PG 142, col. 33
teros populos vocari a Graecis consuevisse Barba- Α anno circiter 1241 natales habuisse Cyprium, in-
ros. Ducangium consule in ea voce Latina. Italos ferius dicemus. Insulae dominabatur Henricus Ι.
intellige Latinos, qui Cyprum insulam sub regibus (7) In Callinicensium urbem mittitur. ln Graeco
Lusinianis incolebant. Monti‘auoonius in Diario Ita-
libo, p. 14, codicem Leonis Sapientis recensens κατὰ
Ἰταλῶν, vertit contra Italos, id est contra Latinos,
ut Antonius Maria Salvinus adnotavit ad oram
ejusdem Diarii, quo utebatur. Vide Symbolas lil-
tererias Florentia editas vol. VI, opusc. v1, p. 44.
Cyprii initium regni enarrat Guillelmus de Naugis
in Chronico apud Dacberium in Spicilegio, tome III,
in fol. ad annum 1191, his verbis: Richardus vero
rei: Anglia; cum ratibus et galeis post regem Francia:
de Sicilia movens, venit in Cyprum: ibique inveniens
quemdam pseudo-imperatorem insula dominantem,
ipsum cepit : Cyproque sic subiugata, gente sua eam Β gone, statutum ab Alexandro IV, summo pontifice,
munirat. Et ad annum 1192: Richardus rex Anglia.v
vendidit insulam Cypri Guidoni (Lusiniano), quon-
dam Jerusalem regi: qui rex fuit ibidem constitutus.
Pseudo illum imperatorem, qui Cypro dominaba-
tur, Isaacium Comnsnum vocat Nicetes Cboniata
libro ιι Annalium, in fine. Quis ille fuerit, et quando
insulam ceperit, narrat idem Annalists, libro ι :
Erat vir quidam nobilissimus, inquiens, nomine
Isaacius,1saacii sebastocratoris, quem fratrem fuisse
lanulis dicimus, ea: filia nepos. Is Armeniae vici-
nisque locis Romans ditionis, et Tarso a majore
patruo Manuele prepositus, commisso cum hostibus
Armeniis praelia captus, Manuete (imperatore), jam
defuncto (anno 1180}, in custodiam datur. In qua
eum longo tempore fuisset... tandem redemptus
commoditas in patriam reditum habuit Andronico (ἶ Ἰταλοῖς, apud Italos, in_est Latinos, adultum. Vide
redemptionis adjutore (qui usurpatum Alexio im-
perium solus anno 1183 abministrare coepit, et
anno 1185 occisus obiit). Isaacius, cum Andronico
cedere, ac in patriam redire nollet... sed impe-
rare, quam imperio carere mallet... Cypro cum
magna mamt occupata, principio se pro legitimo
prater-0 qui ab imperatore missus esset, gerit litteris
ostensis imperatoriis, quas ipse composuerat...
verum non multo post se tyrannum professus est.
Hanc itaque insulam, quam Andronicus imperator,
ac successor ejus Isaacius Angelus, eripere tyranno
non potuere, subiugavit Ricbardus rex Anglia,
anno 1191, sibique venditem tenuere reges Lusi-
niani. Varias, quae acciderunt, insulae Cypro cala-
mitstes narrat Neophytus presbyter monachus et D pue Constantinopolitanos, a nova Roma Constanti-
inclusus apud Cotelerium in Monumentis Ecclesia nopoli frequentius dictos Romaeos et Romanos, no-
er, tomo ῐΙ, 15 pag. 457. Guidoni Lusiniano tum est. An ergo Cyprius in Graecorum disciplinam
primo Cypri regi anno 1194 successit Almericus.
Hunc excepere anno 1%, Hugo I; anno 1218,
Henricus I; anno 1253, Hugo II; anno 1267.
[Iugo ΙΙΙ ; quos hoc loco satis est enumerasse.
(6’) Nouem anetina excesserat annos. Sua in patria
grammatice rudimentis in Latinorum, ut videtur,
scholis operam dedit Georgius, ut infra dicendum.
