PG 148, col. 1348
καὶ ποιότητας πάσας mammosa: παντάπασι τῆς
θείας οὐσίας, διὰ τδ μὴ εἶναι καθ’ ἑαυτὴν οὐδεμίαν
συνθέσεως ἄνευ. mare ob; Παλαμᾶς οὑ βούλεται
τοῦτο, οὑδὲ δύναται γινώσκειν, ὡς τὰ Exta πάντα
καὶ [Ρ. 672] αί ἔξεις at‘nal. ληπταὶ τοῖς ἔχουσι ποιή-
μασίν τίσι, δεκτικοῖς οὖσι τῶν ἔξωθεν ἐπιγινομένων.
Καὶ εί μὴ λὰὅοιτις, οὐδ’ἐξει. ι Τί γὰρ ἔχεις, ι φησιν,
ι δοὺκ ἐλαόεςς ι ὥσθ’ ὃ ἔχει τις, ἀλλότριόν τέ ἐστι καὶ
ἐπείσακτον ο ὥσπερ καὶ τὰ ἔξωθεν οὑτωσί πως ἐπει-
σιόντα ταῦτα νοήματα τὺποι γίνονται καὶ αὑτὰ καὶ
παθήματα ταῖς ὑποκειμέναις ψυχαῖς, παθηταῖς οὔσαις
φύσει. Ἐπὶ Θεοῦ δὲ τὸ ἔχειν τὰ πρὸς ἡμᾶς ὄνομα·
ῑόμενα τίμιά τε καὶ ἀγαθὰ, καταχρηστικῶς λέγεται,
οὑ κυρίως. Ἃπαθὴς γάρ. ’Π λεγέτω μοι τις παρελ-
θὼν ⁶ πόθεν καὶ παρὰ τίνος εχει λαϐὴν πρεσευτὲ-
pou καὶ μείζονος, ἢ τελειοτέρου ; Ἱιν μὲν γὰρ αὐτὸς
is". φύσει πάντα τάγαθά· παρωνόμασται δ’ αὐτὰ
πρὸς τῶν ἀνθρώπων ὕστερον, ἀφ’ οὗ πρὸς ιννοιαν
τῶν ἐνταῦθα καλῶν καὶ τιμίων ἐληλύθεσαν, καὶ διαι.
ρείν ἐκ τῆς χείρονος ἔγνωσαν μοίρας. Καὶ οὑρανδς
γὰρ, σφαιρικός τε καὶ ἀεικίνητος καὶ πρὶν ἀνθρώ-
πους εἶναι ὑπάρχων, ὅμως ἔγνωσται καὶ προσωνό-
μασται np"; ἀνθρώπων ὑστε ρον, ἃ πρότερον αὑτὸς ἦν.
ι Οίκτίρμων γὰρ, ι φησὶ, ι καὶ ἐλεήμων ὀ Κύριος,
μαίρόθυμος καὶξπολυέλεος. ι Τί τοίνυνς ταῦτα λέγω·
σιν ἐνεργείας ἔχειν τὴν σημασίαν, ἢ φύσεως ; Οὐκ
ἄν τις ἄλλο τι παρὰ τὴν ἐνέργειαν sinat. "du 1:0!-
νυν ἐνεργήσας τοὺς οίκτιρμοὺς ὁ Θεὸς καὶ τὸν ἔλεον
ἔσχεν ἐκ τῆς ἐνεργείας τοῦνομα ; ἆρα πρὸ τῆς ἀνι
θρωπίνῃς ζωῆς; καὶ τίςὺτοῦ ἐλέους δεόμενοςς
Ἃ).λὰ μετὰ τὴν ἁμαρτίαν πάντων ἠδ’ ἁμαρ-
τία μετά τὸν ἄνθρωπον. οὐκοῦν μετὰ τὸν ἄνθρωπον
καὶ ἡ τοῦ ἐλεεῖν ἐνέργεια καὶτοῦ ἐλέου τὺ ὄνομα. Καὶ
ὁμοίως δ μέγας φησὶν Ἀθανάσιος · ι Οὑχ al. λέξεις τὴν
φύσιν παραιροῦνται ' am μᾶλλονὴ φύσις τὰς λέξεις
