PG 141, col. 1053
ἄλλο τὸ παρ’ uini: σημαινόμενον, ἀλλ’ ὅπερ αὗταί ⁸
τὸ γὰρ παρὰ τῷ Εὖαγγελίῳ Πνεῦμα τῆς ἁλη-
θείας, Πνεῦμα κατὰ Παῦλον Υἱοῦ, καὶ νοῦς Χρι-
στοῦ. Χριστὸς δὲ ἠ ἆληθεια. Καλῶς τοιγαροῦν
προλαϐόντες ἐλέγομεν εἷς αὐτὴν ἕκείνην τὴν ἐν
Εὗαγγελίοις περικοπὴν, ἀλλὰ δὲ xii τὰς ἀποστο-
tua} ῥήσεις προσπταίειν τοὺς ἀντιδιατιθεμένους
ἡμῖν bi τῆς Κυριακῆς τάχα φωνῆς ὡς παρέργως
μετιόντας τὰ περὶ τούτων⁷ καὶ μὴ μετέ τῆς προα-
ἧκούσης ἐπιστασίας καὶ διασκέψεως Ὀμως εἰ καὶ
μὴ πρώην⁷ εἷς τὸ ἐξῆς γοῦν δοκῶ μηδένα τῶν πάν-
των, νὸσοι μὴ διὰ τέλους ἱδιορῤύθμως πρὸς πάντα λό-
γον ἀντιϐαίνειν ὶγνώχασι, τούτων τι παραδραμεῖν
ἀνεξέταστον, μήτε μὴν εἰς γνῶσιν αὺτῶν ἀφικόμε-
νον, μεῖναι τῆς οἰκείας ἐθελοδούλου γνώμης εἰσέτι
μηδὲ ἒξεχόμενον, τρέψαντα δὲ τήν ἄλογον ἔνστα-
σιν οἶμαί-πάντα τοιοῦτον, εἷς θαῦμα μεταϐαλεῖ-ι
τὴν προαίρεσιν⁷ καὶ μεθ’ ἡμῶν γενέσθαι τῶν τῆς
ἀληθείας ὑπασπιστῶν, ἣν ὃ θεῖος οὗτος ἀνὴρ δυνά-
μει λόγου καθυποδείξας ἡμῖν, ὑπερμαχεῖν αὐτῆς
τρόπονὴτινᾶ προετρέψατο, τὴν κοινὴν πιστούμενος
ἔννοιαν, ἥτις εἶχεν ἀεὶ δι’ Υἱοῦ τὸ Πνεῦυα τὸ ἁγνο»
λαμϐάνειν τὴν ὕπαρξιν, ὼς δῆλον κὰκ τῆς τῶν
ἀπορούντων διανοίας ἐστίν. Ἐπεὶ τίς ὁ λόγος τὴν αἶ-
τίαν τούτους ζητεῖν, ὅτιπερ οὐκ Υἱὸς τοῦ 1·ἱοῦ 1‘7
Πνεῦμά τὸ ἅγιον, εἰ μὴ δι’ αὒτοῦ τοῦτο κεκτῆσθαι
τὴν ’ὕπαρξιν ὁμολογουμένως ἐπρέσϐευον, καὶ παρὰ
πᾶσι τὸ. τοιοῦτον δόγμα κρατεῖν ἀναμφιϐόλως καὶ
τουτο δὲ πάντως κᾶν τῆς πρὸς
στερῤὦς ἤδεσαν ς
αὐτους ἀπολογίας ὁ τὴν οὒράνιον σοφίαν παριόντι
πλουτήσας τῆς ἀρετῆς οὕτως ἔχειν παραστησάμενος
ἐϐεϐαίωσεν, ἀληθείας καὶ δυνάμεως γέμονέιειΔ φθεγ-
ξάμενος ῥήματα . τὰ μὲν δὴ τοῦ μεγάλου Βασιλείου τοιαῦτα, καὶ οἷτως ἱκανῶς ἔχοντα tat-ni. ψυχὴν συιιοέσθ ι
£09.; ὀρθοῖς τούτου δόγμασιν, ἅτε πολὺ πλουτοῦντα τὸ ἰσχυρόν.
