PG 148, col. 1357
μηχάνημα κατά τῶν ἀπειρογάλων, ἢ μᾶλλον κατὰ
τῆς ἰδίας ψυχῆς. ἐξεύρηται ⁶ [Ρ.6Ὶ7] κουρέων δίκην,
παμπόλλους άνᾶ πᾶν ἔτος συνάγειίείς τδ κουρεῖον
αύτού, δπόσοι πρὶς τὸ ξέειν καὶ τέμνειν πεφύκα-
σιν ἔχοντες εὐφυῶς, ac". γραμμάτων γράμματα,
καὶ φύλλα φύλλων ἀλλάττεσθαι. La, τῶν ἀντιρῤήο
σίων αὐτοῖς προϐαλλομένων, ὡς διαϐάλλοντας παρὰ
φαῦλον ὲκ τοῦ ῥᾴστου ποιῆται τοὺς ἀντιλέγοντας·
ὡς ἀπαγορεύειν τοὺς διώκοντας, δμοίως τοῖς
τοξεύουσιν ἐς ἀνθρώπους ὑπὸ δειλίας φυγομαχοῦν-
τας. καὶ μηδὲ βραχύ τι μόρον ὥρας στῆναι γοῦν
ὲφ⁹ ἐνὸς δυναμένους. Περὶ δὲ τῶν τοπούτων ναι
όμοίως δρώντων αἱρετικῶς καὶ ὁ μέγας διέξεισιν
Ἀθανάσιος τοῖς ἐπισκόποις Αἰγύπτου καὶ Λιϐύης
ἐπιστέλλων. ι Κατ’ ἐνιαυτὸν γὰρ, ο φησιν, ι ὡς
oi τὰς διαθήκας γράφοντες, συνερχόμενοι καὶ αύ-
τοὶ, προσποιοῦνται περὶ πίστεως γράφειν, ῖνα κά,
τούτῳ γέλωτα μᾶλλον όφλήσωσι καὶ αἰσχύνωνται,
ὅτι μῆ παρ’ lupam, ἀλλά παρ’ αὐτῶν ἐκϐάλλεται.
El γὰρ ῖθάρῤουν οἷς ἔγραφον προτέροις.. οὐκ ἂν
δεύτερα γράφειν ἐζήτουν, οὐδ’ αὖ πάλιν ἔγραφον
νύν, ἀφέντες ἅπερ ἔγραψανο πάντως τοῦτο μελε.
τὴσαντες, ὅτι πάλιν άλλάξονσιν, ἐὰν ὀλίγος παρέλθῃ
χρόνος, καὶ πρόφασιν λάϐωσι τοῦ συνήθως τισὶν
ἐπιϐουλεύειν. Τότε γὰρ, ὃταν ὲπιϐουλεύωσι, μά-
λιστα προσποιοῦνται περὶ πίστεως γράφειν, ἶν’ ὼς γ
ιίιλάτος ἐνίψατο τάς χεῖρας, οὕτω καὶ οὗτοι γρά- ’
φοντες ἀποκτείνωσι τοὺς τίς Χριστὸν εὐσεϐοῦντας·
καὶ ἶν’, ὡς περὶ πίστεως ὁρίζοντες. δόξωσιν (ὡς
πολλάκις εἷπον) φεύγειν τὸ τῆς ἐτεροδοξίας ἔγκλη-
μα. Ἀλλ’ οὔτε λαθεῖν οὔτε φυγεῖν δυνήσονται. Ἕως
γάρ ἑαυτοῖς ἀπολογοῦνται, ἑαυτῶν ἀεὶ κατήγοροι
γίνονται ο καὶ δικαίως γι. ού γᾶρ τοῖς ἐλέγχουσιν
αὐτοὺς ἀποκρίνονται ’ ἀλλ’ ἑαυτοὺς, ὡς βούλονται,
πείθουσι. Πότε οὖν, τοῦ ύπευθύνου κρίνοντος ἐαυ-
τὸν, λύσις γίνεται τοῦ ἔγκλήματοςς Διά τοῦτο γοῦν
ἀεὶ γράφουσι, καὶ ἀεὶ τὰ ῖδια μεταποιοῦντες ἄδη-
λον ἔχουσι τὴν πίστιν, μᾶλλον δὲ φανερὰν ἔχουσι
τὴν ἀπιστίαν καὶ τὴν κακοφροσύνην. ι Ὁρᾶτε πῶς
ό μέγας τῆς ἀληθείας ἀγωνιστὴς ’Δθανάσιος σα.