εἰς ἑαυτὴν ἐὶκουσα μεταὸἀλλει. Καὶ γὰρ οὑ πρότε-
ραι τῶν οὐσιῶν ai λέξεις ⁸ ἀλλ’ αἱ οὐσίαι πρῶτον,
καὶ δεύτεραι τούτων αἱ λέξεις. '0 γὰρ Θεὸς, ἁπλοῦς
ὢν καὶ ἀσύνθετος φύσει, ἁπλῶς καὶ μονοειδῶς
τὰ φύσει πάντα πέφυκεν εἶναι καλὰ ὑπὲρ νοῦν
καὶ λόγον ἀνθρώπινον. Ta δ’ ἐν κόσμῳ καλὰ
θέσει καὶ οὑ κυρίως εἰσὶ, καὶ είκόνες ἀμυδραὶ
τῶν ἐκείνου καλῶν. Ἰιμείς δ’ ὑστερογενεῖς ὄντες
ὑστερογενῆ καὶ τὰ ἁγαθὰ διδασκόμεθα ὄντα διὰ τῆς
πείραςο κάντεῦθεν καὶ πρὸς Θςὸν τὰ τοιαῦτα avd-
γοντες ὲκ πάντων αὑτὸν παρονομάζομεν, ἃ ἐστιν αὑ·
τδς φύσει, καὶ οὑχ ὡς ἐξ αὐτῶν ὁμοίως ἠ μίν συγκείο
μενος. Ὀνόματα γάρ εἱσι ταῦτα καὶ νοήματα τῶν
ἡμετέρων ψυχικῶν ὠδίνων, ὅσαι πολυπραγμονεῖν τιλο
μῶσι Θεὸν, ἐν προθύροις αὑλιζομένων τοῦ ἀδύτου,
καὶ οὐδὲν μὲν τῶν ἐκείνου ἐξαγγέλλειν ἐχουσῶν[Ρ.6ἷ5]
τὰ δ’ οἰκεῖα πάθη περὶ αὑτὸν καὶ τὰς ἀπορίας τε καὶ
διαπτώσεις μηνυουσῶν ἐαυτῶν,ὀὖδὲζσαφῶς (64), ἀλλὰ
Vnriornm notas.
θείας οὐσίας, διὰ τδ μὴ εἶναι καθ’ ἑαυτὴν οὐδεμίαν
συνθέσεως ἄνευ. mare ob; Παλαμᾶς οὑ βούλεται
τοῦτο, οὑδὲ δύναται γινώσκειν, ὡς τὰ Exta πάντα
καὶ [Ρ. 672] αί ἔξεις at‘nal. ληπταὶ τοῖς ἔχουσι ποιή-
μασίν τίσι, δεκτικοῖς οὖσι τῶν ἔξωθεν ἐπιγινομένων.
Καὶ εί μὴ λὰὅοιτις, οὐδ’ἐξει. ι Τί γὰρ ἔχεις, ι φησιν,
ι δοὺκ ἐλαόεςς ι ὥσθ’ ὃ ἔχει τις, ἀλλότριόν τέ ἐστι καὶ
ἐπείσακτον ο ὥσπερ καὶ τὰ ἔξωθεν οὑτωσί πως ἐπει-
σιόντα ταῦτα νοήματα τὺποι γίνονται καὶ αὑτὰ καὶ
παθήματα ταῖς ὑποκειμέναις ψυχαῖς, παθηταῖς οὔσαις
φύσει. Ἐπὶ Θεοῦ δὲ τὸ ἔχειν τὰ πρὸς ἡμᾶς ὄνομα·
ῑόμενα τίμιά τε καὶ ἀγαθὰ, καταχρηστικῶς λέγεται,
οὑ κυρίως. Ἃπαθὴς γάρ. ’Π λεγέτω μοι τις παρελ-
θὼν ⁶ πόθεν καὶ παρὰ τίνος εχει λαϐὴν πρεσευτὲ-
pou καὶ μείζονος, ἢ τελειοτέρου ; Ἱιν μὲν γὰρ αὐτὸς
is". φύσει πάντα τάγαθά· παρωνόμασται δ’ αὐτὰ
πρὸς τῶν ἀνθρώπων ὕστερον, ἀφ’ οὗ πρὸς ιννοιαν
τῶν ἐνταῦθα καλῶν καὶ τιμίων ἐληλύθεσαν, καὶ διαι.
