PG 144, col. 938
12. Adhuc de Aristotele-ejusque physica ac lo-
gica.
l3. De Platone et mathematica philosophia parte
et maxime de harmonica. ,
τ ιι. Quod non ab initio statim perfecta fuit ma-
ν thematica scientia
15. De Josepho.
16. De Philone.
17. Quod omnes qui in Egypto instituti fuere.
asperiore dicendi genere usi sunt.
18. De Synesio.
i9. De Dione.
20. De Xenophonte.
21. De libris metaphysicorum Aristotelis, et Her-
mogenis libro de vi dicendi comparanda.
22. De certo ct stabiliin scientia. mathematica.
25. De incerto in physica speculatione.
24. Quod Plato dialogis semper utitur propter
bellum quod rhetoricae indixit. η
25. Quod Aristoteles singulare studium impendit
ictericae, ut Platoni adversaretur.
26. Quod philosophir congruenti vel maxime est
dictio simplex et incuriosa.
η 27. Deplorationes vita! humanm.
28... De dicto quod ait ετ Vitam luctus expertem
umquam reperiar. Et devita mutationibus. et illis
qua scriptori ipsi acciderunt.
29. Quod omnia humana facile ulterationi ob-
noxia sint.
50. De ignoratione rerum optimarum, quae est in
hominibus. ’ ’
5L Quod animus, dum in corporibnsrerxantur.
on perfecte'possunt res percipere. idque deelam-
tum a similitudine hominum ebrietate non funditas
demersorum.
32. Quod suave sit hominibus, cuicunque aii~
quis per aliquod tempus assueverit.
55. Quod multos homines mdium vitae generis
cujuscunque post longum usum capit.
54. Quod nonnulli ineptorum et stultorum non
minus. quam sapientes vivunt suaviter. magna sibi
de sc ipsis imaginantes.
55. Quod multi ex falso sui amore in parvis, qua:
habent, inepte se jnctant.
56. Quod in parvis etiam bonis quidam recte se -
gerunt, et de praesenti imperatore.
30
gica.
l3. De Platone et mathematica philosophia parte
et maxime de harmonica. ,
τ ιι. Quod non ab initio statim perfecta fuit ma-
ν thematica scientia
15. De Josepho.
16. De Philone.
17. Quod omnes qui in Egypto instituti fuere.
asperiore dicendi genere usi sunt.
18. De Synesio.
i9. De Dione.
20. De Xenophonte.
21. De libris metaphysicorum Aristotelis, et Her-
mogenis libro de vi dicendi comparanda.
22. De certo ct stabiliin scientia. mathematica.
25. De incerto in physica speculatione.
24. Quod Plato dialogis semper utitur propter
bellum quod rhetoricae indixit. η
25. Quod Aristoteles singulare studium impendit
ictericae, ut Platoni adversaretur.
26. Quod philosophir congruenti vel maxime est
dictio simplex et incuriosa.
η 27. Deplorationes vita! humanm.
28... De dicto quod ait ετ Vitam luctus expertem
umquam reperiar. Et devita mutationibus. et illis
qua scriptori ipsi acciderunt.
29. Quod omnia humana facile ulterationi ob-
noxia sint.
50. De ignoratione rerum optimarum, quae est in
hominibus. ’ ’
5L Quod animus, dum in corporibnsrerxantur.
on perfecte'possunt res percipere. idque deelam-
tum a similitudine hominum ebrietate non funditas
demersorum.
32. Quod suave sit hominibus, cuicunque aii~
quis per aliquod tempus assueverit.
55. Quod multos homines mdium vitae generis
cujuscunque post longum usum capit.
54. Quod nonnulli ineptorum et stultorum non
minus. quam sapientes vivunt suaviter. magna sibi
de sc ipsis imaginantes.
55. Quod multi ex falso sui amore in parvis, qua:
habent, inepte se jnctant.
56. Quod in parvis etiam bonis quidam recte se -
gerunt, et de praesenti imperatore.
30