PG 148, col. 1346
Igitur sive dicamus hanc Dei operationem in eo
χ, esse distinctam a substantia, sive (ut existimas)
qualitatem esse substantialiter accidenlcm, in
errorem insanabilem impiugemus. Nam piorum
nemo duas potest Dei substantias nominare, et
duo etl‘ectiva principia; ut iam antea multis san-
ctorum doctorum testimoniis demonstravimus.
Neque unquam in Deo excogitari qualitas poterit.
qum a divina substantia distinguatur, aut qua: sit
substantialis. Quod enim substantiale eSt, pars
est substantiae, ut docent tum sapientes Ecclesia:
doctores, ιιιτιι scriptores profani, qui verborum
scientiam adinveneront; ad quorum proinde ca-
nones et regulas ea perpendenda est. Et certe id.
quo sublato mutilatur totum. totius partem esse
necesse est. Si ergo ipsa operatio, utpote substan-
tialis, ex tua sententia pars est substantiae, dic
nobis qua tandem ratione aliud sit a substantia,
aut sit pars illius. quod nullas habet partes? Si
vero ista οριοτοιίυ qualitas est a substantia di-
stincta, quomodo sine subjecto intelligi aut con-
spici potest? Nam sine subjecto exsistentiam ba-
bere nunquam poterit. Quod autent non exsistit,
quomodo Deus erit? Vides qua ratione, per hanc
de divinis operationibus Opinionem, imperitos Ec-
clesia: antistites iu atheismum Palamas impellat?
Deinde vero qui fieri posset. ut ista divina opera-
tio esset a Dei substantia distincta? Ut enim ait
sanctus Maximus, ε Eorum qua: esse dicuntur
nihil habet omnino proprie esse. igitur nihil pror-
sus una cum Deo 1066 intelligi ab mterno potest.
quod ab ipso substantialiter ditl'erat, non :nvum,
non tempus, neque quidquam eorum, quae in aevo
aut in tempore exsistunt, Nam ista duo, proprie esse,
etnon proprie esse, nunquam sibi invicem con- η
venient. ι Ει iterum : ι (“ιιιη de Deo_dicimus, ipsum
esse ens, bonum, .Deum, Opiticem, supersubstan—
tialem, infinitum, immortalem, etalia lmjusmodi,
non substantiales diderentias significamus (ne ipsum
ex iis compositum esse prmditemus), sed qiuslam
denominationes, qua: licet denotent quidpiam
eorum, qua: circa ipsum Deum cottsidcrantnr,
nihil tarneu de ejus substantia et natura deiurant.
Quaedam enint significant, qua: divina: natura:
congruunt, ipsam vero naturam non designant:
quod constitutivis et substantialibus ditIcrentiis
proprium est. ι Ει rursus: t Substantia omnis,
cum propriam secum importet definitionem, ex
natura sua principium est illius motus. qui ei
substantia: saltem de potentia inesse intelligitur.
(se) Orat. 4. contra Arian. tant. Ι, pag. 5l5,
edit. τοι. Capreae“.
ς ((55) Capitzbus de citaritate tom. Ι, pag. 5M.
.‘ti'i‘liROflN.
χ, esse distinctam a substantia, sive (ut existimas)
qualitatem esse substantialiter accidenlcm, in
errorem insanabilem impiugemus. Nam piorum
nemo duas potest Dei substantias nominare, et
duo etl‘ectiva principia; ut iam antea multis san-
ctorum doctorum testimoniis demonstravimus.
Neque unquam in Deo excogitari qualitas poterit.
qum a divina substantia distinguatur, aut qua: sit
substantialis. Quod enim substantiale eSt, pars
est substantiae, ut docent tum sapientes Ecclesia:
doctores, ιιιτιι scriptores profani, qui verborum
scientiam adinveneront; ad quorum proinde ca-
nones et regulas ea perpendenda est. Et certe id.
quo sublato mutilatur totum. totius partem esse
necesse est. Si ergo ipsa operatio, utpote substan-
tialis, ex tua sententia pars est substantiae, dic
nobis qua tandem ratione aliud sit a substantia,
aut sit pars illius. quod nullas habet partes? Si
vero ista οριοτοιίυ qualitas est a substantia di-
stincta, quomodo sine subjecto intelligi aut con-
spici potest? Nam sine subjecto exsistentiam ba-
bere nunquam poterit. Quod autent non exsistit,
quomodo Deus erit? Vides qua ratione, per hanc
de divinis operationibus Opinionem, imperitos Ec-
clesia: antistites iu atheismum Palamas impellat?
Deinde vero qui fieri posset. ut ista divina opera-
tio esset a Dei substantia distincta? Ut enim ait
sanctus Maximus, ε Eorum qua: esse dicuntur
nihil habet omnino proprie esse. igitur nihil pror-
sus una cum Deo 1066 intelligi ab mterno potest.
quod ab ipso substantialiter ditl'erat, non :nvum,
non tempus, neque quidquam eorum, quae in aevo
aut in tempore exsistunt, Nam ista duo, proprie esse,
etnon proprie esse, nunquam sibi invicem con- η
venient. ι Ει iterum : ι (“ιιιη de Deo_dicimus, ipsum
esse ens, bonum, .Deum, Opiticem, supersubstan—
tialem, infinitum, immortalem, etalia lmjusmodi,
non substantiales diderentias significamus (ne ipsum
ex iis compositum esse prmditemus), sed qiuslam
denominationes, qua: licet denotent quidpiam
eorum, qua: circa ipsum Deum cottsidcrantnr,
nihil tarneu de ejus substantia et natura deiurant.
Quaedam enint significant, qua: divina: natura:
congruunt, ipsam vero naturam non designant:
quod constitutivis et substantialibus ditIcrentiis
proprium est. ι Ει rursus: t Substantia omnis,
cum propriam secum importet definitionem, ex
natura sua principium est illius motus. qui ei
substantia: saltem de potentia inesse intelligitur.
(se) Orat. 4. contra Arian. tant. Ι, pag. 5l5,
edit. τοι. Capreae“.
ς ((55) Capitzbus de citaritate tom. Ι, pag. 5M.
.‘ti'i‘liROflN.