PG 150, col. 377
καὶ δῶρα ταῦτα καλεΐ. Ο) γὰρ ἂν ἐποίει, εί μὴ
Χριστὸν ἔγνω τοῦτο ποιήσαντα. Ἤκουσε γὰρ αὐτοῦ
κελεύσαντος, Τοῦτο ποιεῖτε ⁸ καὶ οὐκ ἂν ἀνομοίως
αὑτὸν ἐμιμήσατο.
Κ ΕΦΛΛ. Γ.
Ὅτι τὰ δῶρα τιιῐιτιιλτῷ Θεῷ ἀνατίθεται, ὡς
ἀπαρχαὶ (Edric ἀντιμοπίνης.
Ἀ).λὰ τί τὸ σχῆμα τῶν δὼρωνς Καρπῶν ἀπαρ-
γὶς οἱ παλαιοὶ προσῆγον, ἢ ποιμνίων, ἢ βουκολίων,
ᾖ ἄλλων κτίσεων. Ἡμεῖς δὲ ὡς ἀπαρχὰς τῆς figie-
τέρας ζωῆς τῷ Θεῷ ἀφιεροῦμεν ταῦτα τὰ δῶρα
τροφὴν ἀνθρωπίνην ὄντα, δι’ ἦς σωματικὴ ζωὴ
συνέστηκε · καὶ ού συνέστηκε μόνον διὰ τῆς τροφῆς
ἡ ζωὴ, ἀλλὰ καὶ σημαίνεται δι’ αὐτῆς. Συνεφάγομεν
γὰρ καὶ συνεπίομεν αὐτῷ. μετὰ τὴν ἀνάστασιν περὶ
τοῦ Χριστοῤ οἱ ἀποστοὶοι ἔλεγον , in δείξωσιν ὅτι
QTth αὑτὸν εἶδον ο καὶ ὁ Κύριος ὃν ἀνέστησε νε-
κρὲιν, τούτῳ δοῦναι φαγεῖν ἐκέλευσεν, in τῇ τροφῇ
τὴν ζωὴν ἀποδείξῃ · ὥστε οὐδὲν ἀπεικὸς τὸν ἀπαρ-
χᾶμενον τῆς τροφῆς, δοκεῖν αὐτῆς ἁπάρλεσθαι τῆς
ζωῆς. ’.Ἀλλ’ ἴσως εἴποι τις ἂν ὅτι καὶ πάντα σχεοὶιν
τὰ παρᾶ τῶν παλαιῶν τῷ Θεῷ προσαγόμενοι τρέ-
ψειν δύνανται τὸν ἄνθρωπον · καρποὶ γὶ ρ ἦσαν ἐφ’
οἷς oi γεωργοὶ πονοῦσι, καὶ ζῶα τῶν ἐδωδίμων. Τί
οὗνς Πάντα ἐκεῖνα τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς ἦσαν
ἀπαρχαῖς υύδαμῶςο οὐδὲν γὰρ ἐκείνων iam; ἀν- C
Ορωπίνη τροφή · κοινὴ γὰρ καὶ τῶν ἄλλων ζώων·
τὰ μὲν πτηνῶν καὶ ποοφάγων, τὰ δὲ σαρκοφάγων.
’Δνθρὼπινον γὰρ ἐκεῖνο λέγομεν, τὸ μόνῳ διαφέρον
ἀνθρώπῳ· το δὲ κατασκευῆς ἄρτου δεηθῆναι ὥστε
φαγεῖιο, καὶ μηχανήσασθαι οἶνον ὥστε τιεεῖν. ἀνθρώ-
που μόνον ἴδιον. Καὶ τὸ μὲν εἶδος τῆς ὀωροφορίας
ταύτης τοιοῦτον.
ΚΕΦΑᾹ. .1'.
