PG 150, col. 392
Περὶ τῆς ἐν ἀρχῇ δοεολογίας.
Καὶ πρῶτον ἁπάσης τῆς ίερολογίας ἐστὶν ἀρχὴτῆς
δοξολογίαςο ι Εὐλογημένη ἡ βασιλεία τοῦ Πατρδς,
καὶ τοῦ ὶ⁴ιοῦ,’κα“ι τοῦ ἁγίου Πνεύματος. ι 'H «mea»,
ἔντευξις, εὐχαριστία ἐστὶ, δοξολογία, ἐξομολόγησις,
αἴτησις. Πρώτη δὲ πασῶν ὴ δοξολογία, μάλιστα μὲν
ὅτι τοῦτο οἰκετῶν εὐγνωμόνων τῷ Δεσπότῃ προσιόνο
των, μὴ τὰ ἑαυτῶν πρῶτον ἄγειν είς μέσον· ἀλλ’ ἇ-
περ μόνον ἐστὶ καθάπερ τοῦ δεσπότου. Τοιοῦτον δὲ
ἠ δοξολογία· ὁ μὲν γὰρ αἰτῶν, τὰ ἑαυτοῦ καλλίω
βουλόμενος ποιῆσαι, αίτεί· καὶ ὁ ἐξομολογούμενος
κακῶν ἀπαλλαγῆναι ζητῶν, ἑαυτὸν προσαγγέλλει,
καὶ εὐχαριστῶν δῆλός ἔστιν, ὅτι τοῖς ίδῐοις ἀγαθοῖς
χαίρων εὐχαριστεῖ· ὁ δὲ δοξολογῶν, ἑαυτὸν ἀφεὶς,
ι Β καὶ τὰ ἑαυτοῦ πάντα, αὐτὸν δι’ αὐτὸν, καὶ τὴν αὐ-
τοῦ δύναμιν καὶ δόξαν, τὸν Δεστότην δοξολογεὶο
ἔπειτα καὶ αὐτὴ ὴ φύσις, καὶ τὸ εἱκὶς τοῦ πράγμα-
τος ἐνταύοα πρώτην ἁπαιτεῖ τὴν δοξολογίαν. Εὐθὺς
γὰρ τῷ Θεῷ προσερχόμενοι, τὸ ἀπρόσιτον τῆς δόξης
αὐτοῦ καὶ τὴν δύναμιν, καὶ τὸ μεγαλεῖον κατανο-
οῦμεν· ᾧ θαῦμα, καί ἔκπληξις καὶ τὰ τοιαῦτα ἀκοή-
λουθεῖ, τοῦτο δὲ ἠ δοξολογία. Προϊόντες δὲ, τὴν αὐ-
τοῦ χρησότητα, καὶ δοξολογίαν, καὶ φιλανθρωπίαν,
ᾧ ἀκολουθεί ἡ εὐχαριστία· μετὰ τοῦτο, τὴν ὑπερσο-
λὴν αύτοῦ τῆς χρηστότητος, καὶτὸν πλοῦτον τῆς φιλο
ανθρωπέας ἁνασχοποῧμεν, ταύτης ὑπερϐολῆς καὶ
τούτου τοῦ πλούτου σημεῖον ποιούμενοι πρῶτον καὶ
ἱκανὸν, τὴνήμῶν αὐτῶν πονηρίαν, ὅτι τοιούτους ’ὅν-
ρ τας, εὐεργετῶν οὐ διαλείπει. Τοῦτο γὰρ τὸ σημεῖον⁹
καὶ πρὸ τῶν ἄλλων ἡμᾶς διδάσκει ὅσον ἐστὶ φιλᾶν.
Ορωπος ὁ Θεὸς, ὅτι ἐγγύτερον, ὅτι ὲν ἡμῖν, ὅτι προ
τῶν ὀφθαλμῶν, Τὸ δὲ μεμνῆσθαι τῶν ἡμετέρων καο
κῶν πρὸς τὶν Θεὸν, τοῦτό ἐστιν ὃ ἐξομολόγησις ὀνο-
μάζεται. Τέταρτον δὲ, ήαῖτησις. Ἀκόλουθον γὰρ
θαρρεῖν, ὼς ῶν δεόμεθα, αἰτούμενοι, τευξόμεθα,
μετά τούτους τοὺς λογισμοὺς ιν οἷς τὴν περὶ ἡμᾶς
τοῦ Θεοῦ χρηστότητα καὶ φιλανθρωπίαν καταμανθά-
νομεν. '0 γὰρ πονηροῖς οὖσιν ἔτι γενόμενος ἀγαθὸς,
τίς ἂν γένοιτο μεταϐαλλομένοιςς καὶ διὰ τδ εἰπεῖν
πρότερον τὰς ἁμαρτίας, δικαιωθεῖσι, κατὰ τὸ εἰρη-
μένον ὑπὸ τοῦ προφήτου · ι Λέγε οὐ πρῶτον τὰς
ἁμαρτίας σοῦ, ἶνα δικαιωθῇς; ι Οὕτω πρώτην
ἔχειτὰξιν τῶν πρὸς Θεὸν ἐντεύξεων ἡ δοξολογία.
