PG 148, col. 1349
λεί, καθ’ ἑαυτὰς, αἷς συνάπτει καὶ τὴν κρίσιν τοῦ
Θεοῦ καὶ την αίδεσιμὸτητα αὐτοῦ, καὶ μυρίας καὶ
ὅσας δείξομεν, είς μέσον προαγαγόντες αὑτὰς τὰς
ῥήσεις αὐτοῦ (καθὰ καὶ ἀνωτέρω που πεποιήκαμεν
ὀλιγάκις τε καὶ μετρίως), μὴ συνιεὶς τῶν ἁγίων is-
γόντων · ι Πιστεύομεν είς ἕνα Θεὸν, μίαν ἀρχὴν ἀναρ-
χον,ἇκτιστον, καὶ τὰ ἑξῆς, μίαν ἐξουσίαν, μίαν κυριόι
τητα. μίαν βασιλείαν, ἐν τρισὶ τελείαις ὑποστάσεσι
γνωριζομένην τε καὶ προσκυνουμένην μιᾷ προσκυνή-
σει. ι Ἰδοὺ γάρ τὰς πολλὰς ὕφ’ήμῶν ἀναγομένις τῷ
Θεῷ προσωνυμίας ό πολὺς Ἰωάννης ἑνὶ συνέκλεισε καὶ
μοναδικῷ συμπεράσματι. Εἰ γὰρ ταυτὸν κατά τι φύε
σει καὶ ἄκτιστον ἔχει τὸ πλῆθος τῶν Παλαμικῶν
ἅκτίστων θεοτήτων, οὗ πλῆθος ἂν τίη τὺ πλῆθος, ἀλλὰ
μονάςο καὶ,ὶέληθεν ἄρα ταύτὸν τῇ οὐσίᾳ. φάσκων αὑ-
τὰς, καὶ μὴ νοῶν ὑγιῶς ἆ φησιν ὑγιῶς. Τὸ γὰρ
_ ταυτὶν, οὐχ ἕτερον, οὐδὲ βλῆθος τῇ φύσει τε καὶ
οὐσίᾳ. El δὲ χάριτι, καθάπερ καὶ τοὺς ἀνθρὼ-
πους νομοθετεῖ, λέληθεν ἄρα ταύτὸν τοῖς ἀνθρώ·
ποις φάσκων τὸ πλῆθος τῶν άκτίστων τούτων θεο-
τήτων ο καὶ γίνεταί, οί τὸ άκτιστον οὐκ άκτιστον,
ἀλλὰ κτιστύν. Ἐνίζονται γὰρ τὰ πολλὰ τῷ τσυτῷ
τῆς ὑπάρξεως, φύσιν ἐχόντων ἀλλήλας τῶν μὴ ὲτὲ-
ρων ἀεὶ συνεῖναι ’κατὰ τὸ συμφυὲς καὶ ὁμότιμον, μὴ
παρούσης τῆς ἑτερότηῖος. Πῶς γὰρ ἂν μιγείη τὰ ὲκ
διαμέτρου κληρωσάμενα τὴν ἀντίθεσιν, καὶ ἀεὶ μαι-
κόμενα κατ’ αὑτό γε τουτὶ τὸ τῆς ἑτερότητος μέροςς
οὐ γάρ ἂν φθάνει θάτερον θατέρῳ, θᾶττον λόγου
παντὸς, λαμπρὸν τὸν τοῦ θανάτου κιρνῶν κρατῆρα.
Ὃ γοῦν παρὰ τὴν θείαν οὐσίαν ἄλλας νομοθετῶν
ἀκτίστους θεότητος καὶ ἐνεργείας τὸ ἐνιαῖον διέφθαρκε
τῆς τοῦ πάντων δημιουργοῦ θεότητος ο μηδὲ γάρ εἶ·
ναι τῶν δυναμένων, εἰς ταυτότητά ςυσικὴν τὴν ἑτερό-
τητα συνιέναι τῶν θεοτήτων. Οὐκ ἄρα θεότης ἄκτι-
στος, ἑτέρα παρά τὴν θείαν καὶ μόνην τρισυπόστα-
τον οὐσίαν. οὒτ’ ἔσται, κᾶν πάντες διαρραγῶσι φά-
σκοντες Παλαμῖται · οὐδὲ θεῶν πλῆθοςἝλληνικόν. '0
γὰρ τὰ θεῖα πολὺς Ἰωάννης, ι Et πολλοὺς, ι φησιν,
ι ἐροῦμεν [P.GH] θεοὺς, ἀνάγκη διαφορά ὲν αὐτοῖς.
