὴ εἶναι ἐκ Θεοῦ δι’ τιού, καὶ
Ἀλλ’ ἵνα
τὴν αἰτίαν ἐπάγων, οὕτω προστίθησιν ο
ἄπειρον ἠ Τριᾶς, υἱοὺς Ei
μὴ νυμιτθῇ πλῆθος
ἑῶν, ὡς καὶ ἓν ἀνθρώποις,
ἔχειν ῦποπτιυθετσι.
Τὸ δὲ δι’ Υἱοῦ μετ’ ὀλίγα συστῆσαι θέλων, ἀπὸ
χρήσεως γραφικῆς ἐπιφέρει · Δια δὴ τοῦτο τὸ μὲν
ὲκ Θεοῦ τὸ Πνεῦμα εἶναι τρανῶς ἓκήρυξεν ὁ
Ἀπόστολος, λέγων ὅτι τὸ Πνεῦμα τὸ ἐκ τοῦ
Θεοῦ ἱλάὸομεν, καὶ τὸ δι’ Υἱοῦ πεφηνέναι σαφὲς
πεποίηκεν, ι’ἱοῦ Πνεῦμα ὀνομασας αὐτὸ καθάπερ
Θεοῦ, καὶ νῦν Χριστοῦ προσειπὼν καθάπερ καὶ
Θεοῦ Πνεῦμα ὡς τοῦ ἀνθρώπου. Ποίας ἂν ἁπο-
λῖποι μανῖας ὑπερϐολὴν ὸ τιῦν παρόντων ῥημά-
των ἀκροασάμενος, ἔπειτα μὴ τὴν γνῶμην με-
ταθέμενος πρὸς τὸ βέλτιονς καὶ μᾶλλον itu-Imp
ὁ μέγας Πατὴρ καὶ Πκύλον τὸ τοῦ Χριστοῦ στόμα
παράγει τὴν ἑαυτοῦ συνιστῶντα διάνοιαν, ἐν οἷς
διὰ τοῦ rio"). Τοῦτο μὲν οὗν οῦτως ἕχον, οὒκ ἔστιν
ὅστις ἂν ἀντείποι τῶν εὖσυνέτων καὶ τὸ φρονεῖν
ῗτῗθηρῶν, πλὴν εἰ μὴ που τῆς εὗθείας μακρὰν ἑκ·
δεδράμῃκὲν,
ίγ’.”οτι δὲ δι’ Υἱοῦ τί) Πνεῦμα τὸ ἅγιον ὑπάρχει
παρὰ Πατρὸς πρὸς τῷ φωστῆρι τούτῳ τῆς Ἐκκλη-
σίας, ὅς ἐν πολλοῖς καὶ ἄὶλοις τῶν αὺτοῦ λόγων τὰ
περὶ τούτου σαφῶς ὶδογίιάτισεν, ὼς παρακατιὼν δ
λόγος δηλώσει, καὶ τοῖς πᾶσι σχεδὸν τῶν ἁγίων
Ιατὲρων, ὧν τὰ
συγγράμματα καθάπερ πλάκας
θεογρεὶφους ἠ Ἐκκλησία Θεοῦ κατέχειν διέγνωκεν,
οὕτω τεθεολόγηται, καὶ δόγμα τοῦτο κοινὸν ἦν καὶ
καθολικὸν ἀνέκαθεν ἆποτεθησαυρισμένον αῦτῇι κᾶν
νῦν οῦκ οἶδα τί παθοντες οἱ πολλοὶ τῶν ἀνθρώπων
οὗ παραδέχονται καὶ ταῦτα μετὰ τὴν τῆς ἔιληθείας
τοσαιὶτην ὶξέτασιν, καὶ τοιαύτην ἀιεύρεσιν, Αὖ-
τίκα γὰρ ὃ πολὺς τὰ θεῖα Βασίλειος, ᾦ καὶ τὸ
παρὰ πάντων ἐν ἅπασι συγκεχωρηκὸς, ἕν τινι τῶν
πρὸς τὸν ἱερὸν ’Λμφιλόχιον αὐτοῦ κεφαλαίων οὸτω