D Atii τοῦτο πρδ πάσης εὐχῆς καὶ ἱερολογίας. ὁ ἱε-
ρεὺς ὃοξολογεί τὸν Θεό-ι. Τί οὖν τὸ τρισσὸν ἐπιφη-
μίζει τοῦ Θεού καὶ οὐ τὸ ἑνιαῖονς Οὐ γὰρ εὐλογητὸς
ὁ Θεὸςκῆ εὐλογημένη ἡ βασιλεία, ἀλλὰ τοῖς προσ.
ώποις ὃιηρημὲνως· ε Εὐλογημένη ὴ βασιλεία τοῦ
Πιτρὺς καὶ τοῦ Υίοῦ, καὶ τοῦ ἁγίου ῐΙνεύματος· ι ὅτι
διὰ τῆς ὲνανθρωπήσεως τοῦ Κυρίου πρῶτον ἐμάνθαο
νον οἱ ἄνθρωποι ῶς εἴη τρία πρόσωπα ὁ Θεὸς. Ταύ-
τη· δὲ τῆς ὲνανθρωπήσεως τοῦ Κυρίου μυσταγωγία
ἐστὶ τὰ τελούμενα· ὅθεν ἐν τοῖς προοιμίοις αὐτῶν
ἔδει προσλάμπειν καὶ κηρύττεσθαιτὴν Τριαόα. Mat:
δὲ τὴν δοξολογίαν εἰσάγει τὴν αἴτησιν, λέγων. ι Ἑν
εἴρηνῃ τοῦ Κυρίου δεηοῶμεν. ι Τὸ γὰρ, ι Τί ιροσο
Καὶ πρῶτον ἁπάσης τῆς ίερολογίας ἐστὶν ἀρχὴτῆς
δοξολογίαςο ι Εὐλογημένη ἡ βασιλεία τοῦ Πατρδς,
καὶ τοῦ ὶ⁴ιοῦ,’κα“ι τοῦ ἁγίου Πνεύματος. ι 'H «mea»,
ἔντευξις, εὐχαριστία ἐστὶ, δοξολογία, ἐξομολόγησις,
αἴτησις. Πρώτη δὲ πασῶν ὴ δοξολογία, μάλιστα μὲν
ὅτι τοῦτο οἰκετῶν εὐγνωμόνων τῷ Δεσπότῃ προσιόνο
των, μὴ τὰ ἑαυτῶν πρῶτον ἄγειν είς μέσον· ἀλλ’ ἇ-
περ μόνον ἐστὶ καθάπερ τοῦ δεσπότου. Τοιοῦτον δὲ
ἠ δοξολογία· ὁ μὲν γὰρ αἰτῶν, τὰ ἑαυτοῦ καλλίω
βουλόμενος ποιῆσαι, αίτεί· καὶ ὁ ἐξομολογούμενος
κακῶν ἀπαλλαγῆναι ζητῶν, ἑαυτὸν προσαγγέλλει,
καὶ εὐχαριστῶν δῆλός ἔστιν, ὅτι τοῖς ίδῐοις ἀγαθοῖς
χαίρων εὐχαριστεῖ· ὁ δὲ δοξολογῶν, ἑαυτὸν ἀφεὶς,
ι Β καὶ τὰ ἑαυτοῦ πάντα, αὐτὸν δι’ αὐτὸν, καὶ τὴν αὐ-
τοῦ δύναμιν καὶ δόξαν, τὸν Δεστότην δοξολογεὶο
ἔπειτα καὶ αὐτὴ ὴ φύσις, καὶ τὸ εἱκὶς τοῦ πράγμα-
τος ἐνταύοα πρώτην ἁπαιτεῖ τὴν δοξολογίαν. Εὐθὺς
γὰρ τῷ Θεῷ προσερχόμενοι, τὸ ἀπρόσιτον τῆς δόξης
αὐτοῦ καὶ τὴν δύναμιν, καὶ τὸ μεγαλεῖον κατανο-
οῦμεν· ᾧ θαῦμα, καί ἔκπληξις καὶ τὰ τοιαῦτα ἀκοή-
λουθεῖ, τοῦτο δὲ ἠ δοξολογία. Προϊόντες δὲ, τὴν αὐ-
τοῦ χρησότητα, καὶ δοξολογίαν, καὶ φιλανθρωπίαν,
ᾧ ἀκολουθεί ἡ εὐχαριστία· μετὰ τοῦτο, τὴν ὑπερσο-
λὴν αύτοῦ τῆς χρηστότητος, καὶτὸν πλοῦτον τῆς φιλο
ανθρωπέας ἁνασχοποῧμεν, ταύτης ὑπερϐολῆς καὶ
τούτου τοῦ πλούτου σημεῖον ποιούμενοι πρῶτον καὶ
ἱκανὸν, τὴνήμῶν αὐτῶν πονηρίαν, ὅτι τοιούτους ’ὅν-
ρ τας, εὐεργετῶν οὐ διαλείπει. Τοῦτο γὰρ τὸ σημεῖον⁹
καὶ πρὸ τῶν ἄλλων ἡμᾶς διδάσκει ὅσον ἐστὶ φιλᾶν.
