PG 150, col. 499
iuicunde pertulerunt, hoc ne audire quidem volue- οὐδὲ μέχρι φωνῆς ἐδυνήθησαν ἀποστῆναι.
dem tenus sejungi divellique potuerunt.
Nondum dixi, quodimprimis inusitatum etsingu-
Iare est. Quid eaim alteri magis conjungatur, quam
ipsum sibimetipsi? Et tamen hæc ipsa conjunctio
sive unio conajunctione illa iuferior et imperfectior
est. Beatorum quippe spirituum unusquisque unus
et idem sibi ipsi est: Salvatori nihilominus magis
quam sibimet copulatur: plus enim illum quam
sese amat. Quod dicimaus, Paulus confirmat ⁶,
optans anathema esse a Christo proptsr salutem Ju-
dæorum, quo illius gloria augeatur. Quod si huma-
nus amaor tantus est, divinus quantus ait æstimari
non potest. Si enim qui mali sunt tantam bonitatem
exhibuerunt, quid de illa bonitate memaorabimus?
Cum porro amor tam sit excellens et eximius, ne
cesse est etiam conglutinatiouem, ad quam aman-
tes adigit, humanum ingenium sic deprimere, ut
se nec ad similitudinem quidem seu collationem
inveniendam quteat extollere. Sed rem ad hunc mo-
dum consideremus.
Cum multa sint, qulbus per vitam egemus, aere
inquams, lumine, alimeuto, vestibus, ipsis naturæ
faeultatibus, et membris, fit tamen, ut nullius u-
sum ex omnibus semper et ad omnia desidere-
mus, sed nanc istud, nunc aliud adhibeamus, alias
alio ad præsentem necessitatem inserviente vide-
lieet. Vestem euippe induimus, quæ alimoniam non
præbet; sed eibum appetentibus aliud quæren-
dum est. Lumen ad animam ducendam non facit.
Aer vicissim lumine nobis non radiat. Sensuum et
membrorum oficio non nsque et usque fungimur;
sed cum oculus, tum manus interdum otiosa esl,
cur ausrultare quippiamo opotet. Contingere seu
ractare aliquid cupientibus manus sufficit, vel odo-
rati, vel audire, vel intueri volentibus nihil com-
modat; scd ea missa ad aliam facultatem respici-
mus. At Salvator in ipso viventibus sic semuuper et
otænimodus adest, ut quuibuscunque eorum nccessi-
tatibus consulat, et ipsis sit omnia, nec alio pror-
sus se vertere, nec aliunde quærere quidquam si-
nat. Non enim egent aliquo sancti, quod ipse non
sit. Generat nimirum ipsos, et educat, et alit, et
lumuen ipsis est, et habitus, ct fingit ipsis oculum
semuetipso et illuminat semetipso, et se cernendum
præbet. Et cum sit altor, simul est qui panem vitæ
dat; ipse, inquam, est qui dat: et vita est viventi-
bus, et unguentum spirantibus, ct vestimentum ope-
riri cupientibus. Nempe is est, per quem ambulare
possumns, et ipsa via, ct insuper terminus viæ,
adeoque diversorium. Membra nos sumus, ipse ca-
put. Certandum est? Una certat. Præclare certamus
Præses et arbiter certaminis est. Vincimus
Mox corona est. Sic undccunque mcntem no-
r IRo. X, 3
dem tenus sejungi divellique potuerunt.
Nondum dixi, quodimprimis inusitatum etsingu-
Iare est. Quid eaim alteri magis conjungatur, quam
ipsum sibimetipsi? Et tamen hæc ipsa conjunctio
sive unio conajunctione illa iuferior et imperfectior
est. Beatorum quippe spirituum unusquisque unus
et idem sibi ipsi est: Salvatori nihilominus magis
quam sibimet copulatur: plus enim illum quam
sese amat. Quod dicimaus, Paulus confirmat ⁶,
optans anathema esse a Christo proptsr salutem Ju-
dæorum, quo illius gloria augeatur. Quod si huma-
nus amaor tantus est, divinus quantus ait æstimari
non potest. Si enim qui mali sunt tantam bonitatem
exhibuerunt, quid de illa bonitate memaorabimus?
Cum porro amor tam sit excellens et eximius, ne
cesse est etiam conglutinatiouem, ad quam aman-
tes adigit, humanum ingenium sic deprimere, ut
se nec ad similitudinem quidem seu collationem
inveniendam quteat extollere. Sed rem ad hunc mo-
dum consideremus.
Cum multa sint, qulbus per vitam egemus, aere
inquams, lumine, alimeuto, vestibus, ipsis naturæ
faeultatibus, et membris, fit tamen, ut nullius u-
sum ex omnibus semper et ad omnia desidere-
mus, sed nanc istud, nunc aliud adhibeamus, alias
alio ad præsentem necessitatem inserviente vide-
lieet. Vestem euippe induimus, quæ alimoniam non
præbet; sed eibum appetentibus aliud quæren-
dum est. Lumen ad animam ducendam non facit.
Aer vicissim lumine nobis non radiat. Sensuum et
membrorum oficio non nsque et usque fungimur;
sed cum oculus, tum manus interdum otiosa esl,
cur ausrultare quippiamo opotet. Contingere seu
ractare aliquid cupientibus manus sufficit, vel odo-
rati, vel audire, vel intueri volentibus nihil com-
modat; scd ea missa ad aliam facultatem respici-
mus. At Salvator in ipso viventibus sic semuuper et
otænimodus adest, ut quuibuscunque eorum nccessi-
tatibus consulat, et ipsis sit omnia, nec alio pror-
sus se vertere, nec aliunde quærere quidquam si-
nat. Non enim egent aliquo sancti, quod ipse non
sit. Generat nimirum ipsos, et educat, et alit, et
lumuen ipsis est, et habitus, ct fingit ipsis oculum
semuetipso et illuminat semetipso, et se cernendum
præbet. Et cum sit altor, simul est qui panem vitæ
dat; ipse, inquam, est qui dat: et vita est viventi-
bus, et unguentum spirantibus, ct vestimentum ope-
riri cupientibus. Nempe is est, per quem ambulare
possumns, et ipsa via, ct insuper terminus viæ,
adeoque diversorium. Membra nos sumus, ipse ca-
put. Certandum est? Una certat. Præclare certamus
Præses et arbiter certaminis est. Vincimus
Mox corona est. Sic undccunque mcntem no-
r IRo. X, 3