Διὰ τί εικὸς ἦν ἀπιέρχὰς. ἁᾼνθρωπίνης ζωῆς εἶναι
ταῦτα τὰ δῶρα. ·
Τί δὲ τὸ αἴτιον, καὶ τίς ὁ λόγος καθ’ ὃν ἐχρῆν ἡμᾶς
ἀπαρχάς ζωῆς τῷ Θεῷ τὰ δῶρα ταῦτα προσάγε ιν ; ’Ότι
ζωὴν ὴμῖνό Θεὸς ἀντιδῖδωσι τούτων τῶν δώρων · καὶ D
ἦν εἰκὸς τῇ ἀντιδώσει τὴν δόσιν μὴ παντελῶς ἀπᾴδειν,
ἀλλ’ ἐχειν τι συγγενές · καὶ ζωῆς οὔσης ἐκείνης, ζωὴν
καὶ αὐτὴν εἶναι τρόπον τινῖν, καὶ μάλισθ’ ὃτιό αὑ-
τός ἐστι, καὶ τῆς δόσεως νομοθέτης, καὶ τῆς ἀντι-
δόσεως χορηγὸς. ὁ δικαίως κρίνων, καὶ πάντα ζυγῷ
τιθεὶς καὶ σταθμῷ. Αὐτὸς ἐκέλευσεν ἄρτον καὶ οἶνον
προσάγειν. αὐτὸς ἀντιδίδωσι τούτων ἄρτον ζῶντα, καὶ
ποτήριον ζωῆς αἰωνίου. ’Ὁθεν καθάπερ τοῖς ἀποστό-
λοις ἀλείαν ἀντέδωκεν ἀλείας, τῆς τῶν ἰχθύων τὴν
τῶν ἀνθρώπων, καὶ τῷ ἐπερωτήσαντι πλουσίῳ περὶ
τῆς βασιλείας, ἀντὶ πλούτου γηῖνου τὸν eadem
ἐπηγγείλατο πλοῦτον · οὕτως ἀνάπαλιν ἐνταῦθα, οἷς
ζωὴν αἰώνιον ἔμελλε δώσειν (λέγω δὲ τὸ ζωοποιὸν
αὑτοῦ σῶμα καὶ τὺ αἷμα), τούτους προεισφέρειν ἐκέ-
Χριστὸν ἔγνω τοῦτο ποιήσαντα. Ἤκουσε γὰρ αὐτοῦ
κελεύσαντος, Τοῦτο ποιεῖτε ⁸ καὶ οὐκ ἂν ἀνομοίως
αὑτὸν ἐμιμήσατο.
Κ ΕΦΛΛ. Γ.
Ὅτι τὰ δῶρα τιιῐιτιιλτῷ Θεῷ ἀνατίθεται, ὡς
ἀπαρχαὶ (Edric ἀντιμοπίνης.
Ἀ).λὰ τί τὸ σχῆμα τῶν δὼρωνς Καρπῶν ἀπαρ-
γὶς οἱ παλαιοὶ προσῆγον, ἢ ποιμνίων, ἢ βουκολίων,
ᾖ ἄλλων κτίσεων. Ἡμεῖς δὲ ὡς ἀπαρχὰς τῆς figie-
τέρας ζωῆς τῷ Θεῷ ἀφιεροῦμεν ταῦτα τὰ δῶρα
τροφὴν ἀνθρωπίνην ὄντα, δι’ ἦς σωματικὴ ζωὴ
συνέστηκε · καὶ ού συνέστηκε μόνον διὰ τῆς τροφῆς
ἡ ζωὴ, ἀλλὰ καὶ σημαίνεται δι’ αὐτῆς. Συνεφάγομεν
γὰρ καὶ συνεπίομεν αὐτῷ. μετὰ τὴν ἀνάστασιν περὶ
τοῦ Χριστοῤ οἱ ἀποστοὶοι ἔλεγον , in δείξωσιν ὅτι
QTth αὑτὸν εἶδον ο καὶ ὁ Κύριος ὃν ἀνέστησε νε-
κρὲιν, τούτῳ δοῦναι φαγεῖν ἐκέλευσεν, in τῇ τροφῇ
τὴν ζωὴν ἀποδείξῃ · ὥστε οὐδὲν ἀπεικὸς τὸν ἀπαρ-
χᾶμενον τῆς τροφῆς, δοκεῖν αὐτῆς ἁπάρλεσθαι τῆς
ζωῆς. ’.Ἀλλ’ ἴσως εἴποι τις ἂν ὅτι καὶ πάντα σχεοὶιν
τὰ παρᾶ τῶν παλαιῶν τῷ Θεῷ προσαγόμενοι τρέ-
ψειν δύνανται τὸν ἄνθρωπον · καρποὶ γὶ ρ ἦσαν ἐφ’
οἷς oi γεωργοὶ πονοῦσι, καὶ ζῶα τῶν ἐδωδίμων. Τί
οὗνς Πάντα ἐκεῖνα τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς ἦσαν
ἀπαρχαῖς υύδαμῶςο οὐδὲν γὰρ ἐκείνων iam; ἀν- C
Ορωπίνη τροφή · κοινὴ γὰρ καὶ τῶν ἄλλων ζώων·
τὰ μὲν πτηνῶν καὶ ποοφάγων, τὰ δὲ σαρκοφάγων.
