PG 150, col. 848
Κινεῖ δὲ πάντα, μὴ κινούμενος μόνος.
Ὀὶως παρ’ ἡμῖν, καὶ παρ’ ἡμῖν οὐδ’ ἥλως.
Καὶ πανταχοῦ πᾶς, καὶ κατ’ οὐδὲν οὐδέπη.
Δοκεῖ κρατεῖσθαι, καί κρατεῖται μηδ’ ὅλως.
Σύγκρίιτος ἁγνοῖς. κὰναφὴς αὐτοῖς πάλιν.
Οὐδὲν γὰρ αὐτῷ τῶν ἁλωτὼνη συντρέχει.
Οὐδ’ ἐμποδὼν o! πρὸς τὸ χωρεῖν εἰσάπαξ,
Ἐστηκενοῦδὲν εἰς ὅλας ὀὶηον φύσεις.
Πέφευγε ποιὸν, συμὸεϐηκδς οὐκ ἔχει.
’Λπειρός ἐστι, πᾶν ὑπὲρ πλῆθος μένει.
Ἕν ἐστιν δμ μα παντεποπτικώτατον,
Ἐν φῶς, ἒν ὕψος, ἓν παναίτιον σθένος.
Μερίζεται γὰρ οὐδαμῶς, πλὴν ὡς θέμις
Θέμις δὲ τριττῶς εἰς ἁγνὰς ὑποστάσεις.
Οὐ γὰρ μέρος πέφυκεν, εἴπερ οὐδ’ ὅλον.
ὐλου δὲ παντός ὲστι καὶ μέρους ἄνω.
Καὶ τοῦτο δ’ αὖ κάκεῖνο, καὶ πάνθ’ ὡς κτίστωρ.
Οὐ γὰρ φύσει πρόσεστιν αὐτῷ τῶνδέ τι.
Οὐδ’ ὧν φύσει πρόσεστιν οὐδὲν, οἷς φύσις.
Πᾶσαν γὰρ αὑτός ἔστιν ὁ κτίσας φύσιν.
El γὰρ φύσις λέγοιτο τοῖς θεηγιὶροις
Οὒχ ὡς φύσις δήπουθεν, ἀλλ’ ὡς ἐργάτης,
Ὠς ἴσμεν αὐτὸν καὶ τὰ λοιπά χρησίμως
Κατωνομάσθαι τοῖς σοφοῖς θεηγόροις.
Μᾶλλον θὲ πάντ’ ἔχει μὲν, ἀλλ’ ἡνωμένως
Ιιάντων τε παντάπασιν ἐξῃρημένους,
C Καὶ μηδὲν ὡς ίένεστι τοῖς ἐκτισμένοις.
Μονὰς δέ τις πέψυκεν ὲν τοῖς γνωρίμοις,
Ἦν οὐχ ὑπερϐέϐηκεν ὡς παντουργέτης.
scribo, ad eumque eum his sermonibus accedere
statui. Nunc milii dicendum in quonam funda
mento nostra quidem, in quonam vero sapientis
l‘alamaa dogmata nituntur, Paiama: pra: omnibus
solutisque optimi circum. Mobile quoddam, non
motum veluti verbum agnovimus, mutationis enim
naturam minime induit, quod natura sua mutari
nequit. Fixum enim statutum est et omnia vincit;
Ouinia movet, ipso soloimnioto pernm-neum, totum
apud nos, non tantum apud nos totum, sed ubique
totum, nullaque ex parte nullum. Vinci videtur,
ipsis impervium; ipsi etenim niliil tractabile misce-
tur. Ipsi ad progrediendum semel nihil obstat, nec
per omnem naturam nilnil unquam restitit. 'l‘eirpies
evadit, fortuitis minime subiacet; anei-no perma-
i-ente omnia saecula vincit. lnest ipsi oculus unus un-
dique perlustrans, lux et celsitudo una, una virtus
omnium causa. Minime autem scinditur, nisi in
quantum licet, licita est enim triplicitas, quoad
divinas liypostnses. Natura Vero non dividitur,
ιιιδὶ pluralitas adsit, sed totum cstomnino quod
desuper partibus constat. Quod hic autem, iSte
iterum valet, utpote omnium Conditor, cujus na-
tura: ni‘nit borum convenit. Quibus vero ipse
naturam confert, lii aliquid de eo participant,
Ὀὶως παρ’ ἡμῖν, καὶ παρ’ ἡμῖν οὐδ’ ἥλως.
Καὶ πανταχοῦ πᾶς, καὶ κατ’ οὐδὲν οὐδέπη.
Δοκεῖ κρατεῖσθαι, καί κρατεῖται μηδ’ ὅλως.
Σύγκρίιτος ἁγνοῖς. κὰναφὴς αὐτοῖς πάλιν.
Οὐδὲν γὰρ αὐτῷ τῶν ἁλωτὼνη συντρέχει.
Οὐδ’ ἐμποδὼν o! πρὸς τὸ χωρεῖν εἰσάπαξ,
Ἐστηκενοῦδὲν εἰς ὅλας ὀὶηον φύσεις.
Πέφευγε ποιὸν, συμὸεϐηκδς οὐκ ἔχει.
’Λπειρός ἐστι, πᾶν ὑπὲρ πλῆθος μένει.
Ἕν ἐστιν δμ μα παντεποπτικώτατον,
Ἐν φῶς, ἒν ὕψος, ἓν παναίτιον σθένος.
Μερίζεται γὰρ οὐδαμῶς, πλὴν ὡς θέμις
Θέμις δὲ τριττῶς εἰς ἁγνὰς ὑποστάσεις.
Οὐ γὰρ μέρος πέφυκεν, εἴπερ οὐδ’ ὅλον.
ὐλου δὲ παντός ὲστι καὶ μέρους ἄνω.
Καὶ τοῦτο δ’ αὖ κάκεῖνο, καὶ πάνθ’ ὡς κτίστωρ.
Οὐ γὰρ φύσει πρόσεστιν αὐτῷ τῶνδέ τι.
Οὐδ’ ὧν φύσει πρόσεστιν οὐδὲν, οἷς φύσις.
Πᾶσαν γὰρ αὑτός ἔστιν ὁ κτίσας φύσιν.
El γὰρ φύσις λέγοιτο τοῖς θεηγιὶροις
Οὒχ ὡς φύσις δήπουθεν, ἀλλ’ ὡς ἐργάτης,
Ὠς ἴσμεν αὐτὸν καὶ τὰ λοιπά χρησίμως
Κατωνομάσθαι τοῖς σοφοῖς θεηγόροις.
Μᾶλλον θὲ πάντ’ ἔχει μὲν, ἀλλ’ ἡνωμένως
Ιιάντων τε παντάπασιν ἐξῃρημένους,
C Καὶ μηδὲν ὡς ίένεστι τοῖς ἐκτισμένοις.
Μονὰς δέ τις πέψυκεν ὲν τοῖς γνωρίμοις,
Ἦν οὐχ ὑπερϐέϐηκεν ὡς παντουργέτης.
scribo, ad eumque eum his sermonibus accedere
statui. Nunc milii dicendum in quonam funda
mento nostra quidem, in quonam vero sapientis
l‘alamaa dogmata nituntur, Paiama: pra: omnibus
solutisque optimi circum. Mobile quoddam, non
motum veluti verbum agnovimus, mutationis enim
naturam minime induit, quod natura sua mutari
nequit. Fixum enim statutum est et omnia vincit;
Ouinia movet, ipso soloimnioto pernm-neum, totum
apud nos, non tantum apud nos totum, sed ubique
totum, nullaque ex parte nullum. Vinci videtur,
ipsis impervium; ipsi etenim niliil tractabile misce-
tur. Ipsi ad progrediendum semel nihil obstat, nec
per omnem naturam nilnil unquam restitit. 'l‘eirpies
evadit, fortuitis minime subiacet; anei-no perma-
i-ente omnia saecula vincit. lnest ipsi oculus unus un-
dique perlustrans, lux et celsitudo una, una virtus
omnium causa. Minime autem scinditur, nisi in
quantum licet, licita est enim triplicitas, quoad
divinas liypostnses. Natura Vero non dividitur,
ιιιδὶ pluralitas adsit, sed totum cstomnino quod
desuper partibus constat. Quod hic autem, iSte
iterum valet, utpote omnium Conditor, cujus na-
tura: ni‘nit borum convenit. Quibus vero ipse
naturam confert, lii aliquid de eo participant,