PG 148, col. 1345
ἑαυτῇ συνεισάγουσα, τουτέστιν ὁριζομένη, ἀρχὴ πέ-
φυκενεῖναι τῆς ἐπιθεωρουμένης αὐτῇ κατὰ δύναμιν
κινήσεως, πᾶσα δὲ οὑσιώδης προς ἐνέργειαν κίνησις
μεσότης ἐστὶ μετεπινοουμένη μὲν τῆς οὐσίας, προε-
πινοουμένη δὶ τῆς ἐνεργείας. Καὶ πᾶσα ἐνέργεια, τῷ
καθ’ ἑαυτὴν λόγῳ φυσικῶς περιγραφομένη, τέλος
ἐστὶ τῆς πρὸ αὐτῆς κατ’ ἐπίνοιαν θεωρουμένης 06-
σιὼδους κινήσεως. '0 δὲ Θεὸς οὔτε ἀρχή ἐστιν (6i),
οὔτε μεσότης, οὔτε τέλος. Ταῦτα γὰρ τῶν χρόνῳ
διαιρετῶν sict γνωρίσματα ⁸ είποι δ’ ἄν τις, ὅτι καὶ.
τῶν αίῶνι συνορωμένων. Ὀ γὰρ χρόνος, μετρουμέ-
νην ἔχων τὴν κίνησιν, ἀριθμῷ περιγράφεται ο ὁ δὲ
αιιὶν, συνεπινοουμένην ἔχων τῇ ὑπάρξει τὴν πότε
κατηγορίαν, πάσχει διάστασιν, ὡς ἀρχὴν τοῦ εἶναι
λαϐὼν. [Ρ. 671] Ei δὲ χρόνος καὶ αίὼν οὐκ ἄναρχπ,
πολλῷ μᾶλλον τὰ ὲν τούτοις περιεχόμενα. ὐ Θεὶς
τοίνυν, οὔτε οὐσία ὢν, ἵνα μὴ ἀρχὴ νομισθείη · οὔτε
δύναμις, ἵνα μὴ μεσότης · οὕτε ἐνέργεια, ἴνα μὴ τέ·
λος ο ἐστιν οὖσιοποιὸς καὶ ὑπερούσιος όντότης, καὶ
δυναμοποιδς καὶ ὑπερδύναμος πανσϐένεια, καὶ⁵ πά-
σης ἐνεργείας δραστικὴ καὶ ἀτελεύτητος ἕξις καὶ,
συντόμως είπεῑν,πάσης οὐσίας καὶ δυνάμεως καὶ
ἐνεργείας ἀρχῆς τε καὶ μεσότητος καὶ τέλους ποιη-
τικὴ. t Ὁρᾷς ὅπως οὔτε κατ’ οὐσίαν διάφορον, οὔτε
καθ’ οἷον δη τινα τρόπον, ποιότητα συγχωροῦσιν οἱ Θείοι
Πατέρες tul τῆς ,Θείας δογματίζειν ἐκείνης οὐσίας ,'
ε Ὠσπερ γὰρ ἡ μονὰς οὐκ ἂν, ι φησὶ, ι τμηθείη είς
μονάδας δύο (ἡ γὰρ είς ταῦτα διαιρουμένη οὐκᾶν εἴη
nauigans δυὰς), οὕτω ἡ ὲνὰς, κατὰ τὴν ἄκραν ἕνω-
σιν, οὐκ ἂν είς δύο διαιρεθείη φύσεις. Οὐ γὰρ ἁπλοῦς
ἔσται,ξφησῖν, ό τῶν ὅλων Θεὸς ἐτι τὴν φύσιν, εἴπερ
ἐστὶν ἑτέρα παρ’ αὑτὸν ἡ έν αὐτῷ ζωή. Εῐη δ’ ἄν
atat μείζων αὐτοῦ, καὶ ὲν ἀμείνοσιν ἀσυγκρίτως, ό ὡς
οὐκ ἔχοντι δοὺς τὴν ζωὴν, εἴπερ ὅλως ἁλοίη λαόὡν.)
