PG 147, col. 962
ἐστι, συγχωρήσεως ἁμαρτιῶν ἁνενδύαστος πληροφο-
ρία. [Ιροσοχή ἐστιν, ἀρχὴ Θεωρίας ⁸ μᾶλλον δὲ, ὑπό-
θεσις ῦεωρίας. Διὰ ταύτης γάρ ὁ Θεὸς παρακύψας,
ἐμφανίζεται τῷ νοῒ. Προσοχὴ ἐστιν, ἀταραξία νοός '
ἦ μᾶλλον, στάσις αὐτῆς, δι’ ἐλέους Θεοῦ, τῇ ψυχῇ
βραϐευθεῖσα. ῐιροσοχή ἐστι, [κα]οαίρεσις μὲν λογι-
σμῶν· Θεοῦ δὲ μνήμη, ἀνάκτορον, καὶ τῆς τῶν ἐπερ-
χομένων ὑπομονῆς τειμειοῦχος. "pasam ἐστι, πί-
στεως, ἐλπίδος, καὶ ἁγάτης παραίτιος. Εἰ μὴ γάρ
τις πιστεύσειεν, οὐκ ἂν τά ἔξωθεν ἐπερχόμενα λυ-
πηρὰ ὑποδέξηται ⁸ καὶ εί μὴ ἀσπασίως τά λυπηρὰ
ὑποδέξηται, οὐκ ἀν ὲρῇ τῷ Κυρίῳ ' ι Ἀντιλήπτωρ
’ Β μου εἴ καὶ καταφυγή μου. ι Καιεί μὴ τὸν Ὕψι-
στον (ἰήσει καταφυγὴν, οὐκ ἂν τῆς ἀγάπης αὑτοῦ
ἕνστερνος γένηται. Τούτου τοίνυν τοῦ μεγίστου
τῶν μεγίστων κατορθώματος [Ton τοῦτο τὸ μέγιστον
κατόρθωμα] ἐκ διδαχῆς μάλιστα τοῖς πολλοῖς, ἢ τοῖς
πᾶσι, προσγίνεται. Σπάνιοι γὰρ oi ταύτην ἀδιδά-
κτως τῇ βία τῆς ἐργασίας καὶ τῇ Θέρμῃ τῆς πίστεως
ἐκ Θεοῦ κομισάμενοι, καὶ οὐ· νόμος τὸ σπάνιον. Διά
τοι τοῦτο χρὴ ζητεῖν ὁδηγὸν ἀπλανῆ· ἵνα διὰ τῆς
ἐκείνου ὃιατυπώσεως, τὰς ὲκ τῆς προσοχῆς προσπι ο
uis nominari vulgo solet. Sic et ιιι de his cense.
Atque adeo mox discendis serio attendens, dili-
genter percipe: quid c prosooiie, ac quaenam t'jus
urina insignis et minime dubius character. Est
reditus. l‘rosoche est reconciliationis cum Deo ii-
violabile piguus. Prosoche est abrogatio νιιειειιί
et virtutis resumptio. Prosoche est remissio pereo -
torum, et amicitiae cum Deo indubitabilis tiilucia.
l’rosoehe‘est initium, aut potius fundamentum
contemplationis. Per eam enim faciem inclinans
suam Dens, conspiruum se menti pra-bet. Prose-
clie est tranquillitas mcntis,aut potius stabilitas
ι ejusdem per Dei miscricordiam anian roncesszl.
l'rosoclie est expuuctio turbautium cogitationum,
Dei vero metuorise et hanc consequentium hono-
rum palatium ac regia, praesertim vero patientiae
penus. Prosoche est fidei, spei, et charitatis cau-
sa.l\'isi eiiim sibi attendat quis, haudquaquam _
superwuientia ad fidem extorquendam lilicnlcl‘
potius perferatquam in apostasiam deliciat. Nemo
etiam non attentus Domino dicet: ι Susrt‘plor
meus es ει refugium meum ".i Qui autem refugium
in Altissimo non collocaverit, is veram intimis
conceptum prmi-ordiis non obtinebit charitatem.
