PG 150, col. 853
Ἀδρᾶς μετασχὼν τῆς ἀνουσίου πλάνης,
Καὶ τῆς ταπεινῆς ἐσπακὼς ἄγαν έας,
Καὶ γὰρ καταῤῥεῖν τὰς ὑφειμένας λέγει
Ἐκ τῆς ῥεούσης οὐδαμῶς ἐξουσίας,
Ἀς οὐσιώδης τοῦ Θεοῦ μοίρας λέγει,
Ἐπείπερ οὐκ ἄποιον οὐσίαν ἄγει,
οὐδʼ αὗτʼ ἐνεργῆ τὴν ὑπερτάτην φύσιν.
Ὁ δʼ αὐτὸςαὐτὸν ἐκφανῶς οὕτω γράφων,
Ἀκτιστον ὡς δʼ ἄναρχον ἀνθρώπου σπόρον,
Καʼ σπέρμα νυκτὸς, καὶ φθορᾶς ἔργον φύσει,
Καὶ βρῶσιν οἰκτρὰν τῶν ὀδόντων τοῦ χρόνου
Εἰ κάκ μέρους ἔσχηκε μὴ τεθνηκέναι,
Κὰν ἐξαναστῇ καὶ τὸ νῦν διαῤῥέον,
Τῆς ἐσχάτης σάλπιγγος ἐκκαλουμένης
Τοῦτον τίς εἰπὼν εὐσεβῆ φρένας φέρει;
Οὐκ ἔστι τοῦτο, πῶς γὰρ οὐκ ἔστι; πόθεν;
Οὕτω κατῆλθεν εἰς τὸ πᾶν κακοῦ βάθος.
Εἶοʼ ὁ φρονήσας οὐχ ἀμαρτεῖν, καὶ φράσας,
Θεὸν παρʼ αὐτῷ προσκυνητὸν οὐκ ἔχει,
Ὡς ἀν τὸ βροντῆς ἐκραγὲν ῥῆμα φράσαι,
Καίτοι καταῤῥεῖν φησι τὰς ὑφειμένας
Ἀνδρῶν θεαυγῶν οἱ θεηγόροι λόγοι,
Ὡς καὶ μεθεκτὰς οὐ τὸν αὐτόν γε τρόπον,
Ὁνπερ μεθεκτήν φασι τὴν πρώτην φύσιν,
Τὴν οὐ μεθεκτὴν, τοὺς ὑφειμένους τρόπους.
Ἀλλʼ οὗν γενητάς φασι τῶν δώρων δόσεις.
Ἀλλʼ οὐχὶ θειότητας ἀκτίστους. Πόθεν;
Οὐ γὰρ κινητὸν μὴ γενητὴ θειότης.
Ποῦ γὰρ κινηθῇ; ποῦ γὰρ οὐκ ἔστι;
Φράσον.
Οὐδʼ εἰς ἴσην ἄνθρωπος ἀξίαν φθάνει
Τῷ δημιουργῷ, καὶ παναιτίῳ κράτει,
essentiam dicit, illud quidem vitam, istud vero es-
sentiæ virtutem, et aliunde scientiam sapientemque
Dei potentiam, sive alia quæque Dei attributa pro-
ferens, per inæquales gradus Divinitatem recenset,
promiscuum deorum genus, ut supra dixi, parti-
tum, non partitum, opus, operarium, visibile, invi-
sibile, ac deinde concurrentes etiam fundatores,
attenuatorum quoque numero magni Dei præ-
stantiorem naturam præbet, et hæc orbemque
totum partim, præstantiora insuper Dei opera (heu,
lamentabilis errorl) in tot et tantos abyssos gur-
gitesquc demersitl virum se natura haud imbe-
cillem putans, seque jam supra modum extollens,
majora de se sentiens, quæ ex ipso patent, nec
intra regulas inclusus manens, quibus, Dei placiis
omuunes diriguntur. Sic mentis error extra modos
cogitare, ac Noscc teipsum non amplius corde
rrcogitare, unde, per ininitam malorum seriem
del psus, se nec creatum, nec initium habentem
dicit, quod sane soli superspirituales auderent.
Ipse vero Palama vir mortalis quidem, tametsi no-
lit, ipii erroris particeps electus, quo mise-
randam hanc tcrram late premit, si quidem in-
Grites prrsonas ex emanatione, minime vero ex
sbstantia, pocedere dicit, quas tamen essentiales
Dei pates conlitetur, tametsi harum substantiam
scnsibilem ducat, insisque suprcm æ naturæ vitu-
Καὶ τῆς ταπεινῆς ἐσπακὼς ἄγαν έας,
Καὶ γὰρ καταῤῥεῖν τὰς ὑφειμένας λέγει
Ἐκ τῆς ῥεούσης οὐδαμῶς ἐξουσίας,
Ἀς οὐσιώδης τοῦ Θεοῦ μοίρας λέγει,
Ἐπείπερ οὐκ ἄποιον οὐσίαν ἄγει,
οὐδʼ αὗτʼ ἐνεργῆ τὴν ὑπερτάτην φύσιν.
Ὁ δʼ αὐτὸςαὐτὸν ἐκφανῶς οὕτω γράφων,
Ἀκτιστον ὡς δʼ ἄναρχον ἀνθρώπου σπόρον,
Καʼ σπέρμα νυκτὸς, καὶ φθορᾶς ἔργον φύσει,
Καὶ βρῶσιν οἰκτρὰν τῶν ὀδόντων τοῦ χρόνου
Εἰ κάκ μέρους ἔσχηκε μὴ τεθνηκέναι,
Κὰν ἐξαναστῇ καὶ τὸ νῦν διαῤῥέον,
Τῆς ἐσχάτης σάλπιγγος ἐκκαλουμένης
Τοῦτον τίς εἰπὼν εὐσεβῆ φρένας φέρει;
Οὐκ ἔστι τοῦτο, πῶς γὰρ οὐκ ἔστι; πόθεν;
Οὕτω κατῆλθεν εἰς τὸ πᾶν κακοῦ βάθος.
Εἶοʼ ὁ φρονήσας οὐχ ἀμαρτεῖν, καὶ φράσας,
Θεὸν παρʼ αὐτῷ προσκυνητὸν οὐκ ἔχει,
Ὡς ἀν τὸ βροντῆς ἐκραγὲν ῥῆμα φράσαι,
Καίτοι καταῤῥεῖν φησι τὰς ὑφειμένας
Ἀνδρῶν θεαυγῶν οἱ θεηγόροι λόγοι,
Ὡς καὶ μεθεκτὰς οὐ τὸν αὐτόν γε τρόπον,
Ὁνπερ μεθεκτήν φασι τὴν πρώτην φύσιν,
Τὴν οὐ μεθεκτὴν, τοὺς ὑφειμένους τρόπους.
Ἀλλʼ οὗν γενητάς φασι τῶν δώρων δόσεις.
Ἀλλʼ οὐχὶ θειότητας ἀκτίστους. Πόθεν;
Οὐ γὰρ κινητὸν μὴ γενητὴ θειότης.
Ποῦ γὰρ κινηθῇ; ποῦ γὰρ οὐκ ἔστι;
Φράσον.
Οὐδʼ εἰς ἴσην ἄνθρωπος ἀξίαν φθάνει
Τῷ δημιουργῷ, καὶ παναιτίῳ κράτει,
essentiam dicit, illud quidem vitam, istud vero es-
sentiæ virtutem, et aliunde scientiam sapientemque
Dei potentiam, sive alia quæque Dei attributa pro-
ferens, per inæquales gradus Divinitatem recenset,
promiscuum deorum genus, ut supra dixi, parti-
tum, non partitum, opus, operarium, visibile, invi-
sibile, ac deinde concurrentes etiam fundatores,
attenuatorum quoque numero magni Dei præ-
stantiorem naturam præbet, et hæc orbemque
totum partim, præstantiora insuper Dei opera (heu,
lamentabilis errorl) in tot et tantos abyssos gur-
gitesquc demersitl virum se natura haud imbe-
cillem putans, seque jam supra modum extollens,
majora de se sentiens, quæ ex ipso patent, nec
intra regulas inclusus manens, quibus, Dei placiis
omuunes diriguntur. Sic mentis error extra modos
cogitare, ac Noscc teipsum non amplius corde
rrcogitare, unde, per ininitam malorum seriem
del psus, se nec creatum, nec initium habentem
dicit, quod sane soli superspirituales auderent.
Ipse vero Palama vir mortalis quidem, tametsi no-
lit, ipii erroris particeps electus, quo mise-
randam hanc tcrram late premit, si quidem in-
Grites prrsonas ex emanatione, minime vero ex
sbstantia, pocedere dicit, quas tamen essentiales
Dei pates conlitetur, tametsi harum substantiam
scnsibilem ducat, insisque suprcm æ naturæ vitu-