Ἀλλ’ ό ὑμέτερος διδάσκαλος Παλαμᾶς (δεῖ γὰρ ἐκεί-
νῳ περιγράφειν τὰς τῶν τοιούτων αίτίας κακῶν, οὗ
μόνοις ὑμῖν ἐκείνῳ μαθητευθεῖσιν ἐγκαλεῖ-ι) οὐ μεθ’
ὕποστολῆς τινος, οὐδ’ αἰνιγματωδῶς πως, ἀλλ’ ἀναι-
δῶς καὶ διαρρήδην, κυρίως θεότητσς δογματίζει τὴν
ἐνέργειαν, καὶ ἄμα ζωὴν καὶ σοφίαν καὶ βούλησιν καὶ
φρόνησιν καὶ ἰσχὺν, καὶ τὰ τοιαῦτα, καὶ ἁσυγκρίτως
ἀμείνω τῆς οὐσίας ἕκαστα, διάφορά τε ὅντα τῆς οὐσίας
καὶ ἀλλήλων. Περὶ ὧν κοιλ⁸ ὁ θεῖος ἔφθη προειρηκὼς
Ἀθανάσιος (62) ' ὡς ι Οίνάσεϐεἰς οὐ θέλουσι λόγον
καὶ cogam καὶ βουλὴν ζῶσαν εῖναι τὸν Υίδν, περὶ
δὲ τὸν Θεὸν φρόνησιν καὶ βούλησιν καὶ σοφίαν, ὡς
ἕξιν συμϐαίνουσαν καὶ αποωμὸαίνουσαν. ι Καὶ αὖ·
οις ό μέγας ἔφησε Μάξιμος (65) · r Μὴ ἕξεις καὶ
ἐπιτηδειότητας ζητήσῃς ἐπὶ τῆς ἁπλῆς καὶ ἀπείρου
οὐσίας τῆς ἁγίας Τριάδος, ἵνα μὴ σύνθετον αὐτὴν
Var-iurum notae.
(6i) Deus neque principium est... neque substan-
tiu. Sttbiniellige. creaturam rerum ntere, prout lu-
colenter explicat idem sanctus Maximus, tom. Ι,
pag. 462 et'463.lpsumntet consule, si lubet. (Eanre-
ιιοιιδι ο
φυκενεῖναι τῆς ἐπιθεωρουμένης αὐτῇ κατὰ δύναμιν
κινήσεως, πᾶσα δὲ οὑσιώδης προς ἐνέργειαν κίνησις
μεσότης ἐστὶ μετεπινοουμένη μὲν τῆς οὐσίας, προε-
πινοουμένη δὶ τῆς ἐνεργείας. Καὶ πᾶσα ἐνέργεια, τῷ
καθ’ ἑαυτὴν λόγῳ φυσικῶς περιγραφομένη, τέλος
ἐστὶ τῆς πρὸ αὐτῆς κατ’ ἐπίνοιαν θεωρουμένης 06-
σιὼδους κινήσεως. '0 δὲ Θεὸς οὔτε ἀρχή ἐστιν (6i),
οὔτε μεσότης, οὔτε τέλος. Ταῦτα γὰρ τῶν χρόνῳ
διαιρετῶν sict γνωρίσματα ⁸ είποι δ’ ἄν τις, ὅτι καὶ.