φησί’ Πῶς ἂν οὖν χωρίζοιτο τὰ ἀχώριστα, Δό-
γος Θεοῦ καὶ Πνεῦμα ἐκ Θεοῦ δι’ ι’ἰοῦ; Τίς τοῦ
μεγαλου τούτου τῆς εὐσεϐείας κήρυκος κατακού-
σας, οὐκ ἂν εὖθῦς ἒφὲψητκι τοῖς ῥηθεῖσιν, ὢν καὶ
γενόμενος ὅλος, ἀντιποιήσαιτο τοῦ δόγματος ὅστ,
δύνκμις, τοιοῦτον ἔχειν τῆς πίστεως καθηγεμόνι
βουλόμενος, όν οωενὸς ἧττον τῷν ὑπὲρ λίαν Πατέ-
ρων τό Θεϊον ἐδόξασεν, ἅτε πολλὰ πολλάκις ὑπὲρ
τῆς εὗσεϐείας ἀγωνισάμενον, καὶ τοῦτο παριστῶσι
τρανῶς άί πρὸς τοὺς αἱρετικοὺς ἀντιρρήσεις, αἱ πᾶ-
σαν γλῶσσαν ἀποστυμῖζουσαι πονηρὰν καὶ παράνο-
μον, ἐν αἷς ἔστιν οὗ καὶ περὶτοῦ προκειμέςου δι-
ἔξεισιν, ὡς ἐν ἑτέρῳ τῶν αὐτοῦ κεφαλαίων δυνατὸν
κατιδεῖν, Πρὸς γὰρ τοὺς λέγοντας, Διατί μὴ τὸ
Πνεῦμα τὸ ἅγιον Υἱὸς τοῦ Υἱοῦς φθάνει προ-
απαντῶν ὁ μέγας, ὼς δῆθεν ἀναιροῦντας τὸ εἶναι
συνόλως αὐτὸ δι’ Υἱοῦ, καὶ τὸ ἄτοπον ἀπαγορεύων
φησί · Οὒ διὰ τὸ μὴ εἶναι ἐκ Θεοῦ δι’ τιού, καὶ
Ἀλλ’ ἵνα
τὴν αἰτίαν ἐπάγων, οὕτω προστίθησιν ο
ἄπειρον ἠ Τριᾶς, υἱοὺς Ei
μὴ νυμιτθῇ πλῆθος
ἑῶν, ὡς καὶ ἓν ἀνθρώποις,
ἔχειν ῦποπτιυθετσι.
Τὸ δὲ δι’ Υἱοῦ μετ’ ὀλίγα συστῆσαι θέλων, ἀπὸ
χρήσεως γραφικῆς ἐπιφέρει · Δια δὴ τοῦτο τὸ μὲν
ὲκ Θεοῦ τὸ Πνεῦμα εἶναι τρανῶς ἓκήρυξεν ὁ
Ἀπόστολος, λέγων ὅτι τὸ Πνεῦμα τὸ ἐκ τοῦ
Θεοῦ ἱλάὸομεν, καὶ τὸ δι’ Υἱοῦ πεφηνέναι σαφὲς
πεποίηκεν, ι’ἱοῦ Πνεῦμα ὀνομασας αὐτὸ καθάπερ
Θεοῦ, καὶ νῦν Χριστοῦ προσειπὼν καθάπερ καὶ
Θεοῦ Πνεῦμα ὡς τοῦ ἀνθρώπου. Ποίας ἂν ἁπο-
λῖποι μανῖας ὑπερϐολὴν ὸ τιῦν παρόντων ῥημά-
των ἀκροασάμενος, ἔπειτα μὴ τὴν γνῶμην με-
ταθέμενος πρὸς τὸ βέλτιονς καὶ μᾶλλον itu-Imp
ὁ μέγας Πατὴρ καὶ Πκύλον τὸ τοῦ Χριστοῦ στόμα
παράγει τὴν ἑαυτοῦ συνιστῶντα διάνοιαν, ἐν οἷς