’Δνθρὼπινον γὰρ ἐκεῖνο λέγομεν, τὸ μόνῳ διαφέρον
ἀνθρώπῳ· το δὲ κατασκευῆς ἄρτου δεηθῆναι ὥστε
φαγεῖιο, καὶ μηχανήσασθαι οἶνον ὥστε τιεεῖν. ἀνθρώ-
που μόνον ἴδιον. Καὶ τὸ μὲν εἶδος τῆς ὀωροφορίας
ταύτης τοιοῦτον.
ΚΕΦΑᾹ. .1'.
Διὰ τί εικὸς ἦν ἀπιέρχὰς. ἁᾼνθρωπίνης ζωῆς εἶναι
ταῦτα τὰ δῶρα. ·
Τί δὲ τὸ αἴτιον, καὶ τίς ὁ λόγος καθ’ ὃν ἐχρῆν ἡμᾶς
ἀπαρχάς ζωῆς τῷ Θεῷ τὰ δῶρα ταῦτα προσάγε ιν ; ’Ότι
ζωὴν ὴμῖνό Θεὸς ἀντιδῖδωσι τούτων τῶν δώρων · καὶ D
ἦν εἰκὸς τῇ ἀντιδώσει τὴν δόσιν μὴ παντελῶς ἀπᾴδειν,
ἀλλ’ ἐχειν τι συγγενές · καὶ ζωῆς οὔσης ἐκείνης, ζωὴν
καὶ αὐτὴν εἶναι τρόπον τινῖν, καὶ μάλισθ’ ὃτιό αὑ-
τός ἐστι, καὶ τῆς δόσεως νομοθέτης, καὶ τῆς ἀντι-
δόσεως χορηγὸς. ὁ δικαίως κρίνων, καὶ πάντα ζυγῷ
τιθεὶς καὶ σταθμῷ. Αὐτὸς ἐκέλευσεν ἄρτον καὶ οἶνον
προσάγειν. αὐτὸς ἀντιδίδωσι τούτων ἄρτον ζῶντα, καὶ
ποτήριον ζωῆς αἰωνίου. ’Ὁθεν καθάπερ τοῖς ἀποστό-
λοις ἀλείαν ἀντέδωκεν ἀλείας, τῆς τῶν ἰχθύων τὴν
τῶν ἀνθρώπων, καὶ τῷ ἐπερωτήσαντι πλουσίῳ περὶ
τῆς βασιλείας, ἀντὶ πλούτου γηῖνου τὸν eadem
ἐπηγγείλατο πλοῦτον · οὕτως ἀνάπαλιν ἐνταῦθα, οἷς
ζωὴν αἰώνιον ἔμελλε δώσειν (λέγω δὲ τὸ ζωοποιὸν
αὑτοῦ σῶμα καὶ τὺ αἷμα), τούτους προεισφέρειν ἐκέ-