τῶν αίῶνι συνορωμένων. Ὀ γὰρ χρόνος, μετρουμέ-
νην ἔχων τὴν κίνησιν, ἀριθμῷ περιγράφεται ο ὁ δὲ
αιιὶν, συνεπινοουμένην ἔχων τῇ ὑπάρξει τὴν πότε
κατηγορίαν, πάσχει διάστασιν, ὡς ἀρχὴν τοῦ εἶναι
λαϐὼν. [Ρ. 671] Ei δὲ χρόνος καὶ αίὼν οὐκ ἄναρχπ,
πολλῷ μᾶλλον τὰ ὲν τούτοις περιεχόμενα. ὐ Θεὶς
τοίνυν, οὔτε οὐσία ὢν, ἵνα μὴ ἀρχὴ νομισθείη · οὔτε
δύναμις, ἵνα μὴ μεσότης · οὕτε ἐνέργεια, ἴνα μὴ τέ·
λος ο ἐστιν οὖσιοποιὸς καὶ ὑπερούσιος όντότης, καὶ
δυναμοποιδς καὶ ὑπερδύναμος πανσϐένεια, καὶ⁵ πά-
σης ἐνεργείας δραστικὴ καὶ ἀτελεύτητος ἕξις καὶ,
συντόμως είπεῑν,πάσης οὐσίας καὶ δυνάμεως καὶ
ἐνεργείας ἀρχῆς τε καὶ μεσότητος καὶ τέλους ποιη-
τικὴ. t Ὁρᾷς ὅπως οὔτε κατ’ οὐσίαν διάφορον, οὔτε
καθ’ οἷον δη τινα τρόπον, ποιότητα συγχωροῦσιν οἱ Θείοι
Πατέρες tul τῆς ,Θείας δογματίζειν ἐκείνης οὐσίας ,'
ε Ὠσπερ γὰρ ἡ μονὰς οὐκ ἂν, ι φησὶ, ι τμηθείη είς
μονάδας δύο (ἡ γὰρ είς ταῦτα διαιρουμένη οὐκᾶν εἴη
nauigans δυὰς), οὕτω ἡ ὲνὰς, κατὰ τὴν ἄκραν ἕνω-
σιν, οὐκ ἂν είς δύο διαιρεθείη φύσεις. Οὐ γὰρ ἁπλοῦς
ἔσται,ξφησῖν, ό τῶν ὅλων Θεὸς ἐτι τὴν φύσιν, εἴπερ
ἐστὶν ἑτέρα παρ’ αὑτὸν ἡ έν αὐτῷ ζωή. Εῐη δ’ ἄν
atat μείζων αὐτοῦ, καὶ ὲν ἀμείνοσιν ἀσυγκρίτως, ό ὡς
οὐκ ἔχοντι δοὺς τὴν ζωὴν, εἴπερ ὅλως ἁλοίη λαόὡν.)
Ἀλλ’ ό ὑμέτερος διδάσκαλος Παλαμᾶς (δεῖ γὰρ ἐκεί-
νῳ περιγράφειν τὰς τῶν τοιούτων αίτίας κακῶν, οὗ
μόνοις ὑμῖν ἐκείνῳ μαθητευθεῖσιν ἐγκαλεῖ-ι) οὐ μεθ’
ὕποστολῆς τινος, οὐδ’ αἰνιγματωδῶς πως, ἀλλ’ ἀναι-
δῶς καὶ διαρρήδην, κυρίως θεότητσς δογματίζει τὴν
ἐνέργειαν, καὶ ἄμα ζωὴν καὶ σοφίαν καὶ βούλησιν καὶ
φρόνησιν καὶ ἰσχὺν, καὶ τὰ τοιαῦτα, καὶ ἁσυγκρίτως
ἀμείνω τῆς οὐσίας ἕκαστα, διάφορά τε ὅντα τῆς οὐσίας
καὶ ἀλλήλων. Περὶ ὧν κοιλ⁸ ὁ θεῖος ἔφθη προειρηκὼς
Ἀθανάσιος (62) ' ὡς ι Οίνάσεϐεἰς οὐ θέλουσι λόγον
καὶ cogam καὶ βουλὴν ζῶσαν εῖναι τὸν Υίδν, περὶ
δὲ τὸν Θεὸν φρόνησιν καὶ βούλησιν καὶ σοφίαν, ὡς
ἕξιν συμϐαίνουσαν καὶ αποωμὸαίνουσαν. ι Καὶ αὖ·
οις ό μέγας ἔφησε Μάξιμος (65) · r Μὴ ἕξεις καὶ
ἐπιτηδειότητας ζητήσῃς ἐπὶ τῆς ἁπλῆς καὶ ἀπείρου
οὐσίας τῆς ἁγίας Τριάδος, ἵνα μὴ σύνθετον αὐτὴν
Var-iurum notae.
(6i) Deus neque principium est... neque substan-
tiu. Sttbiniellige. creaturam rerum ntere, prout lu-
colenter explicat idem sanctus Maximus, tom. Ι,
pag. 462 et'463.lpsumntet consule, si lubet. (Eanre-
ιιοιιδι ο