Novem etatis annos cum explesset, alio missus est,
nobile et acre ingenium, cujus specimina dederat,
multum. Id accidisse anno circiter 1250, adeoque
ros. Ducangium consule in ea voce Latina. Italos ferius dicemus. Insulae dominabatur Henricus Ι.
intellige Latinos, qui Cyprum insulam sub regibus (7) In Callinicensium urbem mittitur. ln Graeco
Lusinianis incolebant. Monti‘auoonius in Diario Ita-
libo, p. 14, codicem Leonis Sapientis recensens κατὰ
Ἰταλῶν, vertit contra Italos, id est contra Latinos,
ut Antonius Maria Salvinus adnotavit ad oram
ejusdem Diarii, quo utebatur. Vide Symbolas lil-
tererias Florentia editas vol. VI, opusc. v1, p. 44.
Cyprii initium regni enarrat Guillelmus de Naugis
in Chronico apud Dacberium in Spicilegio, tome III,
in fol. ad annum 1191, his verbis: Richardus vero
rei: Anglia; cum ratibus et galeis post regem Francia:
de Sicilia movens, venit in Cyprum: ibique inveniens
quemdam pseudo-imperatorem insula dominantem,
ipsum cepit : Cyproque sic subiugata, gente sua eam Β gone, statutum ab Alexandro IV, summo pontifice,
munirat. Et ad annum 1192: Richardus rex Anglia.v
vendidit insulam Cypri Guidoni (Lusiniano), quon-
dam Jerusalem regi: qui rex fuit ibidem constitutus.
Pseudo illum imperatorem, qui Cypro dominaba-
tur, Isaacium Comnsnum vocat Nicetes Cboniata
libro ιι Annalium, in fine. Quis ille fuerit, et quando
insulam ceperit, narrat idem Annalists, libro ι :
Erat vir quidam nobilissimus, inquiens, nomine
Isaacius,1saacii sebastocratoris, quem fratrem fuisse
lanulis dicimus, ea: filia nepos. Is Armeniae vici-
nisque locis Romans ditionis, et Tarso a majore
patruo Manuele prepositus, commisso cum hostibus
Armeniis praelia captus, Manuete (imperatore), jam
defuncto (anno 1180}, in custodiam datur. In qua
eum longo tempore fuisset... tandem redemptus
commoditas in patriam reditum habuit Andronico (ἶ Ἰταλοῖς, apud Italos, in_est Latinos, adultum. Vide
redemptionis adjutore (qui usurpatum Alexio im-
perium solus anno 1183 abministrare coepit, et
anno 1185 occisus obiit). Isaacius, cum Andronico
cedere, ac in patriam redire nollet... sed impe-
rare, quam imperio carere mallet... Cypro cum
magna mamt occupata, principio se pro legitimo
prater-0 qui ab imperatore missus esset, gerit litteris
ostensis imperatoriis, quas ipse composuerat...
verum non multo post se tyrannum professus est.
Hanc itaque insulam, quam Andronicus imperator,
ac successor ejus Isaacius Angelus, eripere tyranno
non potuere, subiugavit Ricbardus rex Anglia,
anno 1191, sibique venditem tenuere reges Lusi-
niani. Varias, quae acciderunt, insulae Cypro cala-
mitstes narrat Neophytus presbyter monachus et D pue Constantinopolitanos, a nova Roma Constanti-
inclusus apud Cotelerium in Monumentis Ecclesia nopoli frequentius dictos Romaeos et Romanos, no-
er, tomo ῐΙ, 15 pag. 457. Guidoni Lusiniano tum est. An ergo Cyprius in Graecorum disciplinam
primo Cypri regi anno 1194 successit Almericus.
Hunc excepere anno 1%, Hugo I; anno 1218,
Henricus I; anno 1253, Hugo II; anno 1267.
[Iugo ΙΙΙ ; quos hoc loco satis est enumerasse.
(6’) Nouem anetina excesserat annos. Sua in patria
grammatice rudimentis in Latinorum, ut videtur,
scholis operam dedit Georgius, ut infra dicendum.
Novem etatis annos cum explesset, alio missus est,
nobile et acre ingenium, cujus specimina dederat,
multum. Id accidisse anno circiter 1250, adeoque