ρείν ἐκ τῆς χείρονος ἔγνωσαν μοίρας. Καὶ οὑρανδς
γὰρ, σφαιρικός τε καὶ ἀεικίνητος καὶ πρὶν ἀνθρώ-
πους εἶναι ὑπάρχων, ὅμως ἔγνωσται καὶ προσωνό-
μασται np"; ἀνθρώπων ὑστε ρον, ἃ πρότερον αὑτὸς ἦν.
ι Οίκτίρμων γὰρ, ι φησὶ, ι καὶ ἐλεήμων ὀ Κύριος,
μαίρόθυμος καὶξπολυέλεος. ι Τί τοίνυνς ταῦτα λέγω·
σιν ἐνεργείας ἔχειν τὴν σημασίαν, ἢ φύσεως ; Οὐκ
ἄν τις ἄλλο τι παρὰ τὴν ἐνέργειαν sinat. "du 1:0!-
νυν ἐνεργήσας τοὺς οίκτιρμοὺς ὁ Θεὸς καὶ τὸν ἔλεον
ἔσχεν ἐκ τῆς ἐνεργείας τοῦνομα ; ἆρα πρὸ τῆς ἀνι
θρωπίνῃς ζωῆς; καὶ τίςὺτοῦ ἐλέους δεόμενοςς
Ἃ).λὰ μετὰ τὴν ἁμαρτίαν πάντων ἠδ’ ἁμαρ-
τία μετά τὸν ἄνθρωπον. οὐκοῦν μετὰ τὸν ἄνθρωπον
καὶ ἡ τοῦ ἐλεεῖν ἐνέργεια καὶτοῦ ἐλέου τὺ ὄνομα. Καὶ
ὁμοίως δ μέγας φησὶν Ἀθανάσιος · ι Οὑχ al. λέξεις τὴν
φύσιν παραιροῦνται ' am μᾶλλονὴ φύσις τὰς λέξεις
εἰς ἑαυτὴν ἐὶκουσα μεταὸἀλλει. Καὶ γὰρ οὑ πρότε-
ραι τῶν οὐσιῶν ai λέξεις ⁸ ἀλλ’ αἱ οὐσίαι πρῶτον,
καὶ δεύτεραι τούτων αἱ λέξεις. '0 γὰρ Θεὸς, ἁπλοῦς
ὢν καὶ ἀσύνθετος φύσει, ἁπλῶς καὶ μονοειδῶς
τὰ φύσει πάντα πέφυκεν εἶναι καλὰ ὑπὲρ νοῦν
καὶ λόγον ἀνθρώπινον. Ta δ’ ἐν κόσμῳ καλὰ
θέσει καὶ οὑ κυρίως εἰσὶ, καὶ είκόνες ἀμυδραὶ
τῶν ἐκείνου καλῶν. Ἰιμείς δ’ ὑστερογενεῖς ὄντες
ὑστερογενῆ καὶ τὰ ἁγαθὰ διδασκόμεθα ὄντα διὰ τῆς
πείραςο κάντεῦθεν καὶ πρὸς Θςὸν τὰ τοιαῦτα avd-
γοντες ὲκ πάντων αὑτὸν παρονομάζομεν, ἃ ἐστιν αὑ·
τδς φύσει, καὶ οὑχ ὡς ἐξ αὐτῶν ὁμοίως ἠ μίν συγκείο
μενος. Ὀνόματα γάρ εἱσι ταῦτα καὶ νοήματα τῶν
ἡμετέρων ψυχικῶν ὠδίνων, ὅσαι πολυπραγμονεῖν τιλο
μῶσι Θεὸν, ἐν προθύροις αὑλιζομένων τοῦ ἀδύτου,
καὶ οὐδὲν μὲν τῶν ἐκείνου ἐξαγγέλλειν ἐχουσῶν[Ρ.6ἷ5]
τὰ δ’ οἰκεῖα πάθη περὶ αὑτὸν καὶ τὰς ἀπορίας τε καὶ
διαπτώσεις μηνυουσῶν ἐαυτῶν,ὀὖδὲζσαφῶς (64), ἀλλὰ
Vnriornm notas.