Tantiporrolmjus ac. vere liiaximorum maximi ,
pli-ua perfectaque exsecutio negotii, plerisque, ne
dira'n omnibus, cx institutione ac magistri doctri-
na coutingit. Rari enim valde sunt, qui sine deem
ducentis, \i ac cetqu operationis, ct terrere, 'au-
ρία. [Ιροσοχή ἐστιν, ἀρχὴ Θεωρίας ⁸ μᾶλλον δὲ, ὑπό-
θεσις ῦεωρίας. Διὰ ταύτης γάρ ὁ Θεὸς παρακύψας,
ἐμφανίζεται τῷ νοῒ. Προσοχὴ ἐστιν, ἀταραξία νοός '
ἦ μᾶλλον, στάσις αὐτῆς, δι’ ἐλέους Θεοῦ, τῇ ψυχῇ
βραϐευθεῖσα. ῐιροσοχή ἐστι, [κα]οαίρεσις μὲν λογι-
σμῶν· Θεοῦ δὲ μνήμη, ἀνάκτορον, καὶ τῆς τῶν ἐπερ-
χομένων ὑπομονῆς τειμειοῦχος. "pasam ἐστι, πί-
στεως, ἐλπίδος, καὶ ἁγάτης παραίτιος. Εἰ μὴ γάρ
τις πιστεύσειεν, οὐκ ἂν τά ἔξωθεν ἐπερχόμενα λυ-
πηρὰ ὑποδέξηται ⁸ καὶ εί μὴ ἀσπασίως τά λυπηρὰ
ὑποδέξηται, οὐκ ἀν ὲρῇ τῷ Κυρίῳ ' ι Ἀντιλήπτωρ
’ Β μου εἴ καὶ καταφυγή μου. ι Καιεί μὴ τὸν Ὕψι-
στον (ἰήσει καταφυγὴν, οὐκ ἂν τῆς ἀγάπης αὑτοῦ
ἕνστερνος γένηται. Τούτου τοίνυν τοῦ μεγίστου
τῶν μεγίστων κατορθώματος [Ton τοῦτο τὸ μέγιστον
κατόρθωμα] ἐκ διδαχῆς μάλιστα τοῖς πολλοῖς, ἢ τοῖς
πᾶσι, προσγίνεται. Σπάνιοι γὰρ oi ταύτην ἀδιδά-
κτως τῇ βία τῆς ἐργασίας καὶ τῇ Θέρμῃ τῆς πίστεως
ἐκ Θεοῦ κομισάμενοι, καὶ οὐ· νόμος τὸ σπάνιον. Διά
τοι τοῦτο χρὴ ζητεῖν ὁδηγὸν ἀπλανῆ· ἵνα διὰ τῆς
ἐκείνου ὃιατυπώσεως, τὰς ὲκ τῆς προσοχῆς προσπι ο
uis nominari vulgo solet. Sic et ιιι de his cense.
Atque adeo mox discendis serio attendens, dili-
genter percipe: quid c prosooiie, ac quaenam t'jus
urina insignis et minime dubius character. Est
reditus. l‘rosoche est reconciliationis cum Deo ii-
violabile piguus. Prosoche est abrogatio νιιειειιί
et virtutis resumptio. Prosoche est remissio pereo -
torum, et amicitiae cum Deo indubitabilis tiilucia.
l’rosoehe‘est initium, aut potius fundamentum
contemplationis. Per eam enim faciem inclinans
suam Dens, conspiruum se menti pra-bet. Prose-
clie est tranquillitas mcntis,aut potius stabilitas
ι ejusdem per Dei miscricordiam anian roncesszl.
l'rosoclie est expuuctio turbautium cogitationum,
Dei vero metuorise et hanc consequentium hono-
rum palatium ac regia, praesertim vero patientiae
penus. Prosoche est fidei, spei, et charitatis cau-
sa.l\'isi eiiim sibi attendat quis, haudquaquam _
superwuientia ad fidem extorquendam lilicnlcl‘
potius perferatquam in apostasiam deliciat. Nemo
etiam non attentus Domino dicet: ι Susrt‘plor
meus es ει refugium meum ".i Qui autem refugium
in Altissimo non collocaverit, is veram intimis
conceptum prmi-ordiis non obtinebit charitatem.
Tantiporrolmjus ac. vere liiaximorum maximi ,
pli-ua perfectaque exsecutio negotii, plerisque, ne
dira'n omnibus, cx institutione ac magistri doctri-
na coutingit. Rari enim valde sunt, qui sine deem
ducentis, \i ac cetqu operationis, ct terrere, 'au-