PG 141, col. 1285
τάξις ἐν πλείοσιν ἢ τρισῖ τούλάχιστον ταυτὶ θεωρού-
μενα ς ὡς δὲ τρία τούτων ἐστὶ δεκτικὸν, πλήν καὶ οὕτω
θεοπρεπῶς, καὶ ταῖς περὶ Θεοῦ κατολλήλως ἐννοίαις,
καὶ τὸ τοῦ ἀριθμοῦ παράδειγμα 106 διωρισμένου
ποσοῦ τυγχάνον εἷς εἰκασίαν παραληφθήσεται, καθὸ
καὶ ἡ Τριὰς διορίζεται, ταῖς κατὰ ’τί-,ιι πρόοδον ὑπο.
στατικαῖς ἰδιότησι. Διαιρεῖται γὰρ ἇδιαιρέτως, καὶ
συνάπτεται διῃρημένως τῷ παραδόξῳ τῆς θείας με·
γαλειότητος. Τοῦ λοιπσῡ πρόσχες πρὸς Θεοῦ ὁ
ἆκροατής, Προθέμενος ὁ ἐρωτῶν, ὡς διαπορούμενος,
πῶς ἔκ τῆς ἀΰ).ου δυάδος τὸ ’ἐν εἶναι δύναται, καὶ παρ-
ευθὺς τὴν αἰτίαν ἐπαγαγὼν τοῦ μὴ δυνατὸν, τῷ τὴν
μονάδα αἰτίαν εἶναι καὶ οὗ δυάδι, ὡς ἐθέλων διὰ μέσης
προτάσεως τῆς, ὅτι ἐν τὺ αἴτιον καὶ οὐ δύο, συμπερά-
ναι τὸ μὴ ἐκ τῶν δύο τὸ ἕν εἶναι ⁸ τοῦτο γὰρ ἆπῇτει
τὸ προταθὲν ἒξ ἀνάγκης ' ὁ δὲ διὰ τῶν μεταξὺ λόγων
αὖτό μᾶλλον κατασκευάσας, ἐν οἶς φησι · μονὰς γὰρ
εἰς δυάδα κινεῖται, κάκεῖθεν εἰς Τριάδα, τοῦτο δὲ τί
ἄλλο, ἢ ὅτι ὲκ μονάδος δυὰς, καὶ ἐκ δυάδος τριὰς,
ὅπερ τὸ ἕν κατὰ τὸ διωρισμένον τοῦ ἀριθμοῦ, ὡς
llr-1701s.“; ὃ καὶ δ περίπυστος ἓν θεολογίᾳ συντίθησι
φάσκων ' ι Μονὰς γὰρ εἰς δυάδα κινηθεῖσα μέχρι
Τριάδος ἔστη ⁸ ι συνεπέρανε τὸ μὴ τὰ δύο αἴτια εἶναι
τοῦ ἑνὸς, ἀλλὰ τὸ ἓν τῶν δύο. "Ec-use αἴτιον 106
ἁνακολούθως οὕτω, καὶ μὴ κατᾶ τὸ προϐληματισθὲν
τὸ συμπέρασμα θέσθαι, τε οἴεσθαι δύο αἴτια εἷσ-
άγειν, εἰ λέγει τις ἐκ τῶν δύο τὶ ἕν, Τοῦτο δὲ 0i
μῶς. ’Ἐστι μὲν γὰρ εκ δυάδος τὺ ἓν, Ex δύο δηλαδὴ
μονάδων τρίτη μονάς. Εἰ μὲν οὗν ἐκδύο ἂντιδιῃρη-
μένων ἦν, ἢ διῃρημένων οὕτως, ὡς τὸ ἕτερον μὴ
πρὸς τὸ ἕτερον ἀναφέρεσθαι, μετ’ ἐξ ὴείνου τὸ εἶναι
ἔχειν, μήτε μεσότητα τὴν κατὰ τὴν πρόοδον ' ἦ γὰρ
ἂν ἦν οὕτω, καὶ τὸ τρίτον οὔ τρίτον, ἀλλὰ δεύτερον
ἑκατέρων ἔνθεν καὶ ἔνθεν θεωρουμένων, καὶ οὗ κατὰ
τὴν ἑξῆς τοπαράπαν προέλευσιν ' εἰκότως ἂν ὁ τῆς
δυαρχίας, καὶ τῆς διπλῆς αἰτίας λόγος εἰσήγετο ·