φὲστατι πάνυ παρέστησεν ἡμῖν. ὡς τά νῦν πρὸς Ε
τυῦ "alapa γιγνόμενα τῶν πάλαι γενομένων τῆς
κακίας εἰκόνων καὶ ἀρχετύπων μακρὰν ἀποσώζουπι
μίμησιν. Ἑῶ γὰρ νῦν λέγειν, οὓς ἐπὶ κακοῖς
zamia; προσέθηκεν Ὀλύμπους οὗτος. Δια δὴ ταῦτα
καὶ χαίρω νῦν, εῖπερ ποτε, μᾶλλον ἐγὼ, καὶ ἠῖίους
μοι νῦν μᾶλλον ὑμεῖς ειπερ ποτὲ φαίνεσθε, ἄφυ-
κτον μοι τὸ πάλαι ζητούμενον θήραμα νῦν παρα-
θέντες, ὼς μηκέτι μὴ δεῖσθαι μηδ’ ὅλως μήτ’ ἐμὲ
μαρτύρων , μήτ’ ἐκεῖνον ἓχιιν ἔτι ἀρνεῖσθαι⁹ μήθ’
ὴ μᾶς τάκείνου διά μνήμης ἄγοντας, καῖ γινομένους
μάρτυρας ἀπαραγράπτους τῶν ὲκεξνου βλασφη-
μιῶν ’ [Ρ. 678] ὡς ἐξεῖναι κάμὲ τῶν ἐλέγχων ἤδη
μὴ πρὸς ἀνέδραστα aut ἀστατοῦντα σημεῖα τὴν
τοξικὴν μετὰ τῶν βελῶν ἀναλοῦν. μηδὲ τυφλά
τῆς ἰδίας ψυχῆς. ἐξεύρηται ⁶ [Ρ.6Ὶ7] κουρέων δίκην,
παμπόλλους άνᾶ πᾶν ἔτος συνάγειίείς τδ κουρεῖον
αύτού, δπόσοι πρὶς τὸ ξέειν καὶ τέμνειν πεφύκα-
σιν ἔχοντες εὐφυῶς, ac". γραμμάτων γράμματα,
καὶ φύλλα φύλλων ἀλλάττεσθαι. La, τῶν ἀντιρῤήο
σίων αὐτοῖς προϐαλλομένων, ὡς διαϐάλλοντας παρὰ
φαῦλον ὲκ τοῦ ῥᾴστου ποιῆται τοὺς ἀντιλέγοντας·
ὡς ἀπαγορεύειν τοὺς διώκοντας, δμοίως τοῖς
τοξεύουσιν ἐς ἀνθρώπους ὑπὸ δειλίας φυγομαχοῦν-
τας. καὶ μηδὲ βραχύ τι μόρον ὥρας στῆναι γοῦν
ὲφ⁹ ἐνὸς δυναμένους. Περὶ δὲ τῶν τοπούτων ναι
όμοίως δρώντων αἱρετικῶς καὶ ὁ μέγας διέξεισιν
Ἀθανάσιος τοῖς ἐπισκόποις Αἰγύπτου καὶ Λιϐύης
ἐπιστέλλων. ι Κατ’ ἐνιαυτὸν γὰρ, ο φησιν, ι ὡς
oi τὰς διαθήκας γράφοντες, συνερχόμενοι καὶ αύ-
τοὶ, προσποιοῦνται περὶ πίστεως γράφειν, ῖνα κά,
τούτῳ γέλωτα μᾶλλον όφλήσωσι καὶ αἰσχύνωνται,
ὅτι μῆ παρ’ lupam, ἀλλά παρ’ αὐτῶν ἐκϐάλλεται.