'0 μὲν κατὰ πάντα τέλειος, οὗτος ἂν είη κατὰ πάντα
μόνος Θεός· πᾶς δὲ δ τοῦ τελείουλλειπόμενος, ἦ κατὰ
άγαῡιίτητα,ἢ κατὰ σοφίαν, ῆκατά δύναμιν, fit ὅλως D
κατά τι, οὐκ ἂν εἴη Θεός. usus; καί πολλοῖς οὖσι
τὸ ἁπερίγραπτον φυλαχθήσεται ; ἔνθα γὰρ] ἂν είη ό
εἷς, οὐκ ἂν εἴη ὀ ἕτερος. Δεῖ δὲ τὸν Θεὸν ἀπερίγραιπτον
εἶναι καὶ πάντα πληροῦνται. ι Σκεπτέον οὖν κάντεῦ-
οεν, ὅπως ἑνὸς Θεοῦ παντάπασιν ἀναίσθητος καὶ πᾶ-
σης ἀσύνετος θείας Γραφῆς ὁ “alapa; ἑμεμενήκει
διηνεκῶς, διάφορον οὐσίαν καί⁸ ἐνέργειαν ὲς τούμ-
φανὲς δογματίζων, καὶ μὴ μόνον μίαν δεικνὺς ἐτερόο
τητα, ἀλλὰ καὶ ἀπείρους · καὶ μὴ μόνον ἀπείρους,
ἀλλὰ καὶ άκτίστους ο καὶ μὴ μόνον ἁκτίστους, ἀλλὰ
καὶ μείζους καὶ ἐλάττους. '0 δὲ μείζους καὶ ἐλάτ-
‘ i‘ml. cn. 3; Lxxsv, l5 ; cxuv, 8.
Θεοῦ καὶ την αίδεσιμὸτητα αὐτοῦ, καὶ μυρίας καὶ
ὅσας δείξομεν, είς μέσον προαγαγόντες αὑτὰς τὰς
ῥήσεις αὐτοῦ (καθὰ καὶ ἀνωτέρω που πεποιήκαμεν
ὀλιγάκις τε καὶ μετρίως), μὴ συνιεὶς τῶν ἁγίων is-
γόντων · ι Πιστεύομεν είς ἕνα Θεὸν, μίαν ἀρχὴν ἀναρ-
χον,ἇκτιστον, καὶ τὰ ἑξῆς, μίαν ἐξουσίαν, μίαν κυριόι
τητα. μίαν βασιλείαν, ἐν τρισὶ τελείαις ὑποστάσεσι
γνωριζομένην τε καὶ προσκυνουμένην μιᾷ προσκυνή-
σει. ι Ἰδοὺ γάρ τὰς πολλὰς ὕφ’ήμῶν ἀναγομένις τῷ
Θεῷ προσωνυμίας ό πολὺς Ἰωάννης ἑνὶ συνέκλεισε καὶ
μοναδικῷ συμπεράσματι. Εἰ γὰρ ταυτὸν κατά τι φύε
σει καὶ ἄκτιστον ἔχει τὸ πλῆθος τῶν Παλαμικῶν
ἅκτίστων θεοτήτων, οὗ πλῆθος ἂν τίη τὺ πλῆθος, ἀλλὰ
μονάςο καὶ,ὶέληθεν ἄρα ταύτὸν τῇ οὐσίᾳ. φάσκων αὑ-
τὰς, καὶ μὴ νοῶν ὑγιῶς ἆ φησιν ὑγιῶς. Τὸ γὰρ
_ ταυτὶν, οὐχ ἕτερον, οὐδὲ βλῆθος τῇ φύσει τε καὶ
οὐσίᾳ. El δὲ χάριτι, καθάπερ καὶ τοὺς ἀνθρὼ-
πους νομοθετεῖ, λέληθεν ἄρα ταύτὸν τοῖς ἀνθρώ·
ποις φάσκων τὸ πλῆθος τῶν άκτίστων τούτων θεο-