ἰπεὶ δὲ ταῦτα κατὰ τὸ ἔμπαλιν, καὶ ἡ τρίτη μονὰς
διὰ τῆς μέσης μονάδος ἐκ τῆς πρώτης καὶ ἇρχικῆς
τὸ εἶναι πλουτεῖ, γὀθεν καὶ ἡ μέση μονάς ⁶ ἔκετθεν
ἄρα καὶ τὴν αἰτίαν ἕλκει, κάκείνην ἀρχὴν οἶδε καὶ
ῥίζαν, ὡς μίαν εἶναι διαφαδῶς. ’Ἰδωμεν οὒκοῦν ι
περ οἰ τῶν θείων ὲκφάντορες τὸ πρῶτον, τὸ μέσον,
τὸ τρίτον, τὸ ἑξ ἀμφοῖν ἐπὶ τῶν θεαρχικῶν λαμϐά-
νοντες ὒποστάσεων θεολογικῶς ἆκδιδάσκουσι. Καὶ
πρῶτος αὐτὸς ὁ τὴν μονάδα κινηθεῖσαν εἰς δυάδα
μέχρι Τριάδος στῆναι φθεγξάμενος, ὃ καὶ ό τὴν
ἐρώτησιν προφέρων φαίνεται διαγγέλλων, ἓν οἷς
ἑρωλίζει τὰς πρὸς παρθένους ὑποθήκας, οὕτω φησίν ι
ε Et: Θεὸς ὲκ γενέταο δι’ Υἰος ’ίστη · ι μετά τινα,
ε ἰσταμένης θεότητος ἐνὶ τελέοὶσι τελείης. ι ’ὁ
σύμφρων τούτου καὶ ὁμώνυμος Νυσσαέων λαμπτὴρ
ἄν τῷ περὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος κατὰ Μακεδονιᾶ-
νῶν λόγῳ φησίν ⁸ ε Ἐφ’ ὧν γὰρ ἡ κατᾶ τδ ἀγαθὸν
ἰνὲργεια οὐδεμίαν, ἰλᾶττωσιν, ἢ παραλλαγὴν ἔχει,
πῶς ἐστιν εὔλογον τὴν κατὰ. τὸν ἀριθμὸν τάξω ὲλᾶτί
μενα ς ὡς δὲ τρία τούτων ἐστὶ δεκτικὸν, πλήν καὶ οὕτω
θεοπρεπῶς, καὶ ταῖς περὶ Θεοῦ κατολλήλως ἐννοίαις,
καὶ τὸ τοῦ ἀριθμοῦ παράδειγμα 106 διωρισμένου
ποσοῦ τυγχάνον εἷς εἰκασίαν παραληφθήσεται, καθὸ
καὶ ἡ Τριὰς διορίζεται, ταῖς κατὰ ’τί-,ιι πρόοδον ὑπο.
στατικαῖς ἰδιότησι. Διαιρεῖται γὰρ ἇδιαιρέτως, καὶ
συνάπτεται διῃρημένως τῷ παραδόξῳ τῆς θείας με·
γαλειότητος. Τοῦ λοιπσῡ πρόσχες πρὸς Θεοῦ ὁ
ἆκροατής, Προθέμενος ὁ ἐρωτῶν, ὡς διαπορούμενος,
πῶς ἔκ τῆς ἀΰ).ου δυάδος τὸ ’ἐν εἶναι δύναται, καὶ παρ-
ευθὺς τὴν αἰτίαν ἐπαγαγὼν τοῦ μὴ δυνατὸν, τῷ τὴν
μονάδα αἰτίαν εἶναι καὶ οὗ δυάδι, ὡς ἐθέλων διὰ μέσης
προτάσεως τῆς, ὅτι ἐν τὺ αἴτιον καὶ οὐ δύο, συμπερά-
ναι τὸ μὴ ἐκ τῶν δύο τὸ ἕν εἶναι ⁸ τοῦτο γὰρ ἆπῇτει
τὸ προταθὲν ἒξ ἀνάγκης ' ὁ δὲ διὰ τῶν μεταξὺ λόγων
αὖτό μᾶλλον κατασκευάσας, ἐν οἶς φησι · μονὰς γὰρ
εἰς δυάδα κινεῖται, κάκεῖθεν εἰς Τριάδα, τοῦτο δὲ τί