El γὰρ ῖθάρῤουν οἷς ἔγραφον προτέροις.. οὐκ ἂν
δεύτερα γράφειν ἐζήτουν, οὐδ’ αὖ πάλιν ἔγραφον
νύν, ἀφέντες ἅπερ ἔγραψανο πάντως τοῦτο μελε.
τὴσαντες, ὅτι πάλιν άλλάξονσιν, ἐὰν ὀλίγος παρέλθῃ
χρόνος, καὶ πρόφασιν λάϐωσι τοῦ συνήθως τισὶν
ἐπιϐουλεύειν. Τότε γὰρ, ὃταν ὲπιϐουλεύωσι, μά-
λιστα προσποιοῦνται περὶ πίστεως γράφειν, ἶν’ ὼς γ
ιίιλάτος ἐνίψατο τάς χεῖρας, οὕτω καὶ οὗτοι γρά- ’
φοντες ἀποκτείνωσι τοὺς τίς Χριστὸν εὐσεϐοῦντας·
καὶ ἶν’, ὡς περὶ πίστεως ὁρίζοντες. δόξωσιν (ὡς
πολλάκις εἷπον) φεύγειν τὸ τῆς ἐτεροδοξίας ἔγκλη-
μα. Ἀλλ’ οὔτε λαθεῖν οὔτε φυγεῖν δυνήσονται. Ἕως
γάρ ἑαυτοῖς ἀπολογοῦνται, ἑαυτῶν ἀεὶ κατήγοροι
γίνονται ο καὶ δικαίως γι. ού γᾶρ τοῖς ἐλέγχουσιν
αὐτοὺς ἀποκρίνονται ’ ἀλλ’ ἑαυτοὺς, ὡς βούλονται,
πείθουσι. Πότε οὖν, τοῦ ύπευθύνου κρίνοντος ἐαυ-
τὸν, λύσις γίνεται τοῦ ἔγκλήματοςς Διά τοῦτο γοῦν
ἀεὶ γράφουσι, καὶ ἀεὶ τὰ ῖδια μεταποιοῦντες ἄδη-
λον ἔχουσι τὴν πίστιν, μᾶλλον δὲ φανερὰν ἔχουσι
τὴν ἀπιστίαν καὶ τὴν κακοφροσύνην. ι Ὁρᾶτε πῶς
ό μέγας τῆς ἀληθείας ἀγωνιστὴς ’Δθανάσιος σα.
φὲστατι πάνυ παρέστησεν ἡμῖν. ὡς τά νῦν πρὸς Ε
τυῦ "alapa γιγνόμενα τῶν πάλαι γενομένων τῆς
κακίας εἰκόνων καὶ ἀρχετύπων μακρὰν ἀποσώζουπι
μίμησιν. Ἑῶ γὰρ νῦν λέγειν, οὓς ἐπὶ κακοῖς
zamia; προσέθηκεν Ὀλύμπους οὗτος. Δια δὴ ταῦτα
καὶ χαίρω νῦν, εῖπερ ποτε, μᾶλλον ἐγὼ, καὶ ἠῖίους
μοι νῦν μᾶλλον ὑμεῖς ειπερ ποτὲ φαίνεσθε, ἄφυ-
κτον μοι τὸ πάλαι ζητούμενον θήραμα νῦν παρα-
θέντες, ὼς μηκέτι μὴ δεῖσθαι μηδ’ ὅλως μήτ’ ἐμὲ
μαρτύρων , μήτ’ ἐκεῖνον ἓχιιν ἔτι ἀρνεῖσθαι⁹ μήθ’
ὴ μᾶς τάκείνου διά μνήμης ἄγοντας, καῖ γινομένους
μάρτυρας ἀπαραγράπτους τῶν ὲκεξνου βλασφη-
μιῶν ’ [Ρ. 678] ὡς ἐξεῖναι κάμὲ τῶν ἐλέγχων ἤδη
μὴ πρὸς ἀνέδραστα aut ἀστατοῦντα σημεῖα τὴν
τοξικὴν μετὰ τῶν βελῶν ἀναλοῦν. μηδὲ τυφλά