τήτων ο καὶ γίνεταί, οί τὸ άκτιστον οὐκ άκτιστον,
ἀλλὰ κτιστύν. Ἐνίζονται γὰρ τὰ πολλὰ τῷ τσυτῷ
τῆς ὑπάρξεως, φύσιν ἐχόντων ἀλλήλας τῶν μὴ ὲτὲ-
ρων ἀεὶ συνεῖναι ’κατὰ τὸ συμφυὲς καὶ ὁμότιμον, μὴ
παρούσης τῆς ἑτερότηῖος. Πῶς γὰρ ἂν μιγείη τὰ ὲκ
διαμέτρου κληρωσάμενα τὴν ἀντίθεσιν, καὶ ἀεὶ μαι-
κόμενα κατ’ αὑτό γε τουτὶ τὸ τῆς ἑτερότητος μέροςς
οὐ γάρ ἂν φθάνει θάτερον θατέρῳ, θᾶττον λόγου
παντὸς, λαμπρὸν τὸν τοῦ θανάτου κιρνῶν κρατῆρα.
Ὃ γοῦν παρὰ τὴν θείαν οὐσίαν ἄλλας νομοθετῶν
ἀκτίστους θεότητος καὶ ἐνεργείας τὸ ἐνιαῖον διέφθαρκε
τῆς τοῦ πάντων δημιουργοῦ θεότητος ο μηδὲ γάρ εἶ·
ναι τῶν δυναμένων, εἰς ταυτότητά ςυσικὴν τὴν ἑτερό-
τητα συνιέναι τῶν θεοτήτων. Οὐκ ἄρα θεότης ἄκτι-
στος, ἑτέρα παρά τὴν θείαν καὶ μόνην τρισυπόστα-
τον οὐσίαν. οὒτ’ ἔσται, κᾶν πάντες διαρραγῶσι φά-
σκοντες Παλαμῖται · οὐδὲ θεῶν πλῆθοςἝλληνικόν. '0
γὰρ τὰ θεῖα πολὺς Ἰωάννης, ι Et πολλοὺς, ι φησιν,
ι ἐροῦμεν [P.GH] θεοὺς, ἀνάγκη διαφορά ὲν αὐτοῖς.
'0 μὲν κατὰ πάντα τέλειος, οὗτος ἂν είη κατὰ πάντα
μόνος Θεός· πᾶς δὲ δ τοῦ τελείουλλειπόμενος, ἦ κατὰ
άγαῡιίτητα,ἢ κατὰ σοφίαν, ῆκατά δύναμιν, fit ὅλως D
κατά τι, οὐκ ἂν εἴη Θεός. usus; καί πολλοῖς οὖσι
τὸ ἁπερίγραπτον φυλαχθήσεται ; ἔνθα γὰρ] ἂν είη ό
εἷς, οὐκ ἂν εἴη ὀ ἕτερος. Δεῖ δὲ τὸν Θεὸν ἀπερίγραιπτον
εἶναι καὶ πάντα πληροῦνται. ι Σκεπτέον οὖν κάντεῦ-
οεν, ὅπως ἑνὸς Θεοῦ παντάπασιν ἀναίσθητος καὶ πᾶ-
σης ἀσύνετος θείας Γραφῆς ὁ “alapa; ἑμεμενήκει
διηνεκῶς, διάφορον οὐσίαν καί⁸ ἐνέργειαν ὲς τούμ-
φανὲς δογματίζων, καὶ μὴ μόνον μίαν δεικνὺς ἐτερόο
τητα, ἀλλὰ καὶ ἀπείρους · καὶ μὴ μόνον ἀπείρους,
ἀλλὰ καὶ άκτίστους ο καὶ μὴ μόνον ἁκτίστους, ἀλλὰ
καὶ μείζους καὶ ἐλάττους. '0 δὲ μείζους καὶ ἐλάτ-
‘ i‘ml. cn. 3; Lxxsv, l5 ; cxuv, 8.