ἄλλο, ἢ ὅτι ὲκ μονάδος δυὰς, καὶ ἐκ δυάδος τριὰς,
ὅπερ τὸ ἕν κατὰ τὸ διωρισμένον τοῦ ἀριθμοῦ, ὡς
llr-1701s.“; ὃ καὶ δ περίπυστος ἓν θεολογίᾳ συντίθησι
φάσκων ' ι Μονὰς γὰρ εἰς δυάδα κινηθεῖσα μέχρι
Τριάδος ἔστη ⁸ ι συνεπέρανε τὸ μὴ τὰ δύο αἴτια εἶναι
τοῦ ἑνὸς, ἀλλὰ τὸ ἓν τῶν δύο. "Ec-use αἴτιον 106
ἁνακολούθως οὕτω, καὶ μὴ κατᾶ τὸ προϐληματισθὲν
τὸ συμπέρασμα θέσθαι, τε οἴεσθαι δύο αἴτια εἷσ-
άγειν, εἰ λέγει τις ἐκ τῶν δύο τὶ ἕν, Τοῦτο δὲ 0i
μῶς. ’Ἐστι μὲν γὰρ εκ δυάδος τὺ ἓν, Ex δύο δηλαδὴ
μονάδων τρίτη μονάς. Εἰ μὲν οὗν ἐκδύο ἂντιδιῃρη-
μένων ἦν, ἢ διῃρημένων οὕτως, ὡς τὸ ἕτερον μὴ
πρὸς τὸ ἕτερον ἀναφέρεσθαι, μετ’ ἐξ ὴείνου τὸ εἶναι
ἔχειν, μήτε μεσότητα τὴν κατὰ τὴν πρόοδον ' ἦ γὰρ
ἂν ἦν οὕτω, καὶ τὸ τρίτον οὔ τρίτον, ἀλλὰ δεύτερον
ἑκατέρων ἔνθεν καὶ ἔνθεν θεωρουμένων, καὶ οὗ κατὰ
τὴν ἑξῆς τοπαράπαν προέλευσιν ' εἰκότως ἂν ὁ τῆς
δυαρχίας, καὶ τῆς διπλῆς αἰτίας λόγος εἰσήγετο ·
ἰπεὶ δὲ ταῦτα κατὰ τὸ ἔμπαλιν, καὶ ἡ τρίτη μονὰς
διὰ τῆς μέσης μονάδος ἐκ τῆς πρώτης καὶ ἇρχικῆς
τὸ εἶναι πλουτεῖ, γὀθεν καὶ ἡ μέση μονάς ⁶ ἔκετθεν
ἄρα καὶ τὴν αἰτίαν ἕλκει, κάκείνην ἀρχὴν οἶδε καὶ
ῥίζαν, ὡς μίαν εἶναι διαφαδῶς. ’Ἰδωμεν οὒκοῦν ι
περ οἰ τῶν θείων ὲκφάντορες τὸ πρῶτον, τὸ μέσον,
τὸ τρίτον, τὸ ἑξ ἀμφοῖν ἐπὶ τῶν θεαρχικῶν λαμϐά-
νοντες ὒποστάσεων θεολογικῶς ἆκδιδάσκουσι. Καὶ
πρῶτος αὐτὸς ὁ τὴν μονάδα κινηθεῖσαν εἰς δυάδα
μέχρι Τριάδος στῆναι φθεγξάμενος, ὃ καὶ ό τὴν
ἐρώτησιν προφέρων φαίνεται διαγγέλλων, ἓν οἷς
ἑρωλίζει τὰς πρὸς παρθένους ὑποθήκας, οὕτω φησίν ι
ε Et: Θεὸς ὲκ γενέταο δι’ Υἰος ’ίστη · ι μετά τινα,
ε ἰσταμένης θεότητος ἐνὶ τελέοὶσι τελείης. ι ’ὁ
σύμφρων τούτου καὶ ὁμώνυμος Νυσσαέων λαμπτὴρ
ἄν τῷ περὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος κατὰ Μακεδονιᾶ-
νῶν λόγῳ φησίν ⁸ ε Ἐφ’ ὧν γὰρ ἡ κατᾶ τδ ἀγαθὸν
ἰνὲργεια οὐδεμίαν, ἰλᾶττωσιν, ἢ παραλλαγὴν ἔχει,
πῶς ἐστιν εὔλογον τὴν κατὰ. τὸν ἀριθμὸν τάξω ὲλᾶτί