Ορωπος ὁ Θεὸς, ὅτι ἐγγύτερον, ὅτι ὲν ἡμῖν, ὅτι προ
τῶν ὀφθαλμῶν, Τὸ δὲ μεμνῆσθαι τῶν ἡμετέρων καο
κῶν πρὸς τὶν Θεὸν, τοῦτό ἐστιν ὃ ἐξομολόγησις ὀνο-
μάζεται. Τέταρτον δὲ, ήαῖτησις. Ἀκόλουθον γὰρ
θαρρεῖν, ὼς ῶν δεόμεθα, αἰτούμενοι, τευξόμεθα,
μετά τούτους τοὺς λογισμοὺς ιν οἷς τὴν περὶ ἡμᾶς
τοῦ Θεοῦ χρηστότητα καὶ φιλανθρωπίαν καταμανθά-
νομεν. '0 γὰρ πονηροῖς οὖσιν ἔτι γενόμενος ἀγαθὸς,
τίς ἂν γένοιτο μεταϐαλλομένοιςς καὶ διὰ τδ εἰπεῖν
πρότερον τὰς ἁμαρτίας, δικαιωθεῖσι, κατὰ τὸ εἰρη-
μένον ὑπὸ τοῦ προφήτου · ι Λέγε οὐ πρῶτον τὰς
ἁμαρτίας σοῦ, ἶνα δικαιωθῇς; ι Οὕτω πρώτην
ἔχειτὰξιν τῶν πρὸς Θεὸν ἐντεύξεων ἡ δοξολογία.
D Atii τοῦτο πρδ πάσης εὐχῆς καὶ ἱερολογίας. ὁ ἱε-
ρεὺς ὃοξολογεί τὸν Θεό-ι. Τί οὖν τὸ τρισσὸν ἐπιφη-
μίζει τοῦ Θεού καὶ οὐ τὸ ἑνιαῖονς Οὐ γὰρ εὐλογητὸς
ὁ Θεὸςκῆ εὐλογημένη ἡ βασιλεία, ἀλλὰ τοῖς προσ.
ώποις ὃιηρημὲνως· ε Εὐλογημένη ὴ βασιλεία τοῦ
Πιτρὺς καὶ τοῦ Υίοῦ, καὶ τοῦ ἁγίου ῐΙνεύματος· ι ὅτι
διὰ τῆς ὲνανθρωπήσεως τοῦ Κυρίου πρῶτον ἐμάνθαο
νον οἱ ἄνθρωποι ῶς εἴη τρία πρόσωπα ὁ Θεὸς. Ταύ-
τη· δὲ τῆς ὲνανθρωπήσεως τοῦ Κυρίου μυσταγωγία
ἐστὶ τὰ τελούμενα· ὅθεν ἐν τοῖς προοιμίοις αὐτῶν
ἔδει προσλάμπειν καὶ κηρύττεσθαιτὴν Τριαόα. Mat:
δὲ τὴν δοξολογίαν εἰσάγει τὴν αἴτησιν, λέγων. ι Ἑν
εἴρηνῃ τοῦ Κυρίου δεηοῶμεν. ι Τὸ γὰρ, ι Τί ιροσο