tat-Ti” δὲ καὶ τὰ τῷ Νύσσης Γρηγορίῳ, τῷ μί,-
δὲν ἧττον ἀδελφῷ τὴν τῆς πίστεως ὁμολογίαν ἣ τὴν
σχέσιν τῆς φύσεως ἐν διαφόροις δογματισθὲντα περὶ
colito) συγγράμμασιν, ἃ καὶ μικρὸν πρόσθεν παρα-
θεῖναι προέό-ντος τοῦ λόγου καθυπεσχόμεθα ; Συνῳὸὰ
καὶταῦτα, καὶ τὸ πᾶν trapeto“, τό τε σθένος οὖ4
ἰιποδέοντα τῶν προειρημένων, καὶ τοιαύτην περι-
ζωννύμενα τὴν ἀλήθειαν. Ἐν γὰρ τῷ πρώτῳ λόγῳ
τῶν αὺτοῦ πρὸς Εὒνόμιον Ἀντιῤῥητιχῶν ταῦτα δια-
)ίαὶ οὗτος φησι ⁸ Πατὴρ μὲν ἄναρχος
λαμϐάνων,
Ἐξ αὐτου δὲ κατὰ τὸ
καὶ ἆφέννητος νοεῖται. tl: αι
προσεχές ἀδιαστάτωςῌὸ μονογενῄς ι’ῐὶὸς τιξι flat:
τρὶ σζνεπινοεῖται· δι’ αὖτοῡ δὲ καὶ μετ’ αὐτοῦ
, . . . μ ,
⁸ιζρίν τι κενόν τε καὶ ἆνυπόατατον διὰ μέσον)
__. . η .. η ι
παρεμπεσεῖν νόημα, εὐθὺς καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ
ε ιι ι ο
ἅγίον συνημμένως καταλαμόάνεται, οὐχ ὑστε-
ν - . ι .-.ι ,μ ,
ρίξον τὴν -ίίπαρξιν μετὰ τὸν Υἱὸν, ὥστε ποτὲ
’⁷ ᾼ ι λ- Ix‘tv
ξιξ Μονογενῆ δίχα τοῦ Πνεύματος νοηθῆναι, ἀλλ’
ἐκ μὲν τοῦ Θεοῦν τῶν ὅλων καὶ dioto τὴν αἰτίαν
4 Joan. xvn. 17.
τὸ γὰρ παρὰ τῷ Εὖαγγελίῳ Πνεῦμα τῆς ἁλη-
θείας, Πνεῦμα κατὰ Παῦλον Υἱοῦ, καὶ νοῦς Χρι-
στοῦ. Χριστὸς δὲ ἠ ἆληθεια. Καλῶς τοιγαροῦν
προλαϐόντες ἐλέγομεν εἷς αὐτὴν ἕκείνην τὴν ἐν
Εὗαγγελίοις περικοπὴν, ἀλλὰ δὲ xii τὰς ἀποστο-
tua} ῥήσεις προσπταίειν τοὺς ἀντιδιατιθεμένους
ἡμῖν bi τῆς Κυριακῆς τάχα φωνῆς ὡς παρέργως
μετιόντας τὰ περὶ τούτων⁷ καὶ μὴ μετέ τῆς προα-
ἧκούσης ἐπιστασίας καὶ διασκέψεως Ὀμως εἰ καὶ
μὴ πρώην⁷ εἷς τὸ ἐξῆς γοῦν δοκῶ μηδένα τῶν πάν-
των, νὸσοι μὴ διὰ τέλους ἱδιορῤύθμως πρὸς πάντα λό-
γον ἀντιϐαίνειν ὶγνώχασι, τούτων τι παραδραμεῖν
ἀνεξέταστον, μήτε μὴν εἰς γνῶσιν αὺτῶν ἀφικόμε-
νον, μεῖναι τῆς οἰκείας ἐθελοδούλου γνώμης εἰσέτι
μηδὲ ἒξεχόμενον, τρέψαντα δὲ τήν ἄλογον ἔνστα-
σιν οἶμαί-πάντα τοιοῦτον, εἷς θαῦμα μεταϐαλεῖ-ι
τὴν προαίρεσιν⁷ καὶ μεθ’ ἡμῶν γενέσθαι τῶν τῆς
ἀληθείας ὑπασπιστῶν, ἣν ὃ θεῖος οὗτος ἀνὴρ δυνά-
μει λόγου καθυποδείξας ἡμῖν, ὑπερμαχεῖν αὐτῆς
τρόπονὴτινᾶ προετρέψατο, τὴν κοινὴν πιστούμενος
ἔννοιαν, ἥτις εἶχεν ἀεὶ δι’ Υἱοῦ τὸ Πνεῦυα τὸ ἁγνο»
λαμϐάνειν τὴν ὕπαρξιν, ὼς δῆλον κὰκ τῆς τῶν
ἀπορούντων διανοίας ἐστίν. Ἐπεὶ τίς ὁ λόγος τὴν αἶ-
τίαν τούτους ζητεῖν, ὅτιπερ οὐκ Υἱὸς τοῦ 1·ἱοῦ 1‘7
Πνεῦμά τὸ ἅγιον, εἰ μὴ δι’ αὒτοῦ τοῦτο κεκτῆσθαι
τὴν ’ὕπαρξιν ὁμολογουμένως ἐπρέσϐευον, καὶ παρὰ
πᾶσι τὸ. τοιοῦτον δόγμα κρατεῖν ἀναμφιϐόλως καὶ
τουτο δὲ πάντως κᾶν τῆς πρὸς
στερῤὦς ἤδεσαν ς
αὐτους ἀπολογίας ὁ τὴν οὒράνιον σοφίαν παριόντι
πλουτήσας τῆς ἀρετῆς οὕτως ἔχειν παραστησάμενος
ἐϐεϐαίωσεν, ἀληθείας καὶ δυνάμεως γέμονέιειΔ φθεγ-
ξάμενος ῥήματα . τὰ μὲν δὴ τοῦ μεγάλου Βασιλείου τοιαῦτα, καὶ οἷτως ἱκανῶς ἔχοντα tat-ni. ψυχὴν συιιοέσθ ι
£09.; ὀρθοῖς τούτου δόγμασιν, ἅτε πολὺ πλουτοῦντα τὸ ἰσχυρόν.
tat-Ti” δὲ καὶ τὰ τῷ Νύσσης Γρηγορίῳ, τῷ μί,-
δὲν ἧττον ἀδελφῷ τὴν τῆς πίστεως ὁμολογίαν ἣ τὴν
σχέσιν τῆς φύσεως ἐν διαφόροις δογματισθὲντα περὶ
colito) συγγράμμασιν, ἃ καὶ μικρὸν πρόσθεν παρα-
θεῖναι προέό-ντος τοῦ λόγου καθυπεσχόμεθα ; Συνῳὸὰ
καὶταῦτα, καὶ τὸ πᾶν trapeto“, τό τε σθένος οὖ4
ἰιποδέοντα τῶν προειρημένων, καὶ τοιαύτην περι-
ζωννύμενα τὴν ἀλήθειαν. Ἐν γὰρ τῷ πρώτῳ λόγῳ
τῶν αὺτοῦ πρὸς Εὒνόμιον Ἀντιῤῥητιχῶν ταῦτα δια-
)ίαὶ οὗτος φησι ⁸ Πατὴρ μὲν ἄναρχος
λαμϐάνων,
Ἐξ αὐτου δὲ κατὰ τὸ
καὶ ἆφέννητος νοεῖται. tl: αι
προσεχές ἀδιαστάτωςῌὸ μονογενῄς ι’ῐὶὸς τιξι flat:
τρὶ σζνεπινοεῖται· δι’ αὖτοῡ δὲ καὶ μετ’ αὐτοῦ
, . . . μ ,
⁸ιζρίν τι κενόν τε καὶ ἆνυπόατατον διὰ μέσον)
__. . η .. η ι
παρεμπεσεῖν νόημα, εὐθὺς καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ
ε ιι ι ο
ἅγίον συνημμένως καταλαμόάνεται, οὐχ ὑστε-
ν - . ι .-.ι ,μ ,
ρίξον τὴν -ίίπαρξιν μετὰ τὸν Υἱὸν, ὥστε ποτὲ
’⁷ ᾼ ι λ- Ix‘tv
ξιξ Μονογενῆ δίχα τοῦ Πνεύματος νοηθῆναι, ἀλλ’
ἐκ μὲν τοῦ Θεοῦν τῶν ὅλων καὶ dioto τὴν αἰτίαν
4 